City or Dragons, Red or Blue?

contrasting-badges

Afgelopen dagen was Cardiff weer in rep en roep. De club speelt sinds dit seizoen in een rood shirt in plaats van blauw en de ‘Bluebird’ heeft een klein plekje gekregen op het nieuwe logo, waar een kitscherige draak tegenwoordig de show steelt. Maar Vincent Tan, de Maleisische eigenaar van de club, gaat het nog niet ver genoeg. Hij deelde vorige week gratis rode sjaaltjes uit en overweegt om de clubnaam te veranderen. Cardiff City zou dan Cardiff Dragons (zo kitsch) worden. Er is al een groep fans bezig een nieuwe club op te richten en ik denk dat die groep steeds groter gaat worden. Uiteraard worden hun plekken ingenomen door mensen die Premier League-voetbal willen zien, maar wie gaat er nog naar Cardiff Dragons als de club degradeert? Rhys Hartley was jarenlang fan van de club en gaf ze aan het begin van dit seizoen het voordeel van de twijfel. Nu is het over voor hem. Seizoenkaart in de prullenbak en hem zien ze niet meer terug zolang mafkees Tan aan de macht is. Een verhaal van een fan die ineens zijn club kwijt is dankzij een poenerige Aziaat.

 “Iets meer dan een jaar geleden had ik tranen in mijn ogen toen Cardiff City op voorsprong kwam tegen Liverpool in de finale van de League Cup. Mijn kleine club hield gelijke tred met Liverpool, een van de grootste clubs van Engeland. Pas na penalty’s werden we verslagen. Ik kan het nog steeds niet bevatten. Maar aan het eind van vorig seizoen kwamen er ineens veranderingen bij de club. Rood shirt, ander logo en meer van dat soort onzin. Afgelopen maanden werd mijn liefde voor de club op proef gesteld. Mijn band met Cardiff City begon steeds minder te worden en sinds 19 februari 2013 ben ik geen fan meer van de club.

Ik ben altijd een groot tegenstander geweest van de ‘rebranding’ van mijn club. Bijna alles wat ik bezit is blauw. Op dagen dat we geen schooluniform hoefden te dragen, droeg ik blauwe kleren. Als klein kind riep ik vaak ‘Bluebirds’ en ik zag Cardiff City als een blauwe club. Ik was dan ook erg blij toen er veel negatieve reacties kwamen op het plan om in rode shirts te gaan spelen. Op het moment dat bekend werd dat de plannen niet doorgingen, sprong ik mijn maat om zijn nek. Ik was zo blij dat er naar de fans was geluisterd.

Maar toen kwamen de verhalen dat de Maleisiërs 100 miljoen pond in de club zouden stoppen als we in rood gingen spelen. Zonder dat geld konden we wel eens failliet gaan. Ineens begon het fanfront barstjes te vertonen. Sommige fans gaven aan dat die 100 miljoen toch wel erg welkom was en overal ontstonden discussies: in ingezonden brieven in kranten, op internet en op straat. De fans werden in twee kampen verdeeld: voor of tegen. Een tussenweg was er niet.

Een van de ergste momenten vond ik tijdens de “Keep Cardiff Blue” bijeenkomst. We hoopten op een vreedzame manier duidelijk te maken dat we wilden dat Cardiff City in het blauw bleef spelen. Helaas kwam de harde kern langs die hard door sprekers heen gingen schreeuwen en ze bedreigden mensen met de dood als ze in het stadion hun pro-blauwe protesten lieten horen. Later speelden we een uitwedstrijd tegen Cheltenham in de voorbereiding en werd een vriend van mij, die een vlag met de tekst “Keep Cardiff Blue” had opgehangen, door een lid van de harde kern gevolgd toen hij naar het toilet ging en daar bedriegd.

