Chelsea v Leeds: Yorkshire grit versus flash Cockney

In 1984 spelen Chelsea en Leeds in de Second Division. Het zijn de hoogtijdagen van het hooliganisme in Engeland en ieder weldenkend mens vermijdt de stadions die langzaam uit elkaar aan het vallen zijn. Thatcher noemt voetbalfans “the enemy within” en wil ze, net zoals de mijnwerkers en staalarbeiders, uitroeien. Thatcherites, zoals The Sun, spelen daarop in door voetbalfans neer te zetten als zware criminelen. In 1984 hadden ze daar reden toe. Bovenstaande foto is van Chelsea v Leeds. Chelsea wint met 5-0 en promoveert. Als reactie daarop slopen de mannetjes uit Leeds het gloednieuwe scorebord en zingen “Chelsea, what’s the score. Chelsea, Chelsea whats the score?” Als reactie daarop willen de fans van Chelsea naar het uitvak om ze te lynchen. Na de wedstrijd stond heel Londen overhoop en werd er gevochten op zowat alle metrostation. Altijd gezellig. Hieronder wat pica’s.

Bovenstaande foto zag er zo uit vanuit het uitvak.

Bovenstaande foto zag er zo uit vanuit het uitvak.

Ken Bates, destijds voorzitter van Chelsea nu van Leeds, is hier niet de capo aan het uithangen, maar probeert zijn fans weg te houden van het uitvak.

Ken Bates, destijds voorzitter van Chelsea nu van Leeds, is hier niet de capo aan het uithangen, maar probeert zijn fans weg te houden van het uitvak.

Zelfs voor de spelers was het een benauwde situatie. Mickey Thomas vlucht hier voor zijn eigen fans.

Zelfs voor de spelers was het een benauwde situatie. Mickey Thomas vlucht hier voor zijn eigen fans.

Na afloop van de wedstrijd zag Bates wat ze met zijn scorebord hadden gedaan. Hij noemde de fans van Leeds 'animals' en wilde elektriciteit met flink wat volt op de hekken zetten. Dat werd verboden door het stadsbestuur van Londen.

Na afloop van de wedstrijd zag Bates wat ze met zijn scorebord hadden gedaan. Hij noemde de fans van Leeds ‘animals’ en wilde elektriciteit met flink wat volt op de hekken zetten. Dat werd verboden door het stadsbestuur van Londen.

4 Reacties op “Chelsea v Leeds: Yorkshire grit versus flash Cockney

  1. Laat ons even eerlijk zijn. Margaret Thatcher’s gedachtengoed was verwerpelijk (persoonlijke opinie), de Falkland Oorlog had zij op haar geweten en was totaal onnodig (was als afleiding voor de extreme economische crisis), … maar deze ene keer heeft ze een punt.

    Ik hou enorm van voetbal maar soms voel ik me tegelijk ook beschaamd om voetbalfan te zijn. Veel dingen die men gemakshalve klasseert als “fan culture” zijn tribalistisch en conformistisch. Een slogan als “I’m … till I die” of “No one likes us, we don’t care” klinken onschuldig, maar zijn dat niet: het is een “ons tegen de rest” gevoel wat enorm tribalistisch is en aggressief qua ondertoon. Het gedrag van voetbalfans verschilt van club tot club maar in veel gevallen is een ernstige conversatie met een voetbalfan simpelweg onmogelijk wegens invloed van alcohol en in sommige gevallen gewoon een gebrek aan intellect. Voetbal mag dan wel een working class sport zijn, het is daardoor ook een magneet voor wie graag een potje knokt en zijn verstand op nul wil zetten. Haatgevoelens tegenover andere clubs, racistische gezangen, tribalisme, … horen simpelweg niet thuis in een stadion in een beschaafde wereld. Soms lijkt het alsof voetbalfans eens ze in het stadion zijn hun dierlijke kant loslaten. Ik hou enorm van voetbal, maar ik heb een hekel aan de “fan culture” met de ongeschreven regeltjes en als dogma’s geïnterpreteerde absurde gedachten. Het heeft me in zekere zin de zin ontnomen om nog naar voetbal op het hogere niveau te gaan kijken, terwijl ik nu vooral naar amateurniveau ga. 100 mensen maximum rondom het veld, belabberd niveau van voetbal, amateuristische omkadering, maar wel een sfeer waar je gezellig een babbel kan slaan met de mensen rondom je. Nooit gedacht dat ik dit zou zeggen, maar voor deze ene keer kan ik Thatcher geeneens ongelijk geven.

