Tre Penne: de topclub van San Marino

tre-penne-dsc06990
In het Stadio Fonte dell’Ovo zit Fabio een shaggie te rollen. Voor hem liggen twee lege blikken bier, een pion, een hele tray met nog meer bier, een bal en een doos Aperol. Hij rust uit na de wedstrijd die hij zojuist heeft gespeeld. Het was een duel tussen Tre Penne en de supporters van deze club. Tre Penne is niet zomaar een club: het is de kampioen van San Marino en speelde twee maanden eerder nog Champions League. Het is de enige San Marinese club die ooit een Europees duel won en ook de enige club met een fanatieke aanhang: TCS ’11 Ultras, die een gespierde, sigaarrokende vis als logo hebben.

dsc06977

Ondanks de status van topclub heeft niemand bij Tre Penne vedetteneigingen. Spelers en fans drinken samen een biertje en wisselen de laatste nieuwtjes uit. Afstand is er niet. Dat zou ook vrij vreemd zijn, want de spelers zijn grotendeels amateurs die veelal voor een onkostenvergoeding spelen. Het grote verschil is alleen dat de spelers van Tre Penne beter zijn in voetbal. Even hiervoor hebben ze het supporterselftal met 7-0 afgedroogd. Gek genoeg zie je op het eerste oog niet wie de voetballers en de supporters zijn. Bij de fans lopen een aantal erg afgetrainde jongens, terwijl sommige spelers van Tre Penne een paar kilootjes teveel bij zich dragen.

tre-penne-dsc06967

Ik ben deze avond bij Tre Penne, omdat ik meer van het San Marinese voetbal wil weten dan alleen het nationale elftal. Facebook vind ik in veel opzichten de ‘Satan’, maar het is ook enorm handig. Nadat ik een berichtje heb gestuurd naar de pagina van Tre Penne, krijg ik al snel antwoord in het Engels. De man die de pagina beheert is Luca Nanni, de secretaris van Tre Penne. Dat niet alleen, hij speelde zelfs acht interlands voor San Marino. Dat zou net zoiets zijn als wanneer Joris Mathijsen de beheerder zou zijn van de Facebook-pagina van Willem II. Ik vertel Nanni dat ik zijn club graag wil bezoeken en hem wil spreken over Tre Penne. Dat is geen probleem.

tre-penne-dsc06941

Als Nanni hoort dat ik met de gevolgen van een gescheurde achillespees zit, biedt hij mij een lift aan. Zwaar geblesseerd zijn heeft ook z’n voordelen. In zijn auto – uiteraard een snelle Audi A4, want het is per slot van rekening San Marino – praten we wat over het voetbal in zijn land. Over zijn eigen carrière doet hij erg bescheiden. Nanni, die een paar maanden jonger is dan ik, heeft ook een zware blessure gehad, moest stoppen met voetbal en speelt tegenwoordig alleen zaalvoetbal. Toch is Tre Penne zijn echte passie. Om betrokken te blijven, is hij secretaris van de club geworden. Dat houdt onder meer in naar Zwitserland gaan voor Europese lotingen, maar dus ook het bijhouden van de Facebook-pagina van de club.

tre-penne-dsc06944

Nanni vertelt over zijn liefde voor Tre Penne (openingsfoto) en de Città (de oude stad, het centrum van San Marino). Hij woont er zelf niet, maar zijn hart ligt er wel. “Ik geniet altijd als ik richting de club rijd. Dan zie ik de drie torens op de Titano (de berg waarop de Citttà is gebouwd) steeds dichterbij komen. Daarom is Tre Penne ook de mooiste club van San Marino. Veel castello’s hebben meerdere clubs. San Marino heeft er maar een: Tre Penne. Wij zijn de club van de oude stad. Onze club is vernoemd naar de drie veren op de torens. Vanuit ons stadion zie je de Titano ook goed liggen. Zeker ’s avonds is het mooi als de lampen aan zijn, maar dat zal je straks wel zien.”

