Roeland & Exeter City

Roeland Exeter

Het is nu tien jaar geleden dat “That Final Day” op televisie was. Er is voor de clubs sindsdien veel veranderd, maar ook voor enkele kijkers. Naar aanleiding van de documentaire zijn er Nederlanders fan geworden van Swansea City, terwijl anderen kozen voor Exeter City. De fanatiekste van allemaal is misschien wel de 49-jarige Roeland van Oudenhoven uit Venlo. Hij reisde al 75 keer af naar Exeter, zag ze promoveren, degraderen en liep er zelfs een week stage. Ik was er toevallig bij toen hij werd uitgeroepen tot “Supporter of the Year”, toen ik 2011 Exeter v Plymouth bezocht. Ook vond ik een gegraveerde baksteen in de muur bij het stadion waar de namen van Roeland en zijn vrouw op te lezen waren. Een echte Grecian dus.

Roeland: “Ik ben altijd een voetbaldier geweest. Ik ben niet voor niets al jaren trainer van verschillende amateurclubs hier in de buurt. Engeland trok me al van jongs af aan. De manier van voetballen en de passie op de tribunes vond ik geweldig om te zien. Voor “That Final Day” op televisie kwam, had ik al enkele reizen richting Engeland ondernomen. Op mijn zestiende was Stockport County de eerste club die ik bezocht. Exeter City zelf had ik nog nooit gezien voordat “That Final Day” op tv kwam. Swansea overigens ook niet, dus ik ging redelijk neutraal de documentaire in.

De reden waarom Exeter mij tijdens de uitzending meer aantrok, was omdat het de kleinere club van de twee was. Ze waren ook de club die degradeerde en dat wekte bij mij nog extra sympathie op. Ik zag ook het leed bij de fans en dat deed me wel wat. Ik zocht na de documentaire contact met Dave Bennett (een van de hoofdrolspelers in That Final Day, red.) en zo kon het gebeuren dat ik op Koninginnedag 2004 ineens in Exeter was. Helaas was er geen wedstrijd, maar hij liet me alles zien bij de club. Daarna werd ik bij hem thuis uitgenodigd en hebben we uren over de club gepraat. Vanaf toen was ik echt fan. Het seizoen erop, 18 september 2004, zag ik Exeter voor de eerste keer spelen. Stevenage Borough werd met 2-0 verslagen. St. James Park vond ik zo indrukwekkend dat ik het stadion sindsdien in mijn hart heb gesloten. Thuis hangen twee lijsten met daarop luchtfoto’s van het stadion en daar kan ik naar blijven kijken.

Sindsdien die eerste wedstrijd probeer ik om zo’n acht keer per jaar naar Exeter te gaan. Eigenlijk altijd thuiswedstrijden. Pas geleden bezocht ik pas voor de eerste keer een uitwedstrijd met Exeter, tegen Morecambe, en dat is me erg goed bevallen. Ik wil dat zeker vaker gaan doen in de toekomst. Ik heb in totaal zo’n 75 wedstrijden van Exeter City gezien. Mijn omgeving weet van mijn passie voor Exeter en regelmatig vragen ze hoe het is gegaan dat weekend. Ook als Exeter iets heeft gewonnen of verloren, krijg ik dat altijd te horen. Regelmatig neem ik collega’s mee naar Exeter, ik geloof dat er al zo’n vijftig zijn meegegaan, en soms ga ik met de voetbalteams waar ik trainer van ben. Met VV Holthees hebben we zelfs een wedstrijdje gespeeld tegen Exeter-fans uit Londen, dat was erg leuk om te doen.

Wat helemaal geweldig was, was mijn trainersstage bij Exeter in januari 2008. Ik was bezig met een trainersdiploma bij de KNVB en dan moet je stagelopen. Ik besloot meteen Exeter aan te schrijven en Paul Tisdale (manager van Exeter, red.) vond het goed als ik een weekje mee zou lopen. Hoeveel fans krijgen de kans om hun club zó van binnenuit mee te maken? Ik kon die week bij Dave Bennett blijven logeren, dus dat was helemaal ideaal. Helaas was er nét geen wedstrijd die week vanwege de FA Cup en Exeter was daarin al uitgeschakeld. Wel heb ik veel trainingen bezocht en die zijn echt compleet anders dan in Nederland. Het viel me op dat ze weinig interesse hebben wat er in Nederland gebeurt. Alleen Ajax telt voor ze, van de rest weten ze weinig. Tisdale was wel te spreken over het Nederlandse voetbal. Hij zei tegen me ‘you play romansing football in Holland’ en dat deed me wel goed.

