The Coronation Cup

Coronation Cup

Iedereen denkt altijd dat de Old Firm vanaf het begin der tijden de Schotse competitie heeft beheerst. Dat klopt niet. Tussen 1926 en 1966 werd Celtic maar drie keer kampioen. Het bestuur bestond uit mannetjes die vooral bezig waren met het verkopen van goede spelers om er zelf financieel beter van te worden. In die veertig jaar heeft wijlen Rangers een grote voorsprong in titels opgebouwd die Celtic pas over een aantal jaar zal bijhalen. Toch zijn er in deze zwarte jaren ook enkele diamantjes te vinden. Zo won Celtic de League Cup van 1957 door Rangers met maar liefst 7-1 te verslaan en werden er zeven Scottish Cups toegevoegd aan het totaal. Daarnaast waren er in deze veertig jaar twee grote Engels-Schotse toernooien. In 1938 de Empire Exhibition Trophy en in 1953 de Coronation Cup. Uit beide landen deden vier grote clubs mee en in beide gevallen won Celtic verrassend de beker. De winst in de Coronation Cup is vandaag precies zestig jaar geleden, dus daar blikken we eens op terug.

Op 6 februari 1952 overleed de Britse koning George VI. Zijn 25-jarige dochter Elisabeth nam daarop de troon over. Omdat zoiets gevierd moet worden, kwam er een officieel moment. Besloten werd dat op 2 juni 1953 Elisabeth werd gekroond tot Elisabeth II en de nieuwe monarch van Groot-Brittannië zou worden. Overal in de UK werden festiviteiten georganiseerd. In een voetbalgek land als Groot-Brittannië werd er uiteraard ook een voetbaltoernooi gepland. Na het voetbalseizoen zouden vier clubs uit Engeland en vier uit Schotland in Glasgow strijden om de Coronation Cup, de kroningbeker. Om het toernooi aantrekkelijk te maken werd er gekozen voor de grootste clubs. Engeland stuurde Manchester United, Arsenal, Tottenham en Newcastle. Uit Schotland zelf kwamen Rangers, Celtic, Aberdeen en Hibernian.

Er waren sinds WO II alweer zeven seizoenen gevoetbald. Bij Manchester United was Matt Busby na de oorlog aangesteld als manager, een meesterzet. Zijn Busby Babes hadden een keer titel gepakt en waren vier keer tweede geworden. Ook was de FA Cup gewonnen. Er zouden nog titels volgen, totdat het noodlot toesloeg in München. Tottenham was de rising star in het Engelse voetbal. In 1950 werden ze kampioen van de Second Division om een jaar later meteen de landstitel te pakken. In 1952 werden ze tweede en het was duidelijk dat de Spurs een blijvertje waren. Newcastle had geen titel gewonnen na WO II, maar was wel FA Cup-winnaar in 1951 en 1952 en die prijs was destijds minstens gelijkwaardig aan de titel. Arsenal kwam als landskampioen naar Glasgow. Een aantal jaar eerder hadden ze de titel ook al gewonnen en de FA Cup werd in 1950 in de prijzenkast gezet.

Engeland kwam dus duidelijk niet met een stel koekenbakkers naar Glasgow. De Schotten moesten daar flink wat geweld tegenover zetten. Sinds WO II was de Schotse competitie een strijd tussen twee clubs. Niet de clubs die je verwacht, maar Rangers en Hibernian. Het ene jaar won Rangers de titel, het andere jaar Hibs. De andere club werd dan tweede. Rangers had er vier gewonnen en Hibernian drie. In 1953 was Rangers heersend kampioen en ook de Scottish Cup stond in de prijzenkast op Ibrox. Die hadden ze veroverd tegen Aberdeen, dat na een replay werd verslagen. Met Aberdeen is meteen de derde club genoemd die mee zou doen aan de Coronation Cup. De vierde club die een uitnodiging kreeg was Celtic. Sportief gezien verdienden ze die niet (na WO II was de Scottish Cup in 1951 de enige prijs), maar de uitstraling van de vervallen grootmacht deed de organisatoren besluiten Celtic boven Hearts te kiezen.

Celtic was echt dramatisch in die jaren. Er waren een paar heel goede spelers, keeper Johnny Bonnar, Bertie Peacock en Charlie Tully waren echte wereldtoppers, maar er stonden ook wat matige spelers in. Het bestuur van Celtic had maar één doel en dat was spelers opleiden en die zo snel mogelijk van de hand doen. Met het geld dat ze uit Engeland kregen, konden ze mooi hun zakken vullen. In zeven jaar na WO II was een vijfde plek de beste prestatie van The Bhoys, maar meestal eindigden ze een stuk lager. In 1948 leek Celtic zelfs te degraderen, maar dat gebeurde nét niet. In de drie seizoenen voor de Coronation Cup werd Celtic zevende, negende en achtste. Was het geen Celtic geweest, dan had de organisatie van het toernooi nooit voor The Bhoys gekozen. Celtic werd dan ook het laagste inschat door de bookies, zelfs nog onder Aberdeen.