Ik vond het ook erg teleurstellend dat de nieuwe rode shirts heel goed verkochten. Ik begon me steeds meer af te keren van mijn club en het gevoel werd ook minder. Het hele seizoen kijk ik al wedstrijden en het maakt me steeds minder uit of Cardiff nu wint of verliest. Ik baalde eigenlijk dat ik een seizoenkaart had gekocht en ik besloot pas geleden dat ik hem niet zou verlengen. Ik ben achttien jaar fan van de club, maar het huidige Cardiff City is mijn club niet meer. Het is me de afgelopen maanden opgevallen dat de ‘Bluebird’ steeds minder aanwezig is in en rondom het stadion. In het programmaboekje wordt hij zelden meer genoemd en de geruchten dat hij volgend jaar uit het logo zal verdwijnen zijn steeds sterker aan het worden.

En toen kondigde Tan aan dat iedere fan voor de wedstrijd op 19 februari tegen Brighton een gratis rode sjaal zou krijgen met Cardiff, niet Cardiff City, erop. Walgelijk natuurlijk, maar ik zag het ook als een kans. Eindelijk konden wij fans laten zien dat we dat rood niets moesten. Veel mensen spraken af de sjaal aan te nemen en dan op het veld te gooien.  Ik kwam helaas net iets te laat bij het stadion aan, dus ik had geen sjaal meer. Maar toen ik het stadion binnenliep zag ik iets waar ik misselijk van werd: ik zag een zee van rode sjaals. De meerderheid hield de sjaal gewoon omhoog, alsof we al jaren een rode club zijn. De man naast me was ook teleurgesteld en omschreef het alsof zijn vriendin er vandoor was gegaan met een ander en als zijn vriendin haar kant hadden gekozen. Ik en mijn vrienden besloot meteen om te keren en naar de pub te gaan. Een aantal mensen volgde ons voorbeeld. Op dat moment was het duidelijk dat dit mijn club niet meer was. Ik denk dat zelfs Tan niet had verwacht dat zijn actie met de rode sjaals zo’n succes zou worden.

De laatste maanden is iedere fans ingedeeld in een van de drie categorieën: pro-rood, pro-blauw of met tegenzin rood. Zelf behoor ik tot de tweede groep, maar die derde groep leek altijd het grootste. Mensen die Cardiff City het liefst in het blauw zien spelen, maar er nu maar het beste van maken. Die laatste groep denkt dat de club zonder de Maleisiërs ten dode is opgeschreven. Maar na het interview van Tan met de BBC (afgelopen woensdag, red.) is het duidelijk dat hij de club gebruikt. Velen dachten dat Tan eigen geld in de club stopte, maar nu blijkt het een lening te zijn tegen een rente van 7%. En hij wil de schuld die de club nog heeft aan oud-voorzitter Sam Hammam, omzetten in aandelen. Dan geven we Hammam, de man die Cardiff City naar Dublin wilde laten verhuizen en ons met een berg schulden opzadelde waar een paar de hik van krijgt, weer zeggenschap bij de club.

Ik hoop dat het interview van Tan bij veel mensen de ogen heeft geopend. Hij zei daarin verder dat hij zou vertrekken als hij het gevoel had dat de fans hem niet moesten en vergeleek fans met bioscoopgangers, dus gewoon betalen en verder je mond houden. Een club supporteren zie ik als meer dan alleen klant zijn. Een voetbalclub is een integraal onderdeel van de gemeenschap. Het bindt mensen en kan voor eens sterk gemeenschapsgevoel zorgen. Daarom is het zo jammer dat de fans nu in verschillende kampen zijn verdeeld. Tan zelf ziet het niet als een probleem, getuige zijn uitspraak dat hij een goede beslissing heeft gemaakt, aangezien slechts 20% van zijn klanten ontevreden is met het rode shirt. Gelukkig bleek uit een enquête van WalesOnline dat 58% van de fans niet meer naar het stadion gaat als de club Cardiff Dragons gaat heten,. Ik hoop het, maar aan de andere kant denk ik dat veel mensen graag PL-voetbal willen zien en gewoon gaan als we promoveren.