Een van de dingen die me opviel was dat in Engeland de manager echt heilig is. Er is geen “ja maar..”, zoals je in Nederland vaak hebt. Van Tisdale mocht ik een keertje een training geven en dat was geweldig om te doen. Ik mocht ook aanwezig zijn bij de transferbesprekingen van James Mackie. Dat was de grote vedette van Exeter en die had een transferverzoek ingediend en uiteindelijk vertrok hij naar grote rivaal Plymouth Argyle. Heel bijzonder om daar bij te mogen zijn. Die hele week was eigenlijk een groot hoogtepunt. Iedere avond viel ik als een blok in slaap op de bank bij Dave, zoveel indrukken kreeg ik iedere dag te verwerken. Als ik twintig jaar jonger was geweest, zou ik zo naar Engeland verhuizen om daar als trainer aan de slag te gaan.

Door die stageweek heb ik ook technisch directeur Steve Perryman (Engels ex-international en goed voor 655 wedstrijden bij Spurs, red.) goed leren kennen. Die kon heerlijk vertellen over zijn tijd bij Tottenham. Hij was ook groot fan van Nederlands voetbal en had mooie verhalen over Arnold Mühren en Frans Thijssen. Perryman speelde na zijn tijd bij Spurs voor Oxford United. Ze speelden tegen Arsenal en Perryman had kaarten geregeld voor zijn vrienden. Uitgerekend in het Arsenal-vak, waar ze natuurlijk een hekel hadden aan hem vanwege zijn Spurs-connectie. Perryman scoort tegen Arsenal en groet expres zijn vrienden. Die stonden vanaf dat moment doodsangsten uit, omdat de Arsenal-fans doorhadden dat ze bevriend waren met Perryman. Steve gaf toe dat het achteraf gezien niet zo’n slimme actie was, hahaha. Later was Perryman drie jaar trainer in Japan en nog altijd reizen er Japanners naar Exeter af om Steve te ontmoeten. Met zo’n legende zat ik dus aan tafel. Geweldig om mee te maken.

De rivalen van Exeter zijn Torquay United en vooral Plymouth Argyle. Ik moet zeggen dat ik zelf totaal geen haat voel ten opzichte van die clubs. Natuurlijk was het wel grappig geweest als Plymouth naar de Conference was gedegradeerd dit seizoen, maar dan vooral omdat mijn vrienden daar dat zo leuk zouden vinden. Bij sommigen leeft die rivaliteit heel erg. Ik ken echt mensen die geen groen (de kleur van Plymouth, red.) kunnen zien. Ik vond het daarom wel mooi om uitgerekend tegen Plymouth uitgeroepen te worden tot “Supporter of the Year”. Ik mocht het veld op en terwijl ik aan de ene kant kreeg ik applaus van de Exeter-fans, zongen de uitfans “Who’s the wanker in the white?”, hahaha.

Die wedstrijd was sowieso fantastisch en hoort bij mijn favoriete wedstrijden. De derby was al jaren niet gespeeld op St. James’ Park, want Plymouth speelde altijd hoger dan wij. Die dag was het een uitverkocht huis en terwijl Exeter nog kon promoveren, moest Plymouth uitkijken niet te degraderen. Ik mocht het veld op omdat ik was uitgeroepen tot “Supporter of the Year” en we wonnen ook nog eens. Veel beter kan een dag niet verlopen natuurlijk. Andere wedstrijden die me bij zijn gebleven zijn de twee tegen Manchester United (waar de NOS ook een docu over maakte, red.) en de twee play-off finales op Wembley, waarbij de tweede natuurlijk de leukste was omdat we die wonnen en we zo weer terugkeerden in de League. De promotie in 2009 en de degradatie in 2012 heb ik thuis beleefd. Ik werk vaak in de weekenden en kan niet altijd vrij krijgen. De promotie vond ik stukken spannender dan de degradatie, want die laatste zat er al een tijd aan te komen.

