DT116 leest… “De Weg naar Wembley”

Cover De weg naar Wembley

In 1977 verscheen “Journey to Wembley” van Brian James. De journalist van de Daily Mail volgt hierin de FA Cup vanaf de allereerste voorronde. Hij begint in Tividale (want de meest centrale club van Engeland) en volgt daarna steeds de winnaar. Het is nog altijd een van mijn favoriete boeken en ik hoop ook ooit alle rondes van de FA Cup te vincken. Patrick van IJzendoorn, correspondent van de Volkskrant in de UK, deed het vorig seizoen (2012/2013). Of bijna, want hij vergat de allereerste ronde, de zogenaamde Extra Preliminary Round. Iedere maandag na de FA Cup verscheen er een stukje van zijn hand in het sportkatern. Op 17 mei, de dag van de Cup Final, is zijn boek “De Weg naar Wembley” verschenen. Een recensie daarvan mag natuurlijk niet ontbreken op DT116.

De finale van de FA Cup begint traditioneel met “Abide with me”, de hymne die de Schot Henry Francis Lyte op zijn sterfbed schreef. Het zingen van dat lied is een schitterende traditie, die al sinds 1927 bestaat. Dat Van IJzendoorn hier ook mee begint, levert hem al meteen pluspunten op bij mij. Wat hem minpunten oplevert is dat zijn eerste wedstrijd Dulwich Hamlet v Hythe Town is in de Preliminary Round. Als Engels voetbalautist trek ik het slecht dat de Extra Preliminary Round, de allereerste ronde, ontbreekt. Een echte “Road to Wembley” begin je met de eerste ronde, niet de tweede. Ik ben wel blij dat Van IJzendoorn wel de vijf andere voorrondes meepakt. Vaak worden die vergeten, terwijl dat de leukste potjes zijn.

De eerste wedstrijd is bij Dulwich Hamlet. Veel centraler ga je het niet vinden in Londen. Mooie, historische club ook. Ze spelen in het roze-blauw, kleuren die je in de beginjaren van de FA Cup veel zag bij de kostschoolclubs. Dulwich Hamlet is dat overigens niet, maar die club doet me altijd denken aan de beginperiode van de FA Cup. Uitstekende keuze dus. Via Dulwich Hamlet komt Van IJzendoorn terecht bij Godalming Town, Arlesey Town en Didcot Town. Allemaal clubs voor wie de FA Cup dé hoofdprijs van het seizoen is. Het zijn allemaal wedstrijden voordat de “First Round Proper” aanbreekt, wanneer de clubs uit League One en Two instromen.

Het leuke is dat Van IJzendoorn door toeval, hij volgt de winnaar en dus bepaalt het lot, echt alleen maar kleine clubs treft. Alles speelt op het zevende niveau of lager, terwijl de clubs uit de Conference Premier, North & South (5e en 6e niveau) al zijn ingestroomd. Daardoor weet hij het echte “FA Cup-gevoel” te pakken te krijgen, want bij de non-League clubs levert de beker nog altijd enorm. Cupwedstrijden zijn de topaffiches van het jaar, zoals het tot en met 1992 ook voor de clubs uit de Premier League was. Van IJzendoorn komt tijdens zijn trips naar de kleinere clubs mensen tegen zoals de mannen achter “The Real FA Cup”, die ik ook redelijk ken, een echte ‘anorak’ (vincker die gek is op lijstjes en aantallen) en bobo’s die vertellen hoe belangrijk een cuprun is voor hun club.

Arlesey Town is de club die hij het langste kan volgen, maar liefst vier rondes. De club bereikt zelfs de “First Round Proper”, een geweldige prestatie van zo’n kleine club. Van IJzendoorn laat een kans liggen door niet bij in het kneuterige clubhuis van Arlesey aanwezig te zijn bij de loting. Jammer, want de kleine club treft uitgerekend een van de grote kanonnen uit League One: Coventry City. Beter kan bijna niet. Nadeel is dat de Ricoh Arena van Coventry een enorme rukbak is en hij er twee keer naartoe mag. Van IJzendoorn is er ook niet blij mee en maakt duidelijk dat hij weinig met VINEX-stadions zoals die van Coventry heeft. Het is ook ineens wennen na al die kleine, gemoedelijke clubs om dan in die klinische zooi van Coventry terecht te komen.

Toch mag Van IJzendoorn niet klagen, want na twee keer de Ricoh Arena mag hij White Hart Lane en Elland Road bezoeken. Klassieke stadions waar iedere zichzelf respecterende vincker eens geweest moet zijn. Vervelend voor zijn verhaal is dat zijn laatste vier wedstrijden in het Etihad Stadium van Manchester City (2x) en Wembley (ook 2x) zijn. Daar zit weinig charme in. Het zorgt ervoor dat de romantiek van het begin helemaal is verdwenen. Daar kan Van IJzendoorn weinig aan doen, want het lot bepaald. Net zoals hij er weinig aan kan doen dat hij getuige is van een van de grootste stunts ooit: Wigan verslaat het grote Manchester City. Het boek heeft daardoor een geweldig plot.