Ook vertelde Tan dat de ‘Bluebird’ een onsuccesvol symbool was, aangezien we al vele jaren bestaan en, buiten de FA Cup in 1927, nog geen prijs hebben gewonnen. De aanval van Tan op de ‘Bluebird’ maakt voor mij wel duidelijk dat de club overweegt om het vogeltje helemaal te schrappen uit het logo. Gelukkig zijn er nu plannen van pro-blauw om een eigen club op te richten (Bluebirds of Cardiff of AFC Cardiff City) en zal volgende week de eerste vergadering zijn. Volgende week dinsdag is ook de eerste thuiswedstrijd sinds de verdere plannen van Tan bekend zijn geworden na het BBC-interview. Het is dé kans voor de fans om hun opinie te laten horen. Vinden we de naamsverandering goed of niet? Op 1 april, voor de wedstrijd tegen Blackburn, is er nog een protestmars gepland tegen Tan en het rode Cardiff. Ik zal daarin meelopen. Komende dinsdag zullen ze me echter niet zien in het stadion. Ik ben er even helemaal klaar mee na het fiasco met de rode sjaals. Ik ga lekker naar de derby Hereford v Newport en weet wel zeker dat ik daar meer plezier zal hebben dan tijdens dit hele seizoen met Cardiff.” 

Rhys Hartley heeft een eigen blog (Left Legged Football) en is ook te volgen op Twitter: @HartleyR27

15 Reacties op “City or Dragons, Red or Blue?

  1. Indrukwekkend verhaal. Dit is toch niet te geloven eigenlijk. Om triest van te worden.

  2. Dit is er toch wel zwaar over. “Sinds die datum ben ik geen fan meer van de club”. Dat je je trouwdatum onthoudt, tot daar, maar dit is toch echt enkele bruggen te ver. Alsof fan worden een soort ritueel is ter inwijding, en je dan ook uittreden kan ; spreken we hier over een sportclub of een sekte? Het lijkt eerder een sekte want blijkbaar heeft die club mensen in hun greep, hetgeen geen echt gezonde situatie kan zijn.
    Ik heb een zeker medelijden met die man, niet omdat Cardiff nu in het rood speelt maar omdat bij die man elke vorm van relativeringsvermogen lijkt te ontbreken. Op een bepaald moment, hoe emotioneel je ook meeleeft, fluit de scheidsrechter af, de wedstrijd is gedaan, en het “echte leven” hervat. Het is en blijft een spelletje. IK stel me ernstige vragen bij mensen wiens hele gemoed en heel hun doen en laten in het teken staat van dat spelletje. Wie al zo dramatisch reageert op een voetbalfeitje, hoe gaat zo iemand om met echte problemen zoals een sterfgeval, baan verliezen, zwaar ongeval van een vriend of familielid, … ? Ik kan enkel hopen dat ie minstens het vermogen bezit om uiteindelijk te beseffen dat voetbal een spelletje is, en dat er belangrijker dingen in het leven zijn dan dit. Zonder daarmee te willen minimaliseren, uiteindelijk amuiseer ik me ook nog steeds enorm met voetbal, en ik vind het een geweldig mooie hobby. Maar het woord “hobby” is wel cruciaal. Ik heb mijn team zien degraderen meermaals, maar ik kan daar echt geen traan om laten. Eens de wedstrijd gedaan kom je toch uit die cocon en terug de echte wereld in? En de tijd dat mensen zonder dak boven het hoofd, zonder baan, zonder inkomen etc “ver van het bed” was, is ook achter de rug. In onze eigen West Europese achtertuin leven meer en meer mensen onder de armoedegrens. Zeker nu zulke problemen niet langer iets zijn dat we enkel kennen van de TV en uit verre landen, zou toch de meest fanatieke fan zich eens moeten afvragen of er echt geen belangrijker zorgen in het leven zijn dan voetbal. Integendeel, dankzij het voetbal heb je een paar uur afleiding van de problemen van het echte leven. Misschien moeten mensen daar eens bij stilstaan in plaats van te denken dat het voetbal tot de echte problemen des levens hoort.