tre-penne-dsc06952

Het Stadio Fonte dell’Ovo ligt inderdaad prachtig. Het is omringd door bossen aan de ene kant, aan de andere kant zie je de Apenijnen (gebergte) en achter de hoofdtribune waakt de Monte Titano als een bezorgde vader over het stadion. Dit is geen kil industrieterrein waar veel Nederlandse clubs spelen. Op zich stelt het stadion weinig voor, want buiten de hoofdtribune is er niets. Dat is ook niet nodig, want de paar honderd zitplekken zijn ruim voldoende voor normale competitiewedstrijden. En als er een belangrijke wedstrijd is, wordt er altijd uitgeweken naar het nationale stadion in Serravalle.

dsc06938

Nanni legt uit dat het Stadio Fonte dell’Ovo het vaste trainingsstadion is voor Tre Penne, maar dat de club geen eigenaar van het stadion is. De zes stadions in San Marino zijn allen eigendom van de bond en die bepaalt waar je speelt. Er zijn namelijk meer clubs dan stadions. De wedstrijden worden dan ook uitgespreid over het weekend. Ondertussen komt er een heel druk mannetje in een hemd langs die zich aan mij voorstelt. Hij ratelt wat in het Italiaans en gaat weer verder. Nanni ziet mij wat verbaasd kijken en geeft uitleg over de druktemaker: “Dat is onze vice-voorzitter. Als Tre Penne speelt, zijn wij hem altijd kwijt. Hij kan de wedstrijdspanning niet aan en verstopt zich altijd. Pas na afloop zien wij hem weer.”

tre-penne-dsc06958

Niet veel later komt de voorzitter langs. Die spreekt ook geen Engels, maar de tranen springen hem bijna in de ogen als hij hoort dat ik Nederlander ben. “Van Basten! Gullit! Rijkaard!” gilt hij uit. Daarna heft hij zijn armen theatraal in de lucht. Het is duidelijk dat hij die tijden mist. Niet alleen het Nederlands voetbal is heel matig geworden, maar AC Milan is ook niet meer wat het geweest is. Hij schudt mij nogmaals de hand en probeert duidelijk te maken dat hij verder moet. Terwijl hij opnieuw “Van Basten! Gullit! Rijkaard!” roept en zijn handen omhoog gooit, loopt hij verder.

tre-penne-dsc06975

Dan arriveert er weer iemand en Nanni wijst naar hem. “Dat is Robert. Ik heb hem gevraagd om langs te komen, omdat hij veel beter Engels spreekt dan ik. Hij kan je nog veel meer vertellen over Tre Penne.” Niet veel later word ik voorgesteld aan Robert, die het erg leuk vindt dat een buitenlandse journalist interesse toont in zijn club. Ik krijg veel te horen over Tre Penne en het San Marinese voetbal. Robert is vooral groot liefhebber van de Europese wedstrijden van Tre Penne. Met het Welshe TNS is zelfs een vriendschap ontstaan na de duels in juli. Alleen over het eten in Wales is Robert niet te spreken. Hij trekt een vies gezicht als hij uitlegt dat ze een vieze, smakeloze groentesoep kregen voorgeschoteld.

tre-penne-vs-the-new-saints

Na afloop van de training brengt Nanni mij weer naar het hotel. We passeren ‘Bar Ferrovia’ waar het logo van Tre Penne trots op de gevel straalt. Terwijl ik afscheid neem van mijn gastheer, drukt hij mij een sjaal en een vaantje van Tre Penne in mijn handen. “Omdat jij interesse hebt getoond in onze club, wil ik je dit graag geven. Hopelijk vind je het leuk. Zo heb jij ook een klein stukje Tre Penne in Schotland.” Waar je een flinke zak geld op tafel moet leggen om FIFA-leden om te kopen, ben ik de lastigste niet. Tre Penne is vanaf nu mijn favoriete club in San Marino. En het vaantje hangt nu aan de muur in mijn slaapkamer.

dsc08005

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s