Pluspunten: In het eerste deel van het boek merk je hoe groot de FA Cup nog is bij de non-League clubs. Dat weet ik zelf van mijn bezoeken aan die vroege rondes en Van IJzendoorn weet die sfeer goed te vatten. Als ik het lees, wil ik graag zelf ook een “Road to Wembley” maken. Wie weet ga ik dat nog wel ooit doen. Het boek is goed leesvoer voor mensen die graag eens wat meer willen weten over de Engelse non-League clubs. Heel leuk zijn de tussenstukjes. Die verhalen passen precies in mijn straatje. Zo schrijft Van IJzendoorn over het oudste, nog bestaande, programmaboekje uit 1882, gaat hij dieper in op de FA Cup (de trofee) zelf, lezen we over het verdwijnen van de oneindige replays, Wembley zelf, over een legendarische wedstrijd op Filbert Street tussen Leicester en Shrewsbury en eindigt hij met een hele reeks statistieken voor cijferfetisjisten.

Minpunten: Behalve het missen van de allereerste ronde, waar ik het mentaal nog steeds zwaar mee heb, staan er een aantal foutjes in die de fanatieke Engelandvaarders wel zullen opvallen. Zo noemt Van IJzendoorn Sheffield United “Sheffield”, zegt hij dat Manchester United v York 0-3 een van de grootste stunts was in de FA Cup (was League Cup), noemt hij Mansfield Town semiprofs (zijn fullprofs), maakt hij twee typisch Nederlandse fouten (Anfield “Anfield Road” noemen en Queens Park Rangers schrijft hij met die vreselijke komma: Queen’s Park Rangers) en als hij de vier grootste Wembley-sensaties opnoemt, staat daar Cardiff City v Arsenal tussen, terwijl Cardiff in die tijd gewoon een goede ploeg had (wedstrijd ging tussen nummer elf en veertien van de seizoen). Als hij het na laten lezen door een voetbalnerd waren deze foutjes eruit gehaald.

Pagina’s: 106

Uitgeverij: Kolsloot Publishing BV

ISBN: 978-90-818417-7-1

9 Reacties op “DT116 leest… “De Weg naar Wembley”

  1. Bedankt voor de recensie! Zou zelf prefereren om zelf een wedstrijd per ronde uit te kiezen om o.a. 2x Ricoh Arena en 2x Eastlands te voorkomen.

    Je kritiek omtrent ”Sheffield” is terecht, maar dan moet je zelf Leyton Orient ook geen Leyton meer noemen op je Twitter. Orient of Leyton Orient.🙂

    • Jawel, want bij Leyton weet iedereen wat ik bedoel😉 (Leyton FC is al drie jaar P-P). Ik zal nooit “Manchester” (City of United kan in principe weer wel), “Sheffield” of “Bristol” gebruiken.

  2. Waar kun je dit boek bestellen? Op heel veel site’s is die niet leverbaar.

  3. Wanneer is het boek te bestellen. Want het klinkt intressant

  4. “want het lot bepaald”. -dt foutjes, zelfs geoefende schrijvers ontsnappen er niet aan😉

    Klinkt als een boeiend boek maar ik heb hetzelfde gevoel als R.: in plaats van gewoon de winnaar te volgen; elke ronde een wedstrijd uitkiezen en dan vermijd je meermaals in klinisch aandoende stadions te belanden en heb je vrije keuze om elke ronde de meest boeiende affiche er uit te pikken. Het is jammer dat dit soort boeken ook niet bestaat los van een bepaald toernooi, bv een boek met wedstrijden uit eender welke league die aan het oog van de massa ontsnappen maar om een bepaalde reden toch lokaal erg iconisch zijn.

    An sich is dit natuurlijk een geniaal concept voor een boek gezien hoezeer de FA Cup een iconische status heeft (buiten Engeland verliezen bekertoernooien vaak aan belang, stelt men in de beker reserves op etc… terwijl in het UK de bekertoernooien nog enorm leven en enkel absolute topclubs als Chelsea of Arsenal gaan roteren en de cup gebruiken om bankzitters wat speelminuten te geven) maar hij had inderdaad beter gewoon elke ronde zelf een wedstrijd gekozen. Zo vermijd je bv 2x op rij Man City thuis, wat denk ik niet echt aanspreekt bij het doelpubliek van dit boek (die vooral de meer “hidden gems” van het Engels voetbal willen ontdekken)

  5. Leuke recensie, voorbeeld voor de kranten en andere media die zichzelf serieus nemen.

    Vraagje. Wat was de reden dat bij de vorming van de Premier League om niet meer vanaf het begin mee te doen?
    Moeten ze in Nederland trouwens ook doen. Vanaf moment alles in één grote pot. Geen club bevoordelen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s