    Wat betreft die Maleisiër: het enige wat aan zijn praktijken echt fout is, is dat een duidelijk erg rijke figuur zijn geld liever in een sportclub stopt dan er iets mee aan te vangen dat echt belangrijk kan zijn. Genoeg VZW’s die ontwikkelingshulp doen (oa in Zuidoost Azië, waar Tan vandaan komt) en met een klein percentje van zo een bedrag heel veel nuttige dingen kunnen doen. Om je geld dan in een sportclub te pompen terwijl in je eigen achtertuin genoeg mensen in mensonwaardige omstandigheden leven, … Ook mr Tan zelf heeft blijkbaar de realiteitszin een beetje verloren, want als je uit of all places Maleisië komt zou je toch zeker moeten beseffen dat voetbal echt wel een gewoon spelletje is? Een verdomd leuk spelletje, maar toch, een spelletje.

    • Gerrit, ik weet dat je autisme hebt (heb je vaak genoemd) en je daardoor niet kunt inleven in andere mensen. Veroordeel dan geen mensen die wél clubliefde kennen en laat iedereen zelf bepalen wat iedereen belangrijk vind in het leven. Voor mij is De Graafschap alles en interesseert politiek me geen f*ck. Dat jij daar anders over denkt is je goed recht en daarom veroordeel ik je niet. Doe dat dan ook niet over anderen. Opmerkingen als “IK stel me ernstige vragen bij mensen wiens hele gemoed en heel hun doen en laten in het teken staat van dat spelletje.” zijn enorm denigrerend en had ik zeker niet verwacht van iemand die zelf ook vaak (ver)oordeeld wordt vanwege zijn autisme.

      • Ik veroordeel heus geen mensen die clubliefde hoog in het vaandel dragen, maar wat ik wel zeg is dat men soms een beetje dramatiseert. Misschien de emotie van het moment, dat is logisch en niets mis mee. Ik hoop alleen dat die mensen wel nog altijd een voetbalfeit niet op dezelfde hoogte gaan zetten als bv een ontslag op het werk of een familielid die met kanker gediagnoseerd wordt. Dat sluit allemaal niet uit dat een club een enorm deel van je sociale leven wordt, zolang je de realiteit algemeen niet uit het oog verliest. Sommige fans gaan wel erg ver in hun expressies, en het artikel citeert duidelijk dat in dit geval (Cardiff) fans elkaar gaan bedreigen vanwege hun conflicterende ideeën rond de overname en veranderingen rond de club. Ik wil absoluut niet denigrerend doen over iemand met een enorme passie en clubliefde, tenslotte is zijn mening evenveel waard als de mijne, en wie ben ik om zoiets te gaan afkeuren? Maar ik hoop wel dat we toch allen geweld afkeuren en het niet als acceptabel gaan beschouwen als fans elkaar gaan bedreigen (ongeacht of het fans van dezelfde club zijn of fans van een rivaal). Voorts vind ik de vrij dramatische toon van de geïnterviewde man ergens vreemd omdat alle relativering ontbreekt. Misschien ligt dat inderdaad aan mijn autisme, wat het moeilijker maakt om me in de plaats van anderen te gaan stellen. Als ik dus zeg dat ik niet snap hoe iemand zijn gemoed zo afhangt van zijn club, dan bedoel ik dat ook: IK snap dat niet meteen, maar goed, het is niet omdat ik iets niet snap dat ik het veroordelend bedoel. Ik kan enorm lang tobben over politiek en ga erg sterk op in het verdedigen van mijn politieke idealen (extreemlinks) ; ik besef dat sommige mensen dat dan weer niet kunnen vatten en ik zou het ook niet meteen beledigend ervaren als iemand zegt dat hij niet snapt waarom ik daar zo gepassioneerd op kan reageren. Dat indiceert enkel dat elk zijn prioriteit heeft, dat we elkaars prioriteiten soms wat vreemd kunnen vinden, maar door dat uit te drukken veroordeel je elkaar niet.