Het toernooi werd van 11 tot en met 20 mei gespeeld op Hampden Park en Ibrox. De openingswedstrijd was tussen Hibs en Tottenham op Ibrox en eindigde na verlening in 1-1. Replay dus. Later die avond speelden Celtic en Arsenal op Hampden. Er kwamen 58.000 man op de wedstrijd af en na negentig minuten liepen ze met verbazing het stadion weer uit. Celtic had de Engels kampioen helemaal van de mat gespeeld. Arsenal mocht keeper George Swindin danken dat het slechts 1-0 was gebleven. Een dag later versloeg Hibs Tottenham met 2-1. Rangers, de favoriet, verloor met 1-2 van Manchester United. 75.000 man ging teleurgesteld naar huis. Newcastle versloeg Aberdeen heel makkelijk met 0-4, waardoor er twee Engelse en twee Schotse halve finalisten waren.

Celtic moest tegen Manchester United en 73.546 man zagen op Hampden Park een heel gelijkwaardige wedstrijd. Celtic was de gelukkigere van de twee en na een 2-1 werd de finale gehaald. De andere halve finale was op Ibrox. Er kwamen 50.000 man naar het stadion en die zagen The Famous Five, de aanvalslinie van Hibs, Newcastle helemaal overhoop spelen. Met 4-0 mocht Newcastle nog van geluk spreken. De organisatoren hadden liever een Schots-Engelse finale gehad, liefst Rangers v Arsenal (twee erg royalistische clubs), maar zaten nu met twee clubs waarvan de aanhang niet echt bekend stond als koningsgezind. Het kon eigenlijk niet slechter, maar aan de andere kant zou deze finale wel flink wat volk trekken.

Hibernian was zwaar favoriet voorafgaand aan de finale. De aanvalslinie bestaande uit Smith, Johnstone, Reilly, Turnbull, Ormond oftewel The Famous Five, was in topvorm, terwijl Celtic in de finale hun grote vedette Charlie Tully moest missen. De wedstrijd werd gespeeld op Hampden Park en maar liefst 117.060 mensen kwamen op de finale af. De Coronation Cup sprak enorm aan, want buiten het stadion stonden nog 6.000 Celtic-fans die het stadion niet in mochten. In de finale was Hibs heer en meester, maar het was Neil Mochan die met een ziedend afstandsschot Celtic op 1-0 zette. Daarna kreeg Hibernian kans op kans, maar keeper Johnny Bonnar speelde de beste pot uit z’n leven. Deze wedstrijd leverde hem zijn bijnaam op: Coronation Bonnar. Een van de wedstrijdverslagen de volgende dag omschreef zijn reddingen als ‘bordering on the miraculous’.

In de tweede helft was het weer eenrichtingsverkeer, maar Bonnar was niet te passeren. In de 88ste minuut scoorde Jimmy Walsh aan de andere kant onterecht de 2-0. Daarbij bleef het en Celtic was de winnaar van de Coronation Cup. Vijftien jaar eerder was de Empire Exhibition Trophy, het andere Schots-Engelse toernooi, onverwachts gewonnen en nu deden ze het opnieuw. Het zorgde voor een enorme boost, want in 1954 werd zowel de titel als de Scottish Cup gewonnen. Het zou de laatste titel voor Celtic zijn, totdat Jock Stein (als speler winnaar van de Coronation Cup en de double een jaar later) kwam en vanaf 1966 negen titels op rij won. Een echt serieus Schots-Engels toernooi is er sindsdien niet meer geweest. Het blijft bizar dat The Bhoys ze allebei hebben gewonnen en dat juist in hun slechte jaren.

Bij Celtic houden ze van zingen. Zo is er zelfs een liedje gemaakt over de winst in de Coronation Cup. Vooral het feit dat uitgerekend het ‘Ierse’ Celtic deze beker won, vonden ze wel erg mooi. De tekst staat hieronder en hier kun je er naar luisteren en gezellig meezingen.

Said Lizzie to Phillip as they sat down to dine,

I’ve just had a note from an old friend of mine,

His name is ‘Big Geordie’ he’s loyal and true,

And his dirty big nose is a light shade of blue.

He says that the Rangers are right on their game,

And ask for a trophy to add to their fame,

I’ll send up a cup that the Rangers can win,

Said Phillip to Liz watch the Celts don’t step in.

Said Lizzie to Phillip they don’t stand a chance,

I’ll send up my Gunners to lead them a dance,

With Celtic defeated the way will be clear,

A cup for the Rangers in my crowning year.

But alas for their hopes for the loyal true blues,

The Celts beat the Gunners and Manchester too,

Beat Hibs in the final and oh what a scene,

Sure Hampden was covered in banners of green.

Said Lizzie to Phillip when she heard the grim news,

A blow has been struck at our loyal true blues,

Oh tell me dear Phillip and you ought to know,

How to keep Glasgow Celtic defeated below.

Said Phillip to Lizzie there’s only one way,

I’ve known of their secret for many a day,

To keep the Celts down you will have to deport,

The whole Fenian army that gives them support.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s