Sócrates in Garforth

Socrates Garforth

Ik heb weinig met Braziliaans voetbal. Argentinië vind ik geweldig, maar Brazilië doet me helemaal niets. Aanstellers, jankkoppen en overschatte spelers. De aversie is zo rond 1994 begonnen. Brazilië, voor het toernooi al flink gehypt, speelde tegen Rusland en hand in hand liepen de spelers het veld op. Het was een walgelijk geregisseerd toneelstukje. Dat ze met betonvoetbal het toernooi wonnen, dat door de luie pers nog altijd sambavoetbal werd genoemd, maakte het mijn haatland nummer 1. Ik heb nog meer met Portugal. Iedere toernooi dat Brazilië er vroeg uitvliegt, vind ik geweldig. Het verleden van het Braziliaanse elftal vind ik wel prachtig. Voor het team van het WK 1982 fascineert me enorm. Dat toernooi is het laatste toernooi dat Brazilië echt sambavoetbal speelde, want in 1986 en 1990 was het alweer een stuk minder. Vooral het middenveld in 1982 is pure poëzie: Zico, Falcao, Cerezo en vooral Sócrates. Deze laatste is een held van me en speelde zijn allerlaatste wedstrijd voor een Engelse club: Garforth Town.

Sócrates werd op 19 februari 1954 geboren en zou vandaag zestig zijn geworden, als hij niet op 4 december 2011 was overleden. De middenvelder speelde van 1974 tot en met 1989 voor Botafogo, Corinthians, Fiorentina, Flamengo en Santos. In 1982 en 1986 was hij aanvoerder van het Braziliaanse elftal, waarvoor hij 63 keer uitkwam en 23 keer scoorde. Hij werd in 1983 Zuid-Amerikaans voetballer van het jaar. Sócrates had de bijnaam O Douter (De Dokter), omdat hij afgestudeerd arts was. Hij stond bekend als een intellectueel en nam het op, terwijl hij nog in Brazilië speelde, op tegen de junta die de bevolking van dat land onderdrukte. Een erg atypische voetballer. Hij deed ook ooit de mooie anti-gloryhunter uitspraak: “Beauty comes first. Victory is secondary. What matters is joy.” Nadat Sócrates in 1989 stopte, werd hij arts en ging hij columns schrijven. Daarnaast rookte en dronk hij veel.

In 2003 nam Simon Clifford, een leraar uit Middlesbrough, Garforth Town over, een kleine club niet ver van Leeds. Vijf jaar eerder was deze Clifford met een beurs naar Brazilië gegaan en had daar Zico en Rivelino ontmoet. Hij besloot om de Engelse jeugd een Braziliaanse trainingsmethode aan te leren en richtte de “Brazilian Soccer Schools” op. Het werd een succes en Clifford besloot een Engelse club over te nemen om zijn methodes toe te passen en dat werd Garforth Town. Het plan van Glifford was om binnen twintig jaar de Premier League te bereiken. Hij maakte zichzelf voorzitter-manager, de club ging in gele shirts met blauwe broeken spelen en er kwamen grote gastspelers uit Brazilië, zoals Careca Sócrates.

Vooral de pot die Sócrates speelde, heeft tot de verbeelding gesproken. Clifford vroeg de oude meester om een maand speler-coach te worden bj Garforth. Sócrates zal zich kapot zijn geschroken, toen hij in november 2004 aankwam in Garforth. Hij had het ijskoud en in het mijnwerkersplaatsje is weinig te beleven. Toch maakte hij er het beste van en gedroeg zich als een keurige ambassadeur voor de club. Niemand had verwacht dat Sócrates echt een wedstrijd zou spelen, maar op 20 november 2004 gebeurde het onmogelijk. In de 78ste minuut trok de Braziliaan zijn trainingspak uit en viel in bij Garforth Town v Tadcaster Albion in de Northern Counties East League First Division. Zijn eerste balcontact was een schot op doel, maar werd helaas gestopt. Het stond 2-2 toen Sócrates erin kwam en dat bleef het.

De Braziliaan zou geen wedstrijd meer spelen voor Garforth, maar die dag was de club even wereldnieuws. Na de maand in het mijnwerkerstadje ging Sócrates in december weer terug naar Brazilië. Clifford slaagde er uiteindelijk in om Garforth twee keer te laten promoveren, maar daarna bleven ze steken op het achtste niveau. Hij stopte in 2009 als manager, maar bleef wel voorzitter. Clifford ging zich vooral richten op zijn voetbalscholen en die zijn een groot succes. Clifford is al gelinkt aan Southampton, Newcastle en niet zo lang geleden aan Cardiff. De laatste stunt van de voorzitter was om Paul Gascoigne aan te stellen als manager, maar die trok zich op het laatst terug. Vorig jaar besloot Clifford de club van de hand te doen en zullen er geen Brazilianen meer naar Garforth komen, maar de stunt van Sócrates in Garforth zal niemand ooit vergeten.

7 Reacties op “Sócrates in Garforth

  1. Mooi verhaal en ik ben het roerend met je eens over Brazilië. Ook helemaal niks mee, wat dat betreft zijn ze voor mij het Barcelona van de nationale voetbalteams. Ben wat dat betreft helemaal pro-Argentina. Het hemelse shirt, het harde soms gemene schappen icm het mooie voetbal, lange haren, schitterende clubteams, prachtige spelersnamen en zeker ook gevaarlijk fanatieke supporters.

