Paine Proffitt

PP8

De dag dat ik mijn 92 volbracht bij Port Vale zat alles mee. Het was een heerlijke dag in Burslem, Vale Park is een geweldig stadion, de wedstrijd was erg leuk en het randvermaak was ook wel aardig om te volgen. Ik vond het mooi dat ik de befaamde 92-beker kreeg en dat het de hoogste gate voor Port Vale was in 13 jaar. Wat de dag helemaal afmaakte, was de cover van het programmaboekje. Een klassieke tekening van het voetballer met een oude stand en een floodlight op de achtergrond. Het leek wel een programmaboekje uit de jaren 50. In Burslem zag ik ook een galerij schilderijen verkopen van de man die de cover had ontworpen: Port Vale-fan Paine Proffitt (41). Niet alleen voor Port Vale ontwerpt hij kunstwerken, maar ook voor clubs als West Brom, Aberdeen en Derby County. Tijd voor een interview met hem.

PP6

Een Amerikaan die gek is van het Engelse voetbal en Port Vale in het bijzonder. Hoe is dat zo gekomen?

De eerste keer dat ik in contact kwam met voetbal was tijdens het WK 1990 in Italië. Ik vond het wel interessant, maar een echte grote voetbalfan was ik niet meteen. Dat kwam pas vier jaar later, toen ik verliefd werd op een Engelse vrouw. Zo kwam ik terecht in Engeland, de bakermat van het voetbal. Vanuit mijn eerste woning in Engeland, had ik uitzicht op de lichtmasten van Vale Park. Gek genoeg ben ik in de eerste jaren nooit naar Port Vale gegaan. Ik ging vooral naar de grote clubs en zelfs naar aartsrivaal Stoke City. Ik vond dat best leuk om te doen, maar nooit was er echt een klik met de club. Pas bij Port Vale voelde ik die. Meteen de eerste keer was het raak en wist ik dat dit ‘mijn’ club zou worden.

PP15

Wat sprak je precies zo aan Port Vale?

Eigenlijk klopte alles aan de club. Ik hield van het karakter van de club, het oude stadion en het zogenaamde ‘lower league-gevoel’. Het is misschien wat lastig om er precies de vinger op te leggen. Ik had meteen een connectie met de club die ik niet kan uitleggen. Ik denk dat iedere clubfan me wel snapt. Ik had werk nodig en heb daardoor een tijdje als steward bij Port Vale gewerkt. Iedereen was ontzettend vriendelijk bij de club. Ik vond het wel heel lastig om te doen, want ik wilde het liefst op de tribune staan. Daarom ben ik er ook mee gestopt en zit ik nu tussen de fans. Ik heb een seizoenkaart en ga naar alle thuiswedstrijden. Uitwedstrijden doe ik soms, maar meestal ben ik te druk bezig met schilderen en luister ik op de radio naar hoe ze het doen.

PP14

Afgelopen augustus ontdekte ik je werk, nadat ik een programmaboekje van Port Vale kocht. Hoe is het om de voorkant van de programmaboekjes van jouw club te mogen maken?

Echt iedere keer als ik weer het nieuwe programmaboekje zie, ben ik ontzettend trots. Het is zo speciaal om met de club te werken waar je fan van bent. Het is eigenlijk gekomen door ik een drie jaar geleden enkele schilderijen maakte met Port Vale als thema. Ik ging naar de club met de vraag of zij misschien interesse hadden om afdrukken van mijn schilderijen in het programmaboekje te zetten. Door het heel rommelig was rondom de club (Port Vale verkeerde in surseance van betaling) ging het niet door. Ik moet ook eerlijk zeggen dat die eerste schilderijen van mij niet al te best waren. Een jaar later had ik betere schilderijen gemaakt en was de club in rustiger vaarwater terecht gekomen. Ik werd gevraagd of ik voortaan de voorkant van het programmaboekje wilde doen en uiteraard zei ik ja. Nu doe ik het al zo’n twee seizoenen en iedere keer kijk ik er naar uit om het boekje in mijn handen te hebben op de wedstrijddag. Het blijft bijzonder voor me.

PP9

Hoe ben je eigenlijk begonnen als kunstenaar?

Ik heb aan de kunstacademie gestudeerd en nadat ik was afgestudeerd, begon ik als een freelance illustrator. Ik moet eerlijk zeggen dat ik dat geen geweldige baan vond. Na een tijdje begon ik het zelfs te haten. Ik probeerde daarom mijn plezier te halen uit schilderen. Het duurde een tijdje voordat ik tevreden was over mijn schilderijen. Na een paar jaar, en vele onderwerpen, kwam ik er achter dat ik mezelf het prettigste voelde als ik iets over voetbal schilderde. Het duurde een tijdje voordat ik echt mijn stijl gevonden had, maar ik genoot er volop van. Voetbalschilderijen maken is nu mijn werk en dat is echt geweldig om te doen.

PP1

Je werk doet me denken aan de periode van rond de Tweede Wereldoorlog. Waar komt je fascinatie met die tijd vandaan? En ben je van plan om ook ooit over andere periodes te gaan schilderen?

Ik vind het verleden iets romantisch hebben en ik houd ontzettend veel van de geschiedenis die rondom voetbal hangt. Vandaar dat ik graag schilderijen maak die refereren aan de periode 1920-1950. Ik kijk graag naar foto’s en memorabilia uit die tijd vanwege de sfeer die ze uitstralen. Ik heb echt een band met die periode. Ik vind mijn stijl van schilderen ook echt bij die tijd passen. Geschiedenis, herinneringen, nostalgie. Voor het programmaboekje van West Bromwich Albion maak ik een serie “Great Games”. Die tekeningen gaan over, zoals de naam al zegt, belangrijke wedstrijden van West Brom. Daar zitten dus ook recentere wedstrijden bij. Dat was wel even wennen voor me, maar uiteindelijk vond ik ook dat erg leuk om te doen. Ik denk dat ik in de toekomst wel vaker schilderijen ga maken over modernere tijden, maar mijn hart blijft toch liggen bij de periode 1920-1950.

PP10

Ik ben zelf gek op de Industriële Revolutie en zie veel daarvan terug in je schilderijen. Wat is de reden dat je dat doet?

Ik vind dat de omgeving, zeker in de periode die ik schilder, erbij hoort. In Engeland en Schotland is er een duidelijke link tussen de arbeiders en het voetbal. Zeker in het noorden, waar de Industriële Revolutie het meest haar sporen heeft achtergelaten. De fabrieken en schoorstenen verwerk ik graag in mijn schilderijen omdat ze voor mijn gevoel niet alleen kenmerkend zijn voor de steden, maar ook een symbolische connectie zijn tussen het voetbal en de arbeiders.

PP4

In hoeverre verdiep je je in de de clubs die je vragen iets voor ze te maken?

Dat ligt puur aan het project. Als ze alleen een tekening willen van een speler, ben ik vaak zo klaar met mijn research. Maar als het wat uitgebreider is, wil ik graag naar de club toe. Het is altijd het beste om er rond te kijken. Veel dingen zie je niet op een foto. Als je de fans hoort zingen, mopperen of juichen heb je een veel beter idee wat voor club het is. Sowieso is het altijd fijn om er rond te lopen. Dan heb je een veel beter idee van het stadion dan wanneer ik een foto of dvd bekijk. Als ik een groter project doe voor een club, zoals bij West Brom, verdiep ik me heel diep in de club. Dat vinden ze daar ook erg belangrijk, want de Baggies zijn erg trots op hun geschiedenis. Ik doe twee tekeningen per programmaboekje voor ze. De ene over die “greatest match” en de andere over een belangrijke speler van de tegenstander. De hoofdredacteur van het programmaboekje is echt een geschiedenisfreak, dus het is erg belangrijk dat ik er ook veel van weet. Ik stel hem altijd veel vragen, zoek van alles op en probeer alle dvd’s te kijken van de belangrijke wedstrijden waarover ik een schilderij maak. Na een paar maanden werd ik uitgenodigd om een wedstrijd vanaf de perstribune te bekijken. Daar bleek ik naast Tony Brown te zitten, een van de grootste legendes van de Baggies. Ik had net daarvoor me flink in hem verdiept en nu zat ik naast hem. Ik ben van nature erg verlegen, maar nu sloeg ik helemaal dicht. Brown was ontzettend aardig en geïnteresseerd, maar ik kon amper uit mijn woorden komen en keek hem glazig aan. Ik kwam over als een of andere psycho. Gelukkig werd ik later nog een keer uitgenodigd en kon ik later wel genieten van zijn verhalen over West Brom.

PP18

Hoe komt een club als West Brom eigenlijk bij jou terecht? Heb jij ze benaderd of hebben zij jou ontdekt?

Een paar jaar geleden zocht ik contact met enkele clubs of ze interesse hadden in mijn voetbalkunst. West Brom was een van de clubs die me een kans gaf. Ik ben ze er nog steeds dankbaar voor, want ik kon mijn werk dat ik deed voor de Baggies weer aan andere clubs laten zien. Zo ben ik in contact gekomen met Aberdeen en Grimsby Town, waarvoor ik ook veel doe in de programmaboekjes. Verder word ik soms benaderd door clubs voor een eenmalig project. Zo heb ik voor Derby County de cover van het programmaboekje en een poster gemaakt voor hun derby tegen Nottingham Forest. De club wilde iets speciaals, omdat de East Midland derby de belangrijkste wedstrijd van het seizoen is voor ze. Ik ben dit seizoen ook door Aston Villa benaderd voor een speciale wedstrijd. De FA bestond dit jaar 150 jaar en op hun verjaardag werd Aston Villa v Everton gespeeld, de wedstrijd die het vaakste heeft plaatsgevonden. De club wilde dat vieren met een speciale cover en die heb ik mogen ontwerpen. Daar ben ik nog altijd erg trots op.

PP19

Levert al dat werk in die programmaboekjes je nog wat op, behalve erkenning?

De tekeningen die ik maak voor de programmaboekjes doe ik voor niets. Er is namelijk weinig budget voor, dus kan ik niets eisen. Daarom probeer ik meestal wat van mijn werk via de clubshop te verkopen, waarbij dan een percentage voor mij is. Niet iedere club wil dat overigens, maar als ze het doen loopt het vaak erg goed. Vaak zijn het de originele werken, waarvan een afdruk in het programmaboekje staat, die ik daar verkoop. Mensen vinden het erg leuk om iets unieks van hun club te hebben. Zeker als ze mijn tekeningen vaker zien in het programmaboekje. Als ze voor het eerst mijn werk op de cover zien, wordt er vaak wisselend gereageerd. Veel fans zijn het niet gewend. Gelukkig is het merendeel er positief over. Na dit seizoen stop ik er overigens even mee. Ik heb wat projecten lopen en wil schilderijen over andere clubs maken. Het werk voor de programmaboekjes kost veel tijd en door er even mee te stoppen, heb ik meer tijd voor andere dingen.

PP12

Heb je een droomclub waar je graag voor zou willen werken?

Ik heb geen specifieke club waarvoor ik zou willen werken, want het zijn er meerdere. Ik heb een fascinatie met clubs vanwege hun historie, het stadion, de fans, de clubkleuren of streek waar ze spelen. Als ik wat clubs moet noemen waarvoor ik graag iets zou willen maken, kom ik uit bij Blackburn, Burnley, Huddersfield, Sunderland, Newcastle, Arsenal en Manchester City. Je ziet dat er niet echt een lijn in is te ontdekken, alleen dat ze een groots verleden hebben. Ik kan niet precies benoemen waarom deze clubs, maar het is een gevoel.

PP5

Je hebt samengewerkt met het Nederlandse Football Culture en die hebben twee t-shirts uitgebracht met schilderijen van je. Gaan we dat vaker zien?

Football Culture heeft mijn schilderijen van Aberdeen en Napoli gebruikt om shirts mee te maken. Ik ben blij dat ze interesse hebben getoond in mijn werk en dat ze er iets van wilden maken. Ze waren erg plezierig om mee samen te werken en ik vind dat de shirts erg mooi zijn geworden. Napoli is toevallig een van de weinige niet-Britse clubs waarover ik een schilderij heb gemaakt. Omdat Italiaans voetbal vaak op tv kwam in de jaren 90, ben ik het altijd blijven volgen vanaf een afstandje. Nadat ik een jaar geleden begon met Twitter en Facebook, kwam ik in contact met de voorzitter van Napoli fanclub in Londen. De voorzitter, een Napolitaan die al een tijdje in de UK woont, stelde voor een paar schilderijen over Napoli te maken. Zo is het gekomen dat ik een Napoli-schilderij heb gemaakt en toeavllig dat FC die uitkoos om een t-shirt van te drukken. Er komen binnenkort nog meer shirts aan, maar dat is niet via Football Culture. Voor Genesis Sports ga ik verschillende dingen doen.

PP7

Ik vind je werk eigenlijk wel thuishoren in het National Football Museum in Manchester. Heb je er nooit aan gedacht om hen te benaderen?

Leuk dat je dat zegt, want dat heb ik wel eens gedaan. Al wel een tijdje geleden, toen het museum nog in Preston zat. Het is toen niets geworden, maar ik hoop dat het ooit gaat lukken. Het is alleen erg lastig om daar tussen te komen. Ze hebben vaak tentoonstellingen die al 18 maanden van te voren vastliggen en zoveel artiesten waar ze uit kunnen kiezen. Maar ik blijf hopen, want ik vind het een geweldig museum. Het is een van mijn favoriete plekken in Manchester en het zou echt een eer zijn om daar te hangen. In de souvenirwinkel van het museum is al werk van mij te koop, maar boven in het museum hangen zou echt een droom zij die werkelijkheid wordt.

PP11

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s