Ruben Kogeldans: 4 januari 1967 – 7 juni 1989

Ruben Kogeldans

Ik ga voor het eerst iets plaatsen op DT116 dat niets met Brits voetbal te maken heeft. Het is een artikel dat ik in 2009 schreef voor het Brabants Dagblad over Ruben Kogeldans. Voor dit stuk ging ik naar Venlo om met de ouders van Ruben te spreken. Het was hartverscheurend om te zien hoeveel verdriet ze nog altijd hadden vanwege het overlijden van hun zoon en de verschrikkelijke nasleep. Toen Ruben stierf was ik tien. Het maakte ontzettend veel indruk ook me. Ik was net een jaar of twee helemaal fan van Willem II en vond Kogeldans een prachtige naam. Vandaar dit stuk, omdat het precies 25 jaar geleden is dat Kogeldans stierf.

Streep hun namen niet door, al zijn ze tot stof vergaan. Streep hun namen niet door, alsof ze nooit hebben bestaan. Het zijn de beginregels uit een gedicht ter nagedachtenis aan de overledenen van de vliegtuigramp met de SLM in Suriname. 176 mensen, waaronder elf voetballers van het Kleurrijk elftal, kwamen om. Een van die voetballers was Ruben Kogeldans. 22 jaar en rechtsback van Willem II. Deze zondag wordt hij herdacht voorafgaand aan de wedstrijd. Een initiatief van de Stichting Kingzine, die vond dat het wel op zijn plaats was bijna twintig jaar na dato. Een portret van een ‘goei jong’, zoals ze in Tilburg zeggen.

Moeder Eveline Kogeldans (73): „Ruben was al op jonge leeftijd helemaal gek op voetbal. Op zijn veertiende werd hij gescout door VVV en ging hij daar in de jeugd spelen.” De carrière van Kogeldans, net twintig, kreeg een impuls toen hij de overstap maakte van VVV naar Willem II. Op papier was dat een stapje terug, want Willem II was pas net gepromoveerd uit de eerste divisie, maar voor Kogeldans was het een promotie. Bij Willem II kreeg hij namelijk de kans om wedstrijden in het eerste te spelen. Vader Paul Kogeldans (78): „Bij VVV had hij een speler als Jos Luhukay voor zich en had hij het idee dat de trainer het niet in hem zag zitten.” Eveline: „Doordat Ruben in Tilburg studeerde aan de (K)ALO in Tilburg was het lastig om voor de trainingen op en neer te rijden naar Venlo. Een leraar op school regelde dat hij bij Willem II terecht kon om te trainen, terwijl hij wel bij VVV bleef spelen. In Venlo was het lastig om door te breken, maar bij Willem II kende ze hem al en mocht bij blijven van trainer Piet de Visser.”

Voorafgaand aan het seizoen is Willem II een van de degradatiekandidaten. De club is net gepromoveerd en heeft zich niet spectaculair versterkt. Een beetje angstig wordt vooruit gekeken naar de eerste wedstrijden van het seizoen tegen Feyenoord. Zo niet Kogeldans, die heeft voorafgaand aan de wedstrijd namelijk te horen gekregen dat hij in de basis staat. Zijn tegenstander die dag is Regi Blinker, een van de grootste talenten van Nederland op dat moment. Kogeldans vindt het alleen maar mooi en trekt zich er niets van aan. Hij speelt Blinker helemaal uit de wedstrijd gespeeld. In de rust mag de Feyenoorder in de kleedkamer achterblijven, terwijl Kogeldans uitgroeit tot een sensatie die dag. Eveline: „Helaas waren we verhinderd die dag, maar zijn broers en zijn zus waren er wel bij die dag. Zo debuteren met familie op de tribune. Hij was erg trots.” Kogeldans leek sowieso gemaakt voor het spelen van grote wedstrijden. Vooral dan maakte hij zijn bijnaam “Kolendamp”, vanwege zijn snelheid, helemaal waar. Paul: „Willem II moest tegen Ajax en Ruben zou spelen. Zijn vrienden in de buurt waren hem allemaal aan het dollen, want hij stond tegenover Bryan Roy. ‘Hij gaat je helemaal tureluurs draaien’, zeiden ze tegen hem. Maar Ruben vond het alleen maar mooi en in de rust haalde Cruijff Roy eruit. Hij had geen bal geraakt die dag. Schitterend.”