    Het is een vreemd gegeven als je ziet hoe rugbyfans, hockeyfans, cricketfans, basketfans, etc zich wel weten gedragen, terwijl voetbal als een magneet lijkt te werken op de marginale laag van de maatschappij. Hetgeen uiteraard niet veralgemeend dient te worden, maar ik kan me moeilijk voorstellen dat een ietwat beschaafd mens zich goed voelt op de tribune als enkele stoeltjes verderop marginale, tribalistische en gewelddadige slogans (of erger, acties) plaatshebben. Working class background hoort geen excuus te zijn. Basketbal heeft zijn roots in de gevaarlijkste ghetto’s van de USA, pleintjes in de Bronx en Compton waar bendes in de straat elke dag in de clinch gingen en mensen in kansarmoede opgroeiden. Toch zie ik zelden een basketbalfan zich misdragen in de tribune, ook niet op het hoogste niveau. Trouwens, kijk naar bv voetbal in Japan of Korea en je ziet ook amper marginaliteiten op de tribunes. Hoe komt het dat we in West Europa dan constant dingen zien rondom een veld die een mens door de grond van schaamte doet zakken? Een volwassen mens van 35 die met een middenvinger richting fans van de tegenstander staat en dingen roept als “I’m … till I die”, dat is ronduit beschamend om enigzins in de buurt te staan.

  2. Everton ‘Till I Die, I’m Everton ‘Till I Die.😉
    Tribalisme mag het voetbal juist speciaal. Geweld, racisme etc. ben ik totaal met je eens maar dat gaat niet perse hand in hand met de tribalisme.

    • An sich klopt dat, het kan geweld en racisme echter wel triggeren. Stel dat je een bepaalde supportersclub hebt die grotere vormen aanneemt, is de kans reëel dat een soort groepsgevoel ontstaat. Dat is prima indien dit betekent “elk weekend met de maten naar de wedstrijd”. Het probleem is dat sommigen het als een “wij tegen al de rest” gaan aanvoelen, en dat een zekere aggressie zich vormt tegen bepaalde andere clubs en hun fans. Ook binnen de supportersclub kan een probleem ontstaan als een minderheid van de supporters ietwat anders zijn dan de rest en zo een gevoel ontstaat dat die personen er niet echt thuis horen. FIFA mag nog zoveel campagnespotjes loslaten op TV, homofobie is en blijft een enorm probleem en die ene homo in de fanclub dreigt een doelwit te worden voor fans van de tegenpartij en, vanwege dat “je moet er bij horen” gevoel, ook een doelwit van de mensen die beweren mede-fan van de club te zijn. Tribalisme is leuk als je het met de nodige dosis zelfhumor kan doen, maar het moment dat het de ondertoon krijgt “je bent bij ons of je bent tegen ons”, loopt het veel te vaak uit de hand. Het is ook geen gedrag dat een volwassen mens hoort te vertonen. Ik noem nu die homo als voorbeeld, maar ik had evengoed het voorbeeld kunnen noemen van de ene zwarte jongen in de fanclub, hoe groter het tribalisme wordt hoe meer die ene als “niet thuishorend bij ons” benaderd zal worden door een deel van zijn mede fans. Neem nu Zenit St Petersburg als heel recent voorbeeld: een fanclub stelt een heus manifest op waarin ze eisen dat enkel heteroseksuele blanken voor hun team mogen spelen want dat homo’s of kleurlingen nooit de blanke Russische Zenit fans kunnen vertegenwoordigen. De club veroordeelt op papier zulke manifesten en distantiëerde zich van het manifest, doch let eens op hoe weinig zwarten in dat Zenit spelen de laatste jaren? Dit is een heel recent maar perfect voorbeeld van hoe tribalisme een soort aggressieve ondertoon begint te krijgen. Bij sommige clubs (Beerschot is een voorbeeld) is er regelmatig ruzie buiten het stadion, vaak tussen voetbalfans en allochtone buurtbewoners (allochtone spelers zien ze wel door de vingers)

      Vergelijk dit met andere sporten met een working class achtergrond, zoals basketbal, en dan blijkt toch dat daar veel minder incidenten voorkomen in en rond de arena’s. Rugby (ok, dit is geen typische arbeiderssport, maar goed) heeft dermate welgemanierde fans dat zelfs bij beslissende wedstrijden vaak amper politie in de buurt is, want men weet toch dat er zelden of nooit incidenten zijn.

      Vergelijk dit met voetbal, en het kan niet ontkend worden dat er een probleem op de tribunes is bij een storend hoog aantal clubs. Ik vind het nog altijd een geweldige sport, en zal allicht mijn hele leven wel naar voetbal blijven kijken. Maar dat alles rondom het veld in de verkeerde richting evolueerde de laatste 15 jaar, leidt er wel toe dat ik enkel nog amateurwedstrijdjes bijwoon en voor het profvoetbal tegenwoordig de TV verkies. Ik hoop dat men het voetbal kan verlossen van het geweld, racisme, homofobie, … want het is een prachtige sport die beter verdient dan een groep fans die het voor iedereen verpest.

  3. Uiteraard wel nuance maken dat het vooral een probleem is bij clubs met een enorm grote aanhang (dan is het onmogelijk te vermijden dat er ook enkele nutcases tussenzitten) en bij clubs met een zeer specifieke religieuze, politieke, … achtergrond. Met clubs als Lazio Roma (extreemrechts), Livorno (extreemlinks), Zenit (de meeste supporters lijken een “white pride” attitude te hebben), Beitar Jerusalem (zeer anti-Arabisch), … ga je sneller problemen hebben op frequente basis dan met een club wiens aanhang klein genoeg is om in de hand te houden. En OK, provoceren hoort in feite niet maar een helder denkend mens kan toch bezwaartlijk normaal vinden dat een groep Bilbao-fans glazen flessen in het vak van de fans van de andere clubs gooien, zelfs al waren die andere fans stom genoeg om luidkeels “Eviva Espana” te zingen.

    Nu ja, er zijn uitzonderingen uiteraard. Ik las vandaag toevallig nog een artikel over belangrijke clubs en daarin werd Celtic genoemd als een voorbeeld voor alle clubs vanwege het feit dat de fans quasi nooit iemand lastigvallen (zelfs niet na een verloren titelwedstrijd of Europese finale) en gezien zowel club als fans volop het goede doel steunen. Nochtans is dat een club met een enorm grote aanhang, echter de stoorzenders zijn zo een kleine minderheid dat je ze amper kan traceren. En zo zijn er nog wel clubs met een grote aanhang maar zelden of nooit problemen, nationale teams van Ierland en Noord Ierland dagen ook altijd met veel volk op en er is zelden een incident. Het kan dus zeker wel en zolang je tribalisme als dusdanig definiëert (samen voor de club, maar zonder iemand uit te sluiten en zonder geweld tegenover buitenstaanders) is er met tribalisme niets mis.

    Maar hoeveel clubs als bv Celtic heb je waar je een groot stadion kan vullen zonder problemen? In tal van Europese liga’s heb je een half legerkorps nodig om de boel in de hand te houden. Als ik de aanhangers van Beitar “dood aan de Arabieren” hoor roepen, is dat eerder om door de grond te zakken van plaatsvervangende schaamte (nu denkt de rest van Israel er net zo over, maar zolang er clubs zijn met zulke fans op de tribunes hebben we onmiskenbaar een probleem). In Polen gaat het dermate ver dat in 1 stadion de bezoekende fans letterlijk in een overdekte kooi moeten plaatsnemen om geweld te voorkomen. Met zulke mensen wil ik echt niet in een stadion zitten…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s