Kenilworth Road Riot

De jaren tachtig waren geen prettige jaren in het Engelse voetbal. Het hooliganisme vierde hoogtij en wekelijks liep het volkomen uit de hand. De wedstrijd die het meest exemplarisch is voor deze jaren was Luton Town v Millwall op 13 maart 1985. Het was een potje in de zesde ronde (kwartfinale) van de FA Cup. Diezelfde wedstrijd staat nu 27 jaar later wéér op het programma in de FA Cup. Hij wordt niet voor niets al vroeg in de middag gespeeld, want niemand wil een herhaling van toen. Hooligans liepen keer op keer het veld op, het stadion werd gesloopt, gewone fans werden aangevallen en de politie was totaal de controle kwijt was. Die pot uit 1985 heeft zelfs een bijnaam gekregen: “The Kenilworth Road riot” en is zelfs genoemd in een liedje van “Half Man Half Biscuit“.

In 1985 was het hooliganisme zowat op z’n hoogtepunt in Engeland. Er kwam geen kip meer naar het stadion, alleen mensen op zoek naar ruzie. Zowel Luton (The MIGs) als Millwall (The Bushwackers) hadden een beruchte firm. Op zich hadden ze geen problemen met elkaar. Bij Luton stonden vooral Watford en QPR op de haatlijst, terwijl Millwall het te druk had met West Ham, Chelsea en Spurs. Maar voorafgaand aan deze wedstrijd begon het bestuur van Luton zich zorgen te maken. Ze vroegen aan Millwall of het niet mogelijk was om de wedstrijd all-ticket te maken. Dat wil zeggen dat de uitfans vooraf kaarten moesten kopen bij Millwall en er geen verkoop was op de dag zelf. Millwall weigerde dat, dus er was gewoon vrije verkoop.

Millwall kreeg de Kenilworth Stand toegewezen, destijds een terrace waar 5.000 man konden staan. Ruim voldoende, want Millwall trok amper 5.000 man bij thuiswedstrijden. Maar dat was een misrekening. Er bleven maar Millwall-fans naar Luton, dat iets boven Londen ligt, komen. Met duizenden kwamen ze en al om 17:00 uur lieten ze ravage na in de straten rondom het stadion. Geen pub of winkel had nog een ruit over en de politie kon het totaal niet onder controle krijgen. Er liepen 10.000 mannetjes van Millwall rond in Luton en bijna allemaal hadden ze wel zin in een knokpartij. De turnstiles werden gesloopt en de 10.000 man kropen allemaal op de terrace, die op de helft berekend was. Mensen klommen in floodlights en op het scorebord, om toch maar wat ruimte te hebben.

Tien minuten voor het begin van de wedstrijd moest ook het hek dat voor het uitvak stond er aan geloven. Honderden Millwall-fans stormden het veld op en liepen richting de thuisvakken. Met flessen, blikjes en munten werden de Luton-fans, die in de minderheid waren, bekogeld. De Millwall-fans slaagden er ook in om op de Bobbers Stand te komen en ze gingen helemaal los op de stoeltjes. Ondertussen probeerde George Graham, destijds manager van Millwall, zijn fans te kalmeren. Maar dat was tevergeefs. Pas toen de politie versterking kreeg van agenten met honden, lukte het om het veld leeg te krijgen en kon de wedstrijd beginnen. Maar door die bestormingen zaten er veel uitfans tussen het thuispubliek met maar één doel: vechten. Tijdens de wedstrijd waren er daarom continue knokpartijen naast het veld.

Veertien minuten duurde het voordat de Millwall-fans weer op het veld stonden en de boel gingen slopen. De spelers gingen meteen van het veld af en 25 minuten later kon de wedstrijd weer herbeginnen. Luton, dat op het hoogste niveau speelde, versloeg Millwall, uit de derde divisie, met 1-0. In de tweede helft was Luton-keeper Les Sealey continue bekogeld vanuit het uitvak en, behalve stenen, blikjes en munten, werd er ook een mes naar hem toegegooid. Hij was opgelucht weer naar de kleedkamers te kunnen, blijer dan met de overwinning zelf. Die werd ook niet gevierd, want meteen na het laatste fluitsignaal stormden de Millwall-fans weer het veld op en probeerden ze spelers van Luton te pakken. Bijna was een trainer van Luton het haasje, maar die kon zich nog nét op tijd losworstelen en had slechts een paar schrammetjes.

Ondertussen ging ook het hek van de Bobbers stand plat, daar waar de thuisfans zaten. Stoeltjes werden kapot getrapt en naar de Luton-fans en politie gegooid. De Main Stand werd ook bezet door de uitfans en ook hier werden stoeltjes gesloopt. De politie lukte het niet om de boel onder controle te krijgen en trok zich even terug om daarna gegroepeerd de hooligans aan te vallen. Het werd een slagveld. Een agent werd met een baksteen op zijn hoofd geslagen en verloor het bewustzijn. Een collega probeerde hem te redden, maar die werd daardoor ook een doel van de hooligans. Hij werd bekogeld met stenen en geschopt. Het leken wel een hulpverleners in Nederland. Uiteindelijk overleefden ze het allebei, maar van de 81 gewonden waren er 31 agent.

De Millwall-fans begonnen terrein te verliezen op de politie en vertrokken uit het stadion. Maar in de stad ging het gesloop vrolijk verder. Auto’s werden gesloopt, winkels geplunderd en van woonhuizen werden de ruiten ingegooid. Het leek wel de Gazastrook. Na de rellen nam Luton Town draconische maatregelen. Ze voerden een clubcard in, het stadion werd een van de allereerste all-seaters in Engeland en uitfans waren vier jaar lang niet meer welkom op Kenilworth Road. Daardoor werden ze uit de League Cup van 1986 gegooid, maar toch hield de club het verbod vier jaar lang vol. De politie was er erg over te spreken, want in die vier jaar werd er niemand gearresteerd. Toch besloot de club in 1990 de ban op te heffen. De herinnering aan de Kenilworth Road Riot begon wat te vervagen en in de jaren negentig begon hooliganisme steeds minder prominent aanwezig te zijn in de stadions.

Kenilworth Road riot 1

Kenilworth Road riot 2

Kenilworth Road riot 3

Kenilworth Road riot 4

Kenilworth Road riot 5

Kenilworth Road riot 6

Kenilworth Road riot 7

3 Reacties op “Kenilworth Road Riot

  1. Fraai stuk over n match die ik me nog goed kan heugen. De reden waarom juist die wedstrijd zo uit de klauwen gierde is niet helemaal duidelijk. Zal wellicht te maken hebben met gewoon pech voor Luton. Ben er diverse malen geweest en als ik er was moest ik elke keer weer denken aan deze wedstrijd. Als je weet hoe krap t stadion en dito straatjes er omheen zijn, dan is t aantal slachtoffers nog aan de lage kant.

  2. En enkele maanden daarna kwamen dan nog de rampen in Bradford en de Heizel er bovenop…

  3. Pingback: The Road to Wembley: Luton Town v Millwall | Doing the 116 Blog

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s