Ik ben iedere dag bezig met Exeter. Ik zit op het forum van de club en daar lees ik allerlei nieuws over de club. Ik heb ook veel vrienden en kennissen bij de club. Vooral met Dave Bennett, die een grote rol heeft in de docu, en zijn familie heb ik veel contact. Verder zijn er nog een paar fans waarmee ik veel chat op Facebook. Ik heb ook veel met de stad Exeter. Het voelt echt aan als een tweede thuis. Ik ken Exeter op mijn duimpje en vind het heerlijk om er rond te hangen. Soms droom ik er wel eens over om te verhuizen naar Exeter, maar dat is niet realistisch. Ik heb hier in Nederland een vrouw en drie kinderen en daar heb je ook rekening mee te houden. Toch blijft het een droom van me om eens alle competitiewedstrijden van Exeter in één seizoen te zien. Misschien ga ik dat doen als ik gepensioneerd ben. Dat zou echt fantastisch zijn.”

7 Reacties op “Roeland & Exeter City

  1. Dit was 1 van de leukste “Foreign fans” bijdrages op de site tot nu toe. Een nuchter iemand en toch heel begaan met de club, passioneel met de club bezig maar ook genoeg relativerend. Vaak zie je dat niet bij buitenlandse fans van een club die bv de rivaliteiten met bepaalde clubs iets te au serieux nemen om er toch maar bij te horen. Dit verhaal was erg prettig lezen, vooral ook boeiend om te lezen hoe de band met de club stapsgewijs en op heel spontane wijze is gegroeid.

  2. Helemaal eens met Gerrit, leuk verhaal om te lezen.

  3. ik hou ook van Exeter en zeker de dichtsbijzijnde kroeg The Duke of York is mijn favourite pub.Vol met loosers en elk weekend karaoke ;veel beter wordt het volgens mij niet😉

    • Dat klinkt veelbelovend🙂 Voorwaarde voor karaoke is wel dat iedereen vals zingt en zich een beetje belachelijk maakt voor elkaar. Het moment dat iemand echt kan zingen, is de lol er af want dan is er niets grappigs meer aan. Tip voor karaoke fans: pik nooit nummers met een lange solo, want dan sta je daar voor aap op het podium in een vol cafe terwijl er 2 minuten gitaarsolo zit voor je weer mag zingen… Dat is zowaar nog genanter dan wanneer je slecht zingt🙂 Dagje voetbal, avondje karaoke, beetje cultuur opsnuiven, … Lijkt inderdaad een goed ingrediënt voor een weekendje uit. Sowieso vind ik het zuidwesten van Engeland een erg boeiend gebied. Het is niet zo gek bekend maar de natuur lijkt enorm overweldigend, en in sommige regio’s in Devon & Cornwall heb je echt mooi zomerweer maar dan zonder Italiaanse sportauto’s en macho’s op het strand. The Isles of Scilly lijken me een paradijs: een rustige idyllische plek en thuishaven van de kleinste liga ter wereld (2 clubs), zowel qua voetbal als cultureel eigenlijk een soort hidden gem. En je moet al ver zoeken om een idyllisch klinkender dorpsnaam dan “Land’s End” te vinden. Ik weet niet of die een eigen club hebben maar een sjaal met de naam “Land’s End FC” zou ik spontaan kopen.

  4. Mooi stuk over “die andere club” uit That Final Day!

    Zelf heb ik enige tijd in Bournemouth gewoond en vanuit daar rijdt er een bus naar Exeter (X8, als ik het goed heb)

    Aangezien ik juist Swansea ben gaan volgen door TFD is dit verhaal in grote lijnen heel herkenbaar voor mij!

    Het beste voor The Grecians!

  5. Fantastisch verhaal. Geweldig dat je er ook gewoon een week ‘achter de schermen’ hebt meegelopen; zoiets kan alleen in Engeland. Heel veel sterkte in de zomerstop en hopelijk volgend jaar play-offs in divisie 2 voor Exeter!

  6. Nog nooit geweest, maar het is een club die me op onverklaarbare manier aantrekt. Leuk om te lezen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s