The Gunners at the Jan Gijzenkade

Komende zaterdag speel ik zelf in het Haarlem-stadion aan de Jan Gijzenkade. Een stadion waar Willem II geen positieve herinneringen aan heeft. Op 11 januari 1976 verloren we er maar liefst met 9-1 daar, de grootste thuisoverwinning die Haarlem ooit boekte. Zelfs bezocht ik het stadion eenmaal. In 2007 voor de beker. Overbodig om te zeggen dat Willem II verloor. Maar we zijn in goed gezelschap, want ook bij Arsenal worden ze gillend wakker als ze aan Haarlem denken. In 1974 kwam de topclub uit Londen op bezoek en met 3-0 kregen ze op de broek. Haarlem v Arsenal 3-0. Hoe vaak ik die uitslag ook bekijk, het blijft een surrealistisch zicht. Dat Arsenal gewoon met zijn sterkste team aantrad, maakt het nog imposanter. Wat een dag was dat voor de Roodbroeken.

Drie augustus 1974 was een bijzondere dag in de Haarlemse voetbalgeschiedenis. Nee, niet omdat Rick Hooijboer werd geboren. Hooijboer zou dan wel vijf seizoenen de kleuren van Haarlem gaan verdedigen, maar was een te beperkte speler om een legende te worden in Haarlem. Nee, 3 augustus 1974 kwam Arsenal naar de Jan Gijzenkade. Dat niet alleen; ze kwamen met hun a-elftal dat drie jaar eerder nog de dubbel had gepakt in Engeland. Haarlem, dat was de nummer twaalf van Nederland. Een ploeg met weinig sterren. Maar die dag stegen ze boven zichzelf uit en versloegen ze Arsenal met 3-0. HFC Haarlem 3 Arsenal 0. Nu niet voor te stellen, maar destijds was het ook een bizarre uitslag.

In 1971 was Arsenal voor het eerst in 18 jaar kampioen geworden. Dat niet alleen, ze hadden ook de FA Cup gewonnen. Daarmee waren ze, na hun maten van Tottenham Hotspur in 1961, de tweede club die dat flikte in de twintigste eeuw. Een heel bijzondere prestatie dus. In 1972 werden ze vijfde, het jaar erop kwamen ze net tekort voor de titel en werden ze tweede, gevolgd door een tiende plek in 1974. In de voorbereiding besloten de mannen van Bertie Mee naar Nederland te gaan. Destijds nog geen Aziatische trip om geld binnen te harken. Nee, Arsenal ging op de boot naar Nederland en zou op drie, vijf en zeven augustus tegen respectievelijk Haarlem, Dordrecht en AZ spelen.

Maar de eerste stop was dus Haarlem. Mee stelde al zijn sterren op. Op doel stond Jimmy Rimmer, die zomer overgenomen van Man United. Rimmer zou twee jaar later international worden. De verdediging van The Gunners mocht er ook wezen. Bob McNab (Engels international), Sammy Nelson (Noord-Iers international), Eddie Kelly en Peter Simpson, beide belangrijke verdedigers tijdens het jaar van de dubbel. Op het middenveld stond de keiharde Peter Storey (Engels international), Alan Ball (in 1966 nog WK-winnaar met Engeland) en de Ierse artiest Liam Brady, die heel groot zou worden in Italië. Alsof dat niet genoeg speelden ook de Engelse internationals John Radford, Brian Kidd en Charlie George voorin mee. Wát een team was dat eigenlijk.

Haarlem zette daar mannen tegenover als Cor Pot, Piet van den Berg en Dries Boszhard (hopelijk geen familie van die nare Carlo) tegenover. Een makkie voor Arsenal zou je denken, maar dat werd het niet. Alle drie deze spelers scoorden en Haarlem won met 3-0. Misschien wel een van de meest opvallende resultaten in de geschiedenis van Haarlem. The Gunners konden Nederland toch nog met opgeheven hoofd verlaten, want na een 1-1 tegen Dordrecht werd AZ met 2-0 verslagen. Maar Arsenal zou een matig seizoen draaien en uiteindelijk slechts zestiende worden, slechts vier punten boven een degradatieplek. Pas na vijftien jaar waren ze weer hersteld van die dreun in Haarlem en werd in 1989 de titel weer eens gewonnen. Overigens zou het seizoen voor Haarlem ook dramatisch verlopen. De mannen van Barry Hughes degradeerden zelfs.

4 Reacties op “The Gunners at the Jan Gijzenkade

  1. William van Holsteijn

    Leuk zo´n verhaaltje, toen waren oefenwedstrijden van Engelse clubs nog leuk om te volgen. Je moet er nu niet aan denken dat Arsenal nu even bij Dordt aan de Krommendijk langswipt. Uitgesloten qua veiligheid en financien.
    En ja, die Dries is een oom van die Carlo….

  2. Dit zijn het soort uitslagen waarom je uiteindelijk toch voetbalfan blijft. Net als je denkt dat het voetbal een voorspelbare geldmachine met steeds dezelfde clubs aan zet wordt, krijg je dan eens om de zoveel tijd een resultaat dat zo inslaat als een bom, dat je zin in het spelletje weer helemaal terugkomt. Het zou nog altijd mooi zijn als Haarlem een doorstart maakt met een nieuwe club. Je moet niet eens heel creatief zijn om het probleem rond de merknaam te omzeilen: neem een clubnaam wiens initialen hetzelfde zijn als die van de oude club, of neem de oude clubnaam over en zet er iets achter (bv het jaar van de oprichting) en dan gaan veel mensen niet eens beseffen dat het om een phoenixclub gaat. Een toch relatief grote stad als Haarlem verdient meer dan een amateurclub in een quasi leeg stadion. Bovendien heb je daarmee het risico op een afbraak van het stadion want vaak zijn de onderhoudskosten te groot en trekt zo een amateurclub na enkele seizoenen weer weg uit het stadion.

    In feite zou dit soort wedstrijd ideaal voer zijn voor een DVD met beelden van de grootste upsets (resultaatgewijs dan) uit de geschiedenis van het moderne voetbal. Een Haarlem-Arsenal 3-0 zou zeker in dat rijtje thuishoren.

  3. Pingback: Keith Masefield | Doing the 116 Blog

  4. Dries is zelfs de vader

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s