Terraces & Floodlights: voorwoord

Tom Egbers

Wie vraag je voor het voorwoord van je boek? Dat is een vraag waarover veel schrijvers lang moeten nadenken. Voor mij was het duidelijk, want dat kon maar één persoon zijn: Tom Egbers. Waarom hij? Vanwege “That Final Day”. Die docu is voor mij bepalend geweest om toch echt eens naar Engeland te gaan. Ik heb altijd al wat met de lower leagues gehad, maar dat werd na die docu nog groter. Een paar maanden geleden had ik een interview met Tom Egbers en hij bleek echt een grote liefhebber te zijn van het Engels voetbal en dan vooral van het kleine, het pure. Dat is ook terug te zien in die reportage over de brand bij Bradford City. Eigenlijk precies hetzelfde als ik. Het leek me dus geweldig als hij het voorwoord zou schrijven. Egbers stemde in en vond het zelfs een eer. Ik vind het dan weer een eer dat hij heeft gedaan. Ik kan me heel erg vinden in wat hij heeft geschreven. Eigenlijk vallen alle stukjes precies op z’n plaats met dit boek. Het klinkt als zelfpijperij, maar ik ben echt zo trots op Terraces & Floodlights aan het worden.

2 Reacties op “Terraces & Floodlights: voorwoord

  1. Niets met zelfpijperij te worden (tenzij je trouwens enkele ribben laat verwijderen kan je nooit genoeg voorover buigen om zelfpijperij uit te voeren.)
    Heeft niets met zelfpijperij, egotrippen of wat dan ook te zien. Iemand die iets creëert (of het nu een boek is zoals in jouw geval, poëzie zoals ik doe, schilderen zoals diverse vrienden van me doen, muziek maken zoals zoveel beginnende muzikanten in de kroeg op de hoek doen dromende van een carrière,, …) mag terecht trots zijn op zijn creatie. Ongeacht wat anderen er van vinden. Je hebt altijd mensen die er niets aan vinden en mensen die het geweldig vinden. Maar wanneer je je tijd, energie en devotie in die creatie steekt en je bent achteraf trots op het resultaat, dan is dat niets van egotrippen of zo. Het is doodnormaal en meer dan terecht dat iemand trots is als hij na hard labeur en vele uren of dagen zwoegen uiteindelijk het werk kan creëren dat hij voor ogen had.

    Wees trots, en voel je er niet beschaamd om. Wie dat egotrippen of zelfpijperij noemt, heeft allicht nog nooit zelf iets creatiefs ondernomen.

  2. PS: en als de commentaren meevallen, ook daar van genieten heeft niets met dikkenek of ego te maken. Iedereen krijgt graag een occasioneel complimentje, en als iemand van je creatie geniet of er kennis van vergaart, dan mag je best trots zijn dat je dat hebt kunnen verwezenlijken. Again, enkel mensen die nog nooit zelf iets artistieks of creatiefs ondernomen hebben, zouden niet beseffen dat trots na arbeid en creatie een totaal natuurlijk en gerechtvaardig gevoel is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s