Buiten zelf voetballen hield Kogeldans ook van voetbal kijken. De Braziliaanse elftallen van 1970 en 1982 hadden daarbij zijn voorkeur. Eveline: „We hadden hier videobanden van de teams en als Ruben uit Tilburg hierheen kwam keek hij daar altijd na.” Paul: „Hij lette dan vooral op de backs van die teams, Carlos Alberto en Junior. Op die manier wilde hij ook spelen. Lekker aanvallen vanuit de backpositie. Verdedigend kon het allemaal nog beter bij hem, maar zijn snelheid en aanvallende impulsen waren zijn sterkste punten. In de jeugd speelde Ruben ook altijd als aanvaller en dat kon je nog wel merken aan zijn spel.”

Voor Kogeldans kon het niet op het eerste seizoen. Willem II werd onverwachts vierde in dat jaar en hijzelf kwam tot 27 wedstrijden. Ook buiten het veld gaat het hem allemaal goed af. Eveline: „Hij had het erg naar zijn zin in Tilburg. Hij woonde er eerst op kamers en later in een flatje. Hij was ook trots op de stad. Als ik langs kwam wilde hij me van alles laten zien in de stad. Hij nam me mee naar het textielmuseum en later stond hij erop dat ik meeging naar de kermis. Daar was hij dan trots op. Ik denk dat Ruben nog steeds in Tilburg had gewoond. Hij had het daar echt naar zijn zin.”

Een van de hoogtepunten in de Willem II-carrière van Kogeldans was de trip met de club naar Afrika. Eveline: „Ze gingen met de ploeg naar Gabon. De Afrikanen vonden het heel gek om een donkere jongen te zien in die groep en riepen verbaasd en boos: ‘Hey black boy, what are you doing with the white men?’. De rest van de groep lag natuurlijk helemaal dubbel van het lachen.”

Een jaar later stond er weer een lange trip op het programma. Naar Suriname, het land van zijn familie. Eveline: „De wedstrijd met het Kleurrijk elftal zou de vierde keer zijn dat hij in Suriname zou komen. Hij genoot van de natuur en de vrijheid daar. Het was al elf jaar geleden dat hij daar was geweest, dus keek erg uit naar de trip.”

Maar de rechtsback zou Suriname nooit zien. Op zeven juni 1989 eindigde het leven van Ruben Kogeldans abrupt in de bossen nabij vliegveld Zanderij. Willem II was niet alleen in een klap een goede voetballer kwijt, maar ook een goed mens.

7 Reacties op “Ruben Kogeldans: 4 januari 1967 – 7 juni 1989

  1. Ik herken mij zo in dit verhaal, aangezien ik supporter ben van Haarlem en onze verdediger Ortwin Linger omkwam bij de deze ramp

  2. Dank voor je verhaal.
    De zomer van het jaar ervoor was ik op een voetbalkamp en heb ik mogen trainen met de selectie van Sparta waaronder Andro Knel.
    Hij had op de training erg veel indruk op me gemaakt, als voetballer en persoonlijkheid.
    Ik moet altijd aan hem denken als ik over de ramp hoor.

  3. Mooi verhaal. Frits Goodings heb ik nog op de Berg zien spelen voor FC Wageningen, hij zat ook in het vliegtuig. Eind jaren 90 ben ik op bezoek in Suriname geweest toen mijn broer daar woonde en heb het kerkhof bezocht met het monument ter nagedachtenis aan de spelers. Als je dan die namen ziet: Goodings, Fraser, van Dorpel, Knel, Haatrecht, Doesburg, Kogeldans…ja dan word je wel even heel stil.
    Omdat ik er toch was later nog de bekerfinale Robin Hood tegen Transvaal meegepakt in het Frank Essed-Stadion, dit was dan weer wel erg leuk…

  4. Idd. zeg maar de Ajax-Feyenoord of de Old Firm van Suriname. Transvaal won met 2-0 en het was een aardige schoppartij herinner ik me.
    Eigenlijk zou het mooi zijn wanneer alle Nederlandse spelers met Surinaamse roots voor Suriname zouden spelen. Hadden ze regelmatig het WK gehaald denk ik…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s