        Ik stel me ergens vragen bij de mensen wiens gemoed afgestemd is op wat een club presteert, maar ik zeg dat niet met een veroordelende ondertoon. Het ging me vooral om de wat dramatisch klinkende toon van die geïnterviewde fan en most of all om het feit dat er duidelijk sprake is van geweld tussen voetbalfans onderling. Daarmee wil ik zeker niet stigmatiserend overkomen naar passionele fans, ten eerste ben ik niet de persoon die daarover hoort te oordelen, en inderdaad ontbreek ik een zeker inlevingsvermogen daartoe. Ik vond alleen deze situatie specifiek, waar iemand wel erg dramatiseert (maar goed, misschien is dat even dat gebrek aan inlevingsvermogen), erg ver gaand, en ik veroordeel wel expliciet geweld tussen voetbalfans onderling. Iets waar ik hoop dat iedereen het wel over eens is, want je gaat toch nooit naar een stadion in de hoop in een knokpartij te belanden?

        PS: voor mij staan kunst en politiek enkele trapjes hoger dan voetbal wat betreft de prioriteitenlijst, maar voetbal staat nog steeds hoog genoeg dat ik er veel tijd aan besteed. Ik zal de laatste zijn die zegt dat het onbelangrijk is, uiteindelijk ga ik emotioneel meer meegesleept worden door een politiek debat, maar het is dan ook dubbel zo leuk als je na een intensief debat even tot rust kan komen door te genieten van een pot voetbal. Het is een spelletje ja, maar zolang ik er van kan genieten is het niet verkeerd om naar dat spelletje te kijken op erg frequente basis. Of voetbal dan je prioriteit is of eerder je favoriete hobby in de schaduw van je dagdagelijkse prioriteit, is niet eens zo gek relevant dan. Zolang ik me amuseer op de tribunes, maak ik graag tijd vrij om geregeld eens op groundhoppingdag te gaan.

      • PS: wat wel niet openstaat voor nuance wat mij betreft, is geweld. Ik snap het niet zo dat mensen zo hun leven rond een bepaalde club opbouwen, maar het is niet omdat ik het niet meteen begrijp dat ik het die mensen niet gun. Ik zie voetbal als een heel leuke hobby, maar nog steeds een spelletje. Als iemand er meer van maakt dan dat, vind ik dat ergens vreemd maar niet op een veroordelende manier.

        Echter, het artikel geeft wel aan dat fans met elkaar op de vuist gaan en elkaar gaan bedreigen. Misschien heeft mijn autisme een zekere invloed op mijn inlevingsvermogen, maar ik hoop toch wel dat de meeste voetbalfans (zelfs de meest fanatieke aanhangers van een club) geweld nog altijd afkeuren. Dat iemand zijn club met passie verdedigt, is niets verkeerds mee, en dat de debatten al eens oplaaien evenmin. Maar eens we over fysiek geweld spreken is toch een zekere lijn overschreden en ik hoop dat zelfs de meest gepassioneerde voetbalfans nog steeds geweld zullen veroordelen. Uiteindelijk: wat bereik je er mee als je een andere stadionbezoeker klappen verkoopt? Een stadionverbod zodat je helemaal niets meer ziet van je favoriete club, en met wat pech nog een rechtszaak wegens intimidatie en bedreigingen. Ik kan er ergens wel inkomen dat een fans zich echt geraakt voelt als er zijn club iets overkomt, maar geweld als oplossing?!

        En dit is ook toepasbaar buiten het voetbal. Ik kan enorm opgaan in een debat en van een politiek TV debat kan ik een hele dag slechtgezind rondlopen als wat ik hoorde me echt stoort. Het moment dat ik een zekere drang zou voelen om die persoon uit de uitzending te gaan klappen verkopen, dan zou ik me toch ergens schamen in die gedachten. Omdat, hoe idealistisch je ook bent, je toch altijd moet onthouden dat geweld niets oplost. Ik vind het vrij beangstigend als voetbalfans elkaar bedreigingen gaan sturen ; dat gaat toch wel een heel stuk verder dan gewoon emotioneel meeleven met je club en elke dag met je club opstaan en gaan slapen.

