Guest Report: A Welsh Weekender

Het heeft even geduurd, maar we kregen weer een ‘guest report’ in onze mailbox. Ditmaal van Aaf, die vorig jaar ook meeging naar Pheonixclub Hitchin. Hij vinckte begin september zowel Swansea City als Cardiff City in één weekend. Wales is erg leuk en als je dan ook nog eens beide clubs kan vincken, is dat een kans die je eigenlijk niet mag laten liggen. Dat deed Aaf ook niet. Hier zijn relaas van het prachtige weekend.

Wat zelden tot nooit gebeurt was wel het geval in het weekend van 1 en 2 september: beide topclubs uit Wales hadden een thuiswedstrijd in hetzelfde weekend op verschillende dagen. Op zaterdag speelde Swansea City thuis in het Liberty stadium tegen Sunderland om drie uur ’s middags en op zondag speelde Cardiff City om twee uur ’s middags tegen de Wolverhampton Wanderers.  Dit was dus een uitgelezen kans om beide clubs te bezoeken. Hiertoe samen met Pablo een ticket bij de KLM geboekt naar Cardiff en twee nachten Hilton tegenover Cardiff Castle.

Sinds de jaren ’80 ben ik al gefascineerd door Swansea en met name toen ze onder John Toshack een poos de ranglijst aanvoerden in de hoogste Engelse divisie in 1983. Helaas degradeerden ze het jaar daarna. Na de documentaire “That Final Day” uit 2003, toen Swansea bijna uit de Football League dreigde te degraderen. nam de interesse verder toe. In augustus 2010 zag ik Swansea  een oefenwedstrijd met 1-0 verliezen van ADO Den Haag. Dit bleek uiteindelijk een zeer succesvol seizoen te worden voor zowel ADO Den Haag, die zich kwalificeerden voor Europees voetbal, als voor Swansea, die op 31 mei 2011 Reading op Wembley versloegen en zo naar de Premier League promoveerden. Scott Sinclear maakte drie goals voor Swansea in deze wedstrijd, die de Welshmen met 4-2 wonnen.

Samen met Pablo, De Vloeibare en Mario was ik getuige van deze wedstrijd . Er waren ook  500 Hagenezen in het stadion (naast nog 87.000 andere toeschouwers). Het seizoen 2011/2012 verliep zeer succesvol in de Premier League voor Swansea met onder andere een uitblinkende Michael Vorm (verkozen tot Player of the Year). Scott Sinclear werd helaas een aantal dagen voor ons bezoek verkocht aan Manchester City.  Ter vervanging haalde Swansea de Koreaan Ki van Celtic en van Valencia werd Pablo Hernandez aangetrokken.
Het openbaar vervoer van het vliegveld van Cardiff naar het centrum is niet zo best. Een Nederlands sprekende Welshmen antwoordde dat ‘hij het één keer geprobeerd had met de trein’, maar dat was geen succes. De bus was ook geen succes, want die bleek eens in de twee uur te rijden. Vervolgens een taxi genomen. Dat was een redelijk dure grap voor gbp 35,- (de pond stond inmiddels € 1,25). In het Hilton bleek Pablo bijna te worden ingechecked als Dorus de Vries, die samen met de selectie van te Wolves ook in het Hilton zou gaan verblijven.

Hierna met de trein naar Swansea gereisd. Dit is vanuit Cardiff  een ritje van een kleine veertig minuten. In de trein in gesprek geraakt met een niet al te optimistische Swansea supporters. Wij dachten, Swansea heeft twee keer gewonnen en speelt thuis tegen Sunderland. Een uitgelezen kans dus om de top van de ranglijst te bereiken. Hij zag het niet echt zitten. Scott Sinclear was de gebeten hond bij hem. “Laat hem dan maar lekker op de bank zitten bij City.”,  was zijn verhaal.

De stationsstraat van Swansea is zeer deprimerend. Alles gesloten en dichtgespijkerd. Op sommige plekken groeiden de bomen uit de muren. Het havengebied is wel helemaal geüpgraded, maar ook daar viel niet veel te beleven. Daarom snel wat gaan drinken en eten in het Grand Hotel tegenover het station. Hier waren veel supporters van zowel Sunderland als Swansea. