William & Wimbledon

William

Cup Final Day. 14 mei 1988. In Nederland kijken veel mensen naar de BBC, want het is een van de weinige wedstrijden die live wordt uitgezonden. Liverpool is dé grootmacht van Engeland. Vier keer wonnen ze Europa Cup I in de twaalf voorafgaande jaar. Liverpool is op het moment van de Cup Final weer kampioen geworden, de zevende titel in tien jaar. Tegenstander Wimbledon heeft nog niets gewonnen. Pas sinds 1977 spelen ze profvoetbal. In 1986 komen ze, na vijf promoties en twee degradaties, op het hoogste niveau terecht. Het is met recht een lelijk eendje. Het stadionnetje aan Plough Lane valt bijna uit elkaar van ellende en het voetbal is niet om aan te zien. De bal wordt blind naar voren getrapt en dat is het hele strijdplan. Wimbledon heeft veel spelers die intimideren, schoppen en in ballen knijpen. “The Crazy Gang”, worden ze genoemd. Niemand is voor Wimbledon deze finale, alleen notoire Liverpoolhaters. Die zijn dus eigenlijk tegen Liverpool en niet voor Wimbledon. Alleen William van Holsteijn uit Wateringen is echt fan van de club. Met hem praten we over zijn passie voor de club en gaan we terug naar die ene meidag in 1988 toen Wimbledon de FA Cup won.

“Ik heb sinds de jaren zeventig veel interesse gehad in het Engelse voetbal. Dan volg je natuurlijk vooral het hoogste niveau, logisch in die tijd. Van Wimbledon, dat pas in 1977 in de Football League kwam, had ik nog nooit gehoord. Tot 1980. In dat jaar gaf VI een special uit met de naam “Londen Voetbal Metropool”. Daar kwam ik de naam “Wimbledon” voor het eerst tegen. Ik kende die tot dan toe alleen van het tennistoernooi. Het artikel over de club sprak me enorm aan. Een kleine underdogclub. Er stonden fantastische verhalen in hoe de club geld kon genereren en zo het hoofd boven water hield. Ik kreeg er op slag een zwak voor de club en eigenlijk ben ik sindsdien. In 1981 besloot ik daarom voor het eerst de oversteek naar Engeland te maken om, uiteraard, een wedstrijd van Wimbledon te bezoeken. Het was nog in de oude Third Division (nu League One, red.) tegen Preston North End. Wimbledon won met 3-2.

Als ik op mijn omgeving vertelde over Wimbledon, moest ik vaak uitleggen dat ik naar een voetbalwedstrijd ging en niet naar het tennistoernooi. Zo onbekend was de club toen nog in Nederland. In die tijd had je in Nederland een groep Engelandvaarders die zich “The Continentals” noemden. Zij gingen regelmatig met een hele groep naar de overkant om zoveel mogelijk wedstrijden te zien. Dan droegen ze een colbertje en een dasje met het logo van “The Continentals”.  Om de zoveel tijd hadden ze meetings en ik besloot, als Engelandliefhebber, er eens een keertje langs te gaan. Ik was wel benieuwd. Daar werd me de vraag gesteld voor welke club ik was en ik zei natuurlijk “Wimbledon”. Dat leverde nogal hoongelach op en er werd me gevraagd of ‘ik niet van voetbal hield’. Wimbledon was niet echt populair bij die mannen. Ik werd daar niet echt gastvrij ontvangen, voelde me er een pottenkijker en kreeg gauw in de gaten dat ik bij een megalomane, sekte-achtige groep op bezoek was. We hadden dezelfde passie, alleen de manier van beleven liep niet synchroon. Ik ben ook nooit meer naar zo’n meeting gegaan.

Niet alleen in Nederland vonden ze mijn voorliefde voor Wimbledon vreemd, want ook bij de club zelf vond men het verbazingwekkend dat ik helemaal uit Nederland kwam om naar Plough Lane kwam voor Wimbledon en niet naar een van de grote clubs uit Londen ging. Ik heb verhaal echt ontelbare malen moeten uitleggen bij Wimbledon. Ik was eens op Plough Lane bij een wedstrijd tegen Manchester United. Was vrij vroeg en alleen en stond tussen allerlei seizoenkaarthouders. Zij hadden gauw in de gaten dat ik een vreemde was en er ontstond een conversatie over de reden van mijn aanwezigheid. Zij vonden het een eer dat er helemaal uit Holland iemand hun cluppie aanhing. We bleven wat praten en Wimbledon kreeg een corner. Ik voorspelde dat Fashanu zou scoren en de bal in de linkerhoek ging koppen. Dat gebeurde ook en ik was ineens de held en heb de hele dag geen biertje meer hoeven betalen.

In totaal ben ik tien keer op Plough Lane geweest. Na die eerste keer tegen Preston North End, heb ik ze ook tegen Queens Park Rangers, Tottenham Hotspur, Liverpool, Blackburn Rovers, Bolton Wanderers, Sheffield Wednesday, Crystal Palace, Burnley en Manchester United aan het werk gezien. Iedere keer weer in een hogere divisie, want Wimbledon klom langzaam omhoog. Het voetbal was inderdaad niet om aan te zien. Veelal intimidatievoetbal, maar het had wel effect. In 1986 speelden ze ineens op het hoogste niveau en twee jaar later was er die finale van de FA Cup, eigenlijk te gek voor woorden. Dat is net zoiets als Barnet nu ineens doorstoot naar de Premier League en de finale van de FA Cup haalt. Ook niet voor te stellen. Bij Wimbledon was in de eerste jaren niet eens geld voor een wasmachine en moesten de spelers zelf hun kleding mee naar huis nemen om uit te wassen.

Het leuke aan Wimbledon in die tijd was dat het een echte familieclub was. Ze waren veruit de kleinste club op het hoogste niveau. Daardoor kende iedereen binnen de club elkaar. Om het hoofd boven water te houden, had de club een nachtclub waar feesten en partijen werden gehouden. Vijf keer per week zat dat ding afgeladen vol. Daardoor kon de club blijven bestaan, want van de toeschouwers moesten ze het niet hebben. Zelfs op het hoogste niveau trok Wimbledon gemiddeld slechts zo´n 8000 toeschouwers. Wimbledon had de reputatie van een club waar tegenstanders niet graag op bezoek kwamen, mede door het gammele stadion en het keiharde intimidatievoetbal. Het was bijna vooroorlogs “kick & rush” dat door Wimbledon gespeeld werd. Alle vrije trappen op eigen helft werden door de keeper genomen en de veldspelers hadden als opdracht de bal zo snel mogelijk naar spits John Fashanu te schoppen. Die moest proberen de bal vast te houden, waarop de rest in moordend tempo moest aansluiten. Geen streling voor het oog en als Wimbledon ergens op bezoek kwam, zorgde dat vaak voor het laagste aantal toeschouwers van het seizoen.

Er werd door iedereen, fans en pers, altijd heel minachtend gedaan over Wimbledon, maar door de manier van voetbal volgden er wel successen. Het eerste seizoen op het hoogste niveau werd Wimbledon, met veruit de laagste begroting, zesde. De andere clubs wist niet wat hen overkwam als ze tegen The Dons speelden. Het seizoen erop werd Wimbledon knap zevende en stonden ze in de finale van de FA Cup. De halve finale tegen Luton heb ik op teletekst moeten volgen, internet bestond nog niet, maar gelukkig werd de finale wel uitgezonden. Ik heb die bij mijn broer gekeken. Achteraf gezien jammer, want er liepen allemaal kleine kinderen rond waardoor ik werd afgeleid. Dat is iets wat ik nog altijd betreur. Ik had zelf wel naar Londen willen afreizen, maar dat ging helaas niet omdat ik privé in een lastig parket zat. Ik had op dat moment andere prioriteiten dan de FA Cup Final. Achteraf gezien heel jammer, maar het was op dat moment even niet anders.

Van de finale weet ik nog goed dat meteen naar de aftrap Vinnie Jones een keiharde tackle uitvoerde op Steve McMahon, de hardste speler van Liverpool. Zo werd meteen duidelijk gemaakt dat Wimbledon absoluut niet bang was. Liverpool was veel beter, maar Wimbledon kwam naar 37 minuten op 1-0 dankzij Lawrie Sanchez. Peter Beardsley maakte nog de 1-1, maar die werd afgekeurd. Na een uurtje kreeg Liverpool een penalty, maar John Aldridge miste. Dat was de eerste keer dat er tijdens de finale van de FA Cup een penalty werd gestopt. Ik was continue bang voor die 1-1 en dat Liverpool er dan overheen zou lopen. Dat gebeurde niet en Wimbledon won. Mijn gevoel was onbeschrijfelijk. Ik ben er ´s avonds nog eens goed voor gaan zitten bij de uitzending van Match of the Day en nogmaals uit m´n dak gegaan. Ik heb nog dagen vol trots rondgelopen en heb er later nog veel foto´s en filmpjes van terug gezien.

Doordat Engelse clubs waren uitgesloten van Europees voetbal, zat er geen buitenlands avontuur in voor Wimbledon. Daardoor is de winst in de FA Cup eigenlijk het hoogtepunt gebleven voor de Wimbledon. Na de ramp op Hillsborough moesten veel club hun stadion vernieuwen of verhuizen. Wimbledon wilde dat ook, maar de gemeente werkte niet mee. Daarom moest Plough Lane in 1991 verlaten worden en moest de club groundsharen met Crystal Palace. Daarna hebben ze nog wel negen jaar op het hoogste niveau gespeeld, maar de ziel van de club was weg en dat is uiteindelijk de reden geweest waarom de club is verdwenen naar Milton Keynes. Plough Lane stond echt symbool voor de club. Het was eigenlijk een Non-League ground. Vooral veel staanplaatsen en de hoofdtribune was een kleine, houten tribune. Het stadion werd door iedere tegenstander gehaat. De faciliteiten waren zeer gebrekkig en het was erg intimiderend voor spelers van de tegenstander. Er werd altijd keiharde muziek gedraaid in de catacomben, zodat de tegenstander amper een tactische bespreking kon doen. Ook werd er vaak op de kleedkamerdeur gebonkt en in de smalle tunnel naar het veld ging de intimidatie verder.

Het gezicht van dit Wimbledon was Vinnie Jones. Hij was voor mij de personificatie van alles wat met Wimbledon FC te maken had. Ik denk dat de term ‘ruwe bolster, blanke pit’ hem het beste omschrijft. Hij werkte zich helemaal kapot en was keihard in het veld. Hij was het die vaak op de kleedkamerdeur van de tegenstander stond te bonken. Echt een speler die je liever in je team hebt, dan tegen je. Het was ook geen slechte voetballer, want het voetballende wordt vaak onderschat bij hem. Hij kon echt wel wat met de bal en is zelfs nog international van Wales geworden op latere leeftijd. Hij werd ook enorm gehaat en was daarmee eigenlijk hét gezicht van Wimbledon. Ik was groot fan van hem. Toen hij vertrok naar Leeds ben ik hem blijven volgen, net zoals bij zijn andere clubs waar hij nadien voor speelde. In 1996 speelde Wales een kwalificatiewedstrijd in Eindhoven en ben ik special voor hem afgereisd naar het Philips Stadion. Het werd geen gelukkig weerzien, want Wales verloor met 7-1 en Jones maakte een radeloze indruk.

Ook na het verlaten van Plough Lane bleef ik Wimbledon volgen, hoewel ik het stadion erg miste. In 1997 ben ik naar het inmiddels verlaten Plough Lane gegaan en had een videocamera bij me om opnames te maken. Er werd mij geen strobreed in de weg gelegd en heb het hele stadion van binnen en buiten gefilmd. Vervolgens ging naar Selhurst Park voor de wedstrijd van Wimbledon tegen Blackburn Rovers. Vooraf ging ik even mijn kaartje ophalen en rakte ik in gesprek met Reg Davis, de secretaris van Wimbledon. Hij vond het fantastisch dat ik fan was van Wimbledon en nog langs Plough Lane was gereden. Ik kreeg van hem persoonlijk een rondleiding door het stadion en mocht alles zien en dat terwijl de wedstrijd een uur later al zou beginnen. Enige nadeel was dat ik mijn videocamera niet me naar binnen mocht nemen, maar Davis zou hem bijhouden en als compensatie kreeg ik mijn kaartje gratis en als toegift ook nog een gratis programmaboekje.

Het deed me veel pijn toen Wimbledon uiteindelijk kapot ging. Helaas was het onvermijdelijk, doordat de club geen eigen stadion had. Het laatste seizoen leed Wimbledon iedere week een verlies van 20.000 pond en dat is natuurlijk niet vol te houden. Zeker als je weet dat er op het laatst nog maar 2000 toeschouwers kwamen kijken, terwijl men nog keurig als tiende in de Championship eindigde. De aangekondigde verhuis van Londen naar Milton Keynes had veel fans weggejaagd. Het was hun club niet meer. De meeste fans zijn overgestapt naar AFC Wimbledon en dat vind ik ook een mooie club. Ik heb ze al eens zien spelen in de Conference en pas geleden ben ik er nog eens langsgegaan voor een rondleiding en diverse mensen gesproken over de tijd aan Plough Lane. Het blijkt zo te zijn dat er nu nog steeds spelers uit die gouden tijd langs komen om bij te kletsen. In dergelijke gesprekken merk je dat voor die mensen dit nog steeds dezelfde club is en ze hebben ook de FA Cup en dergelijke teruggekregen van MK Dons. Ze spelen in vrijwel dezelfde kleur shirts en het familiaire karakter is ook weer terug. Zelfs als de club zou degraderen uit League Two, was dat niet echt betreurd. Ze zijn vooral blij dat ze een club hebben.

Ik heb zelf zeker sympathie voor AFC Wimbledon, maar het is toch een andere club en gevoelsmatig heb ik meer met het oude Wimbledon. Maar misschien dat het gaat veranderen als AFC Wimbledon terugkeert naar Plough Lane, waar plannen voor zijn. Het nieuwe stadion moet op de plek komen waar nu het Grehoundstadium staat en dat is honderd meter verwijderd van het oude stadion van Wimbledon. Ik ben niet zo lang geleden weer eens naar die plek gegaan en er staan nu appartementen en die zijn vernoemd naar spelers uit die tijd. Ook staat er een kunstwerk ter ere van het oude Wimbledon. Mooie ontwikkelingen dus, want met het huidige Cherry Red Record Stadium heb ik weinig. Maar mocht AFC Wimbledon terugkeren op Plough Lane terug, dan zal ik ze veel intensiever bezoeken. Ik geloof echter wel, dat een terugkeer nog  jaren op zich laat wachten.”

11 Reacties op “William & Wimbledon

  1. Ik ken Williams verhaal maar het blijft intrigeren. Het complete verhaal van Wimbledon is ook 1 van de mooiste. Mooi beschreven ook!

  2. Mooi stuk W. Hoop dat de Dons terugkeren naar hun oude grond. Dan gaan we een combi maken met de Dons en Villa!

  3. Heel erg leuk verslag. Een Wimbledon fan die zonder haat over MK Dons spreken kan en zich eerder focust op de liefde voor zijn eigen club. Dat is erg mooi, veel mooier dan bitterheid en frustratie. Dat groundsharen was inderdaad een enorme tegenvaller, ik herinner me die wedstrijden nog van op TV met een soms minder dan half gevuld Selhurst Park. Maar los van het sentiment rond terugkeren naar Plough Lane, lijkt me Kingsmeadow toch best meevallen? De club heeft een eigen stadion waarvan ze zelf eigenaar zijn, goed voldoet voor het huidige niveau, en ik hoor zelden geklaag over de sfeer daar. Als voorlopige oplossing lijkt dit alleszins een goeie keuze eerder dan (zoals vele phoenixclubs) te gaan groundsharen ergens. Sommige phoenixclubs gaan zelfs spelen op het B of C terrein van de originele club, waar ook de jeugdploegen spelen, in de schaduw van het grote stadion. Dat lijkt me erg frustrerend omdat je letterlijk in de schaduw staat, alsof je uit het echte stadion bent gezet en als compensatie nog even het oefenveldje mag gebruiken. Ik heb AFC nu niet zo gek vaak gezien op TV, maar de keren dat ik ze zag spelen had ik toch het gevoel dat de fans het er best naar hun zin hebben (in afwachting van terugkeer naar Plough Lane)

    • William v Holsteijn

      Het huidige stadion wordt gehuurd van Kingstonian en is dus geen eigendom. Het is eigenlijk te klein en lijkt op n veredelde fietsenstalling. Wel redelijk knus maar voor t bouwen van n ‘ eigen nest’ is dit eigenlijk funest. Maar goed, t is te doen en t blijft n familie-club zonder grote ambities, maar ja waar ken ik die gedachte ook alweer van…..??

      • Ik kan het fout hebben, maar is het niet andersom dat Kingstonian het stadion huurt om er te groundsharen maar AFC Wimbledon eigenaar is? Het was zeker andersom maar toen kreeg Kingstonian FC geldzorgen, als ik me niet vergis kocht AFCW toen het stadion en werd Kingstonian de huurder ipv de eigenaar (al zou er een soort clausule zijn waarmee Kingstonian voorrang krijgt het stadion terug te kopen van zodra AFCW naar een permanent onderkomen zou verhuizen)

  4. Wim uit Heerjansdam

    Heerlijk zulke fans. Beter dan die namaak van de continentals. Met een aantal vrienden al sinds eind jaren 80 een fan en regelmatig bezoeker van QPR. Hopelijk komt daar ook weer de ongedwongen en familaire sfeer terug.

    • Ik zie al een volgende kandidaat voor “Foreign Fans”😉 Maar jij was dus ook geen fan van de Continentals als ik het goed begrijp. Loftus Road staat bij mij hoog op de revisit-list. Ik had vroeger (de tijd van Trevor Sinclair en Kevin Gallen) een groot zwak voor QPR. Als ze volgend jaar tegen Brentford spelen lijkt me dat een heerlijke pot om te bezoeken of anders tegen een andere Londense club, zoals Charlton of Millwall.

  5. Mooi verhaal William! Ik had het op school graag eens persoonlijk van jou gehoord. Had ik over mijn mooie ervaringen met Burnley kunnen vertellen.

  6. Altijd weer genieten om te lezen hoe mensen bij een bepaalde club ‘terecht komen’ en daar bij blijven. Wel jammer dat je ze op die mooie dag in 1997 van het nog mooiere BRFC hebt zien verliezen met 0-1 dankzij een vroege goal van Chris Sutton… (toegegeven, die moest ik even opzoeken).

    • William van Holsteijn

      Ik kan me nog herinneren dat het een oersaaie wedstrijd was, zonder enig fanatisme vanaf de tribune. Je kon aanvoelen dat dit niet goed zou aflopen, dat groundsharen…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s