  3. “Een van de ergste momenten vond ik tijdens de “Keep Cardiff Blue” bijeenkomst. We hoopten op een vreedzame manier duidelijk te maken dat we wilden dat Cardiff City in het blauw bleef spelen. Helaas kwam de harde kern langs die hard door sprekers heen gingen schreeuwen en ze bedreigden mensen met de dood als ze in het stadion hun pro-blauwe protesten lieten horen. Later speelden we een uitwedstrijd tegen Cheltenham in de voorbereiding en werd een vriend van mij, die een vlag met de tekst “Keep Cardiff Blue” had opgehangen, door een lid van de harde kern gevolgd toen hij naar het toilet ging en daar bedriegd.”

    Dit is eigenlijk het meest schrijnende van alles. Ten eerste: welke persoon gaat omwille van een pot voetbal andere mensen aanvallen of bedreigen?
    Ten tweede: waarom zou iemand anders nog iets te maken willen hebben met een club waar je zulke figuren rondom je hebt zitten?

    Als iets rondom de club je niet bevalt is het altijd vrije keus om op te stappen, maar goed, logisch dat je niet zomaar afstand kan nemen en het even wil laten bezinken. Maar als fans elkaar onderling gaan aanvallen en bedreigen, is er toch een enorme grens overschreden en zou de keuze toch meteen moeten gemaakt zijn? Waarom zou iemand vrijwillig tussen zulke individuen willen gaan zitten?! Je trekt toch ook de Bronx niet in middenin de nacht om er de knokpartijen te gaan bekijken?! We spreken nu over concreet geweld door enkele figuren uit de rand van de maatschappij die een stadion benaderen als een plek om hun aggressie de vrije loop te laten. Een ietwat normaal mens gaat toch niet naar een stadion om te knokken, en als je fans van je eigen club al gaat aanvallen en bedreigen verergert de toestand op de tribunes blijkbaar nog (waarmee ik bedoel dat zulke lui vooral willen knokken, ik wil zeker niet insinueren dat iemand van de tegenpartij aanvallen minder erg is). Doodsbedreigingen, verdomme zeg… Op zo een moment zou men beter de stekker helemaal uit de club halen want zulke figuren zijn tikkende tijdbommen die ook buiten het stadion gevaarlijk kunnen zijn. Het moment dat we over zulk geweld en dreigementen spreken, heeft dit toch helemaal niets meer met voetbal te maken?!

  4. Dit soort verhalen zijn voor mij dé reden om AMF te zijn. Hier word je toch niet goed van?

  5. Mooi hè de Premier Leaugue. De enige reden dat mafkezen zoals Tan hun of andermans geld in een club (met potentie) steken. Gewoon lekker een L1 of L2 clubje supporten, heb je al dit gezeik niet.

  6. Hele trieste ontwikkeling is dit. Jammerlijk genoeg wordt het maar al te vaak op “het is maar een spelletje” gegooid. Natuurlijk, zwart-wit bekeken is voetbal gewoon een spel van elf tegen elf. De maatschappelijke impact van de sport wordt echter in deze tijden erg onderschat. Dan heb ik het niet over sociale projecten die clubs doen in hun wijken, maar juist dat voetbalclubs deel uitmaken van de identiteit van vele mensen.

    De mens is altijd opzoek naar iets om bij te horen, een groepsgevoel. Iets waar je ontzettend trots op kan zijn. Dat is sinds de geschiedenis van de mensheid al zo; stammen, familie. Mensen maken deel uit van een groep en zijn daar fier op. Wat voor groep dat is, dat heeft zich in de eeuwen ontwikkeld. Uiteindelijk heeft zich dat ontwikkeld in het zoeken van groepsgevoel met mensen die dezelfde sociale achtergrond of herkomst hebben. Dit zoeken naar een groepsgevoel heeft uiteindelijk effect gehad op voetbal. Een sport meer volks dan voetbal bestaat er niet. Het werd en wordt beoefend door alle lagen van de bevolking. De lokale voetbalclub wordt als het ware een ontmoetingsplek en begint deel uit te maken van je eigen identiteit.

