The Dundee Utility Crew

Er zijn een aantal zaken waar ik niet veel over schrijf op mijn site. De Premier League komt er vaak bekaaid vanaf, transfers noem ik zelden tot nooit en stukken over hooligans komen zelden in deze kolommen. Ik heb ooit een keer wat over Section B, de casuals van Airdrie, geschreven en dat was het. Opvallend genoeg is het wel een artikel dat ontzettend vaak gelezen is. Maar ik heb gewoon weinig met hooligans, hoewel ik weet dat ze zeker in de jaren tachtig een grote rol hebben gespeeld in het Britse voetbal. Maar nu ik naar de Dundee derby ga, kom ik er niet mee weg om niets over de “Dundee Utility Crew” te schrijven. Het bijzondere aan hen is namelijk dat het een samenwerkingsverband is tussen hooligans van Dundee United én Dundee FC. Uniek in de UK en misschien wel de wereld.

Dundee is maar een kleine stad. Er wonen zo’n 180.000 mensen en toch hebben ze vaak twee clubs op het hoogste niveau. Tot aan midden jaren zeventig was Dundee FC de grotere club van de twee en sindsdien is het Dundee United dat de scepter zwaait in “The City of Discovery”. Qua fans ontloopt het elkaar niet zoveel sinds de jaren tachtig. Doordat beide stadions zowat naast elkaar liggen en er daardoor geen geografische, sektarische of andersoortige scheiding is, is de Dundee derby nooit een echte haatderby geweest. Beide clubs hebben ook ongeveer een even volle prijzenkast en je kunt niet echt zeggen dat de ene dan wel de andere club groter is.

Eind jaren zeventig kwam het voetbalhooliganisme op in Engeland, snel gevolgd door Schotland. Met name clubs als Rangers en Celtic waren gevreesd. In die jaren speelde je vier keer tegen iedere club, dus zowel Celtic als Rangers kwamen twee keer langs bij Dunde United én Dundee. Acht keer per jaar werd de stad ingenomen door dronken Weegies. De meeste mensen bleven binnen en keken angstig toe hoe de hordes Old Firm-fans zopen, sloopten en deden alsof de stad van hen was. De fans van Dundee en Dundee United waren vaak in de minderheid in hun stadions en konden er niets tegen doen. Daardoor raakten ze gefrustreerd.

Ondertussen begonnen de middelgrote clubs in Schotland firms te vormen. Zo waren de firms van Aberdeen en Hibs enorm gevreesd. Zij konden, op hooligangebied makkelijk mee met de Old Firm en zelfs clubs als Motherwell en Airdrie waren gevreesd om hun hooligans. In Dundee wilden ze ook zoiets en in pubs werd er over gepraat. Zoals ik al zei, was er in Dundee gen scheiding tussen beide clubs. Vriendengroepen bestonden uit fans van Dundee en Dundee United. Daarom werd besloten om niet ieder afzonderlijk en firm op te richten, het zou namelijk belachelijk zijn om tegen elkaar te gaan vechten, maar het samen te doen. The Dundee Utility Crew was geboren.

Waar veel firms vooral herrie gingen schoppen in andere steden, was de Dundee Utility er vooral om de eigen stad te ‘beschermen’. Om de week speelde Dundee United dan wel Dundee thuis en de Utility bleef altijd achter in Dundee. Als Dundee bijvoorbeeld een thuiswedstrijd had tegen Aberdeen terwijl Dundee United naar St. Mirren ging, dan gingen de United-fans niet naar Paisley. Naar Dens Park gingen ze ook niet. Vooraf werden de hooligans van Aberdeen opgezocht voor en matpartij. Daarna ging het FC-gedeelte van de Utility naar de wedstrijd toe, terwijl het United-contingent naar de pub ging. De laatste tien minuten glipten ze dan naar binnen om zich bij het FC-gedeelte te voegen en na het laatste fluitsignaal was het weer zoeken naar de mannetjes van Aberdeen.

Met Aberdeen heb ik meteen de nummer 1 genoemd van Schotland. Dat waren ze begin jaren tachtig niet alleen op voetbalgebied, maar zeker ook op hooligansgebied. Aberdeen had als eerste club in Schotland zogenaamde casuals, hooligans in designerskleding. De mannetjes uit Aberdeen hadden dit gezien bij Liverpool. Door zich normaal te kleden, vielen ze niet zo op bij de politie in de tijd dat alle hooligans eruit zagen als skinheads met zware kisten. Aberdeen nam dit over en dankzij hun vele Europese trips hadden ze de nieuwste designerskleding. De eerste keer dat ze dat droegen tegen Dundee, dachten de Utility te maken te hebben met een stel ‘poofs’, zoals ze de casuals noemden. Na een grote veldslag was er contact tussen de leiders van beide firms, was heel normaal, en binnen de kortste keren waren alle Schotse hooligans casuals geworden.

Omdat in Schotland weinig hippe kledingzaken waren, ging de Utility regelmatig met de trein naar Londen om daar de nieuwste mode te kopen. Dat was heel belangrijk, want als je als firm goed kon vechten, maar niet de laatste mode droeg, werd je niet echt serieus genomen. De mannetjes hadden speciale blaadjes waarin dan stond dat die en die firm wel erg achterliep met de mode. Erg verwijfd, als je daarop terugkijkt. Het was ook een dure hobby, want de meeste casuals waren arbeidersjongens en om mee te blijven doen met de laatste mode, waren ze vaak de helft van hun salaris kwijt aan kleding en de reizen naar die winkels. Zo zat er in het nabijgelegen Perth wel eentje, maar daar kon de Utility bijna niet komen omdat de MBS van St. Johnstone ze altijd wel stond op te wachten.

Het leven als casual was niet makkelijk. Waar de Utility wel een weerwoord begon te geven aan Rangers en Celtic en ze regelmatig de stad uitjoegen, lukte dat niet tegen Aberdeen en Hibs, de nummers 1 en 2 op hooligangebied. Ook werd de Utility vaak verweten niet te reizen en altijd maar in Dundee te blijven. Dat deed de ego’s natuurlijk erg veel pijn en er werd besloten om een keer een away day te maken, als er een kleiner team op bezoek kwam in Dundee en de stad niet verdedigd hoefde te worden. Er werd gekozen voor Airdrieonians, want de extreemrechtse firm van hen, Section B, had nogal een reputatie. Daarnaast was het erg link om meten naar Aberdeen te gaan. Airdrie werd het dus. De Utility nam tachtig man mee en het werd een matpartij. Dat beviel ze zo goed, dat ze vaker away gingen.

Wil je alle matpartijen lezen, dan moet je “After the match the game begins” lezen. Langzaam lees je daar over de opkomst van de Dundee Utility naar de subtop van de casuals, totdat ze uiteindelijk de meest beruchte firm van Schotland worden in de jaren negentig na ‘overwinningen’ op Aberdeen en Hibs. Wat ik vooral interessant vind, is de samenwerking tussen die twee clubs. Bijvoorbeeld het feit dat de fans van de andere club pas naar het stadion gingen, als de poorten werd opgezet en ze naar binnen konden glippen. Ook bij uitwedstrijden was dat zo. Dundee speelde bijvoorbeeld bij Aberdeen en zo’n 200 man maakt de trip vanuit Dundee. Daar aangekomen gaan ze eerst matten, waarna de United-fans helemaal niets van de wedstrijd zien, om naderhand weer te gaan vechten, terwijl hun eigen club een thuispot heeft.

Het meest bizarre verhaal is dat over een bekerronde, waarbij zowel United als FC een mooie uitpot loten. United gaat naar Arbroath en FC naar Clydebank. De Utility splits zich om bij allebei de wedstrijd aanwezig te zijn en dan is het niet dat de United-casuals allemaal naar Arbroath gaan en die van FC naar Clydebank, maar dat is allemaal gemixed. Overigens werd bij die uitpot in Clydebank de keeper van de tegenpartij aangevallen en heeft dat een aantal casuals een flinke boete en gevangenisstraf opgeleverd. Dat was overigens niet erg, want het ging casuals om krantenkoppen de volgende dag. Hoe vaker je als firm in de krant stond, hoe hoger je in aanzien stond. Journalisten werden vaak gebeld door casuals met de vraag of ze niet een keer mee wilden gaan voor een artikel.

De minste wedstrijden voor de casuals waren de derby’s. Dan gingen ze ook nooit bij elkaar staan, want ondanks de samenwerking tussen beide clubs, was het ontzettend belangrijk om de derby te winnen. Een verliespartij leverde je flink wat provocaties op, hoewel dat ook weer snel over was. Te lang erop doorgaan was slecht voor de onderlinge verstandhouding en daarom was een paar dagen zieken genoeg. Ook opvallend is dat ze niet naar de bekerfinales gingen van elkaar. Dat had ook weer de reden dat als bijvoorbeeld Dundee United een beker won, ze een stok hadden om de FC-mannetjes mee te slaan en dat trokken die niet. Daarom waren er ook zelden rellen tijdens bekerfinales waarbij een van beide clubs bij was betrokken, omdat er dan geen casuals waren.

In de jaren negentig heeft de politie eigenlijk een einde gemaakt aan de casuals in Schotland. Ze zijn er nog wel, maar het is en beweging in de marge geworden. Vandaar dat de Utility sinds eind jaren negentig vaak naar Stoke ging. Op een vakantie, ongetwijfeld in een fout Spaans oord, kwamen casuals van de Utility een paar zware jongens van de Naughty Forty tegen, de casuals van Stoke City. In plaats van in Schotland, gingen ze in Engeland rotzooi trappen. Uitwedstrijden tegen Wolves, Cardiff en Millwall werden steevast bezocht door de Schotten, maar sinds Stoke in de Premier League speelt, zijn de casuals daar ook uitgevochten. Tegenwoordig gaan de meesten daarom maar gewoon een potje voetbal kijken bij hun eigen club en is een van de meeste bijzondere samenwerkingsverbanden, de Utility, zo goed als dood.

Een Reactie op “The Dundee Utility Crew

  1. Blijft wel altijd interessant om te lezen hoe eea tot stand is gekomen…leuk stuk.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s