  2. Ik ben t ook helemaal met je eens over Brazilië. Bij mij is dat ook zo sinds 1994. Heb me toen ook kapot geërgerd aan die figuren. Matennaaien, ze werden ook nog eens bevoordeeld door de scheidsrechters, met name tegen Nederland (in ’98 trouwens ook) en dan dat overdreven juichen. Ik zie nog die Bebeto staan na een goal tegen ons. Ik snap nog niet dat ie toen geen enorme doodschop heeft gekregen daarna. Tjonge, wat irritant. Geef mij maar Argentina. Vroeger zond Sportnet, toen die zender nog bestond, altijd een live wedstrijd of integraal uit. Keek ik altijd naar. Dat soort voetbal vond/vind ik t mooist, veel mooier dan dat samba-voetbal uit Brazilië. Techniek, maar ook hardheid, tot op t gemene af. Ik zie nu nooit geen Argentijnse wedstrijd meer, maar ik kijk nog wel altijd naar de uitslagen, met name van River Plate. Fantastische club, met een schitterend tenue.

    • Die jankkoppen worden altijd geholpen, dat is inderdaad nog een reden om een hekel te hebben aan Brazilië.Heb zelf, sinds de Eurosport-tijd die begin jaren 90 Argentijns voetbal uitzonden, een zwak voor Racing.

      • Vergeet Independiente niet, de 4e topclub van Buenos Aires. In feite best bijzonder dat 1 stad 4 absolute topclubs kan huisvesten die allen nog eens een enorm grote aanhang hebben. Natuurlijk is Buenos Aires een grootstad, maar toch … San Lorenzo won het nationale kampioenschap, dat is toevallig ook de favoriete club van Paus Franciscus I dus ik vermoed dat er goddelijke interventie bij te pas kwam om de titel af te snoepen van de clubs uit Buenos Aires.

  3. Nog een anti-Brazilië fan hier (ik moet wel nuanceren: heel mooie vrouwen, heel vriendelijke mensen, en heel goeie metalmuziek. Sepultura !!!! … maar ik bedoel op voetbalvlak, ben ik ook tegen Brazilië). Mijn afkeuren is in aversie omgeslagen voor het WK 2006 toen Ronaldinho nog voor het toernooi zei dat iedereen bang was van Brazilië en dat niemand hen van de wereldbeker kon houden. Frankrijk heeft die luchtbel netjes doorprikt in de kwartfinale, waarvoor ik Les Bleus nog altijd dankbaar ben.

    Argentinië is geweldig maar vergeten we niet iemand? Uruguay. Verbazingwekkend hoe dat kleine landje met minder inwoners dan 4 miljoen zo goede voetballers voortbrengt. Luis Suarez als exponent maar er is nog Diego Forlan, Nestor Muslera, Cavani, … Ook Colombia heeft nu een goed team al valt het af te wachten hoe ze de kwetsuur van Falcao opvangen.

    Maar die drie landen brengen de laatste decennia mooier voetbal dan Brazilië. Ik herinner me nog als kind hoe ik met mijn vader over voetbal sprak en die was heel anti-Duitsland omdat hij het “hardlopers zonder voetbaltechniek” vond. Brazilië, dat was oogstrelend. Op dit moment kijk ik 100x liever naar Duitsland (Özil, Schweinsteiger, Khedira, Neuer, Gundogan, Müller, … allemaal geweldige spelers) dan naar Brazilië.

    Overigens, tegen Portugal heb ik niets omdat die mensen zo vriendelijk zijn. En omdat, ego of niet, ze enkele echt heel leuke voetballers hebben om naar te kijken. Mijn enige probleem met Portugal is dat ze mijn favoriete team Israel al vaak voor de voeten gelopen hebben (België-Israel in de EK voorronde, ik zal er zijn en zonder de minste emotionele twijfel voor Israel supporteren)

    Nog een PS om in te pikken op de voorgaande reacties: River Plate is fantastisch. Geweldige club. De naam, het stadion, de outfit, … Fantastische club. Het is alleen jammer dat supportersgeweld alomtegenwoordig is, maar dat kan je alle grote clubs daar verwijten. River Plate is daar niet meer schuldig aan dan de andere grootmachten. Ook een reden waarom ik Argentinië een warm hart toedraag: Claudio Canniggia, wat een fantastische persoonlijkheid en heerlijke voetballer was dat… De enige zwakke plek van Argentinië op dit moment (en dat zou hen wel eens de titel kunnen kosten in de belangrijkste matchen) is dat ze geen doelman hebben die punten pakt, en zeker in de knock-out fase van het WK kan dat cruciaal zijn. Op het vorige WK stond Argentinië na 3 minuten al achter tegen Duitsland door een blunder van Romero, als hij die bal klemvast pakt staat het gewoon 0-0 en krijg je een andere wedstrijd.

  4. Ben tweemaal in Argentinië op vakantie geweest en heb daar een aantal wedstrijden bezocht, o.a. Boca, River Plate, Racing en New Old Boys. De sfeer is geweldig en soms levensgevaarlijk en wordt bepaald door mensen die alleen maar oog hebben voor die sfeer en totaal niet voor de wedstrijd. Veel Duits getinte namen in de opstellingen(heeft misschien iets met de oorlog te maken) en een toen geweldige speler bij Boca genaamd Tevez was eigenlijk het enigste wat mij op voetbalgebied is bij gebleven. Het was een geweldige ervaring om in die betonnen bakken(vooral River Plate WK 1978) wedstrijden te hebben meegemaakt maar het voetbal was technisch en tactisch van een dramatisch niveau en niet om aan te zien. Als ik moest kiezen zit ik liever bij een pot in the League two!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s