    Symbolisme is daarin ontzettend belangrijk. Clubkleuren, logo’s, spelers waarmee de supporter zich kunnen identificeren en natuurlijk het stadion. Het maakt een deel uit van je leven en dan gaat het niet over successen en prijzen. Het is een gevoel dat je deel uitmaakt van een groter geheel. Iets waar je altijd op terug kan vallen en waar je ook ontzettend trots op kan zijn.

    Maar het volkse karakter van de sport is meteen de grote vloek. Omdat miljoenen mensen de sport innig omarmen, valt er zoveel geld in te verdienen. Over de rug van mensen die hierin hun identiteit hebben gevonden. Het enge is dat de rijke eigenaren de trouwe supporters kunnen missen ook. Want naast de trouwe supporters zijn er ook talloze voetballiefhebbers, die gewoon een goede pot voetbal willen zien. Daar valt ontzettend op te verdienen. En dan kunnen de clubeigenaren alles maken. Tot het volledig rebranden van een club; het geld stroomt immers toch binnen.

  7. William van Holsteijn

    Sluit me aan bij de bovenstaande reacties, behalve die van Gerrit. Gerrit heeft niet veel om handen behalve voortdurend tegendraads (denken te moeten) zijn. Ik verwacht ook hierop weer een reactie van een half A 4tje!

    Voetbal is een belangrijke bijzaak in het leven, voor mijzelf denk ik de belangrijkste. Zo geldt dat voor vele supporters. Nu komt daar zo´n malloot uit Maleisie die tot 2 jr geleden nog nooit van Cardiff had gehoord, laat staan dat ie wist waar t ligt. Nu denkt ie, omdat hij geld heeft, dat hij het recht heeft om een club te verkwanselen. FF darten en hup weer n club naar de kl…!
    Over 3 jr is ie weg en Cardiff Dragons ook…

    Ik begrijp de reactie van zo´n Rhys wel, met een beetje goede wil en empathie, ieder weldenkend mens, schat ik zo in.
    Ik ben geen xenofoob, maar ik heb t zelfde ervaren met Wimbledon FC uit de jaren 80 en 90!
    T duurt n paar jaar, maar dan gaat de weemoed over in realisme, dank zij You Tube!!!

  8. Gerrit wil gewoon aandacht, daarom is hij tegen alles wat Joris schrijft.

    • Dus iemand met een ietwat afwijkende mening is iemand die per se tegendraads wil zijn volgens jou? Dat is wel erg tribalistisch. Je kan ook voetbalfan zijn die kan relativeren of die de zaken vanuit een andere invalshoek bekijkt. Daarmee beleef je de sport niet minder intensief, maar voetbalfan zijn betekent nog altijd niet dat je geen eigen opinie meer mag vormen, ongeacht of die ingaat tegen de massa of niet.

      For the record: ik heb het behoorlijk druk met tal van (OK, in mijn opinie belangrijker dan voetbal) activiteiten allerhande. Het is niet alsof ik me zit te vervelen en dan maar wat tegendraads ga doen online. Ik heb een behoorlijk volle agenda. Het feit dat ik toch tijd maak om sites als dit en andere voetbalsites te bezoeken, betekent ergens wel dat ik voetbal toch als een hobby beschouw die niet helemaal bovenaan mijn prioriteitenlijst staat maar toch ook belangrijk genoeg is om er tijd voor te maken.

      Ik ben geen Anglofiel, mijn voetbalinteresses liggen niet exact in 1 land of competitie. Ik volg het Israelisch en Turkse voetbal bv vrij intensief, en eens de winter voorbij is ook Scandinavië. Wat doe ik dan op deze site? Wel, ik vind groundhopping een fantastische hobby. Het is geweldig om steeds weer nieuwe stadions te ontdekken, overal te gaan praten met mensen uit allerhande windstreken en van allerhande achtergronden, je komt op plaatsen waar je anders nooit zou komen, en zeker die oudere authentieke stadions ademen dezelfde pracht uit als een oude kathedraal. Ik vind het, of je nu een neutraal fan bent of fan van een bepaalde club, een prachtige hobby. Joris’ groundhopping verslagjes en foto’s zijn geweldig. Dat alleen al is voor mij reden genoeg deze site toch elke week meermaals te bezoeken , ik ben geen anglofiel pur sang die alles van Brits voetbal ademt, maar zolang groundhopping een grote rol speelt op deze site zal ik steeds weer met enorm veel plezier Joris’ reisverslagjes lezen. Qua voorkeur van favoriete stadions zijn er trouwens meerdere stadions die zowel bij mij als Joris in de hogere regionen van de favorietenranking staan. Misschien bekijk ik het element “football culture” wat op andere manier, maar zeker wat groundhopping betreft ben ik het doorgaans roerend eens met Joris.

  9. We kunnen enkel hopen dat de premier league zeepbel gaat uiteenspatten, liever vandaag nog dan morgen. Hopelijk verdwijnen daarmee ook de vage figuren.

  10. Wat ik niet begrijp is waarom de harde kern ageert tegen “keep Cardiff blue”? Je zou toch verwachten dat juist zij zich hard maken voor het behoud van de clubcultuur. Iemand die daar een verklaring voor heeft?

    • Vaak vergeten fans hun eerdere standpunt wanneer succes volgt. Het beste voorbeeld zijn de in de Benelux vaak voorkomende fusies. Vaak protesteren supporters daartegen en zweren ze weg te zullen blijven van een fusieclub. Maar eens die fusieclub het goed doet begint het gemis van het stadionsfeertje te kriebelen, of gewoon het elke week met je vrienden naar de match gaan. Op dat moment is de drang naar voetbal en naar het wekelijkse uitstapje met de vrienden sterker geworden dan de afkeer tegen de fusie en druppelsgewijs komen veel fans terug. Voorts gaf de kerel uit het interview aan dat van meet af aan Cardiff verdeeld was in kampen: pro blauw, pro rood, en twijfelgevallen. Er waren dus van meet af aan mensen die zich gingen verzoenen met de feiten, misschien omdat ze ergens wel beseften dat de club niet zonder die financiële injectie kon. Het gekke vind ik dat fans elkaar gaan bedreigen. Dat gaat toch wel heel ver. Ik denk dat bij elk zulke situatie er wel mensen gaan zijn die het accepteren zoals het is en bij wie het idee “zonder die Aziaten zaten we financiëel in de put, dus liever een rebranded club dan geen club”. Of je dit realisten wil noemen of mensen zonder passie, hangt af van de invalshoek. Louter zakelijk doet Tan niets verkeerds, hij weet ook wel dat sommige fans gaan afhaken en anderen gaan blijven, ik vermoed dat hij gokt dat de lege stoeltjes snel genoeg zullen ingenomen worden door nieuwe fans.

      Feit is (en als communist zeg ik dit wel degelijk met zeer grote tegenzin) dat economie niet meer ontkoppelbaar is van voetbal, tenzij op het allerlaagste amateurniveau. Je zou enorm schrikken te horen hoeveel bestuursleden soms betalen voor een club op 7e of 8e niveau draaiende te houden. In zekere zin is de professionalisering van de sport hier aan zet, in de bedrijfswereld gaan ook merken zichzelf heruitvinden, vernieuwen of desnoods fusioneren met andere bedrijven. Het is jammer dat sport nu op de manier gerund wordt van bedrijven, maar ik vrees dat dit alles onomkeerbaar is, behalve dan in het allerlaagste amateurniveau waar een veldje zonder enige accomodatie volstaat en waar de spelers geen geld vragen en al lang blij zijn met een drankbonnetje als beloning na de wedstrijd. Terug naar traditie vereist dat voetbal een stap terugzet wat betreft het leiden als een bedrijf. En ik vrees dat de lui die miljarden pompen in clubs als Man City, Paris SG, etc daar stilaan teveel macht voor hebben. We hebben het in feite te ver laten komen, men had moeten ingrijpen voor die absurde bedragen het voetbal gingen beheersen. Nu de situatie omdraaien komt neer op “biting the hand that feeds” en ik vrees dat het lef bij bestuurslui (zowel bij clubs als UEFA) daarvoor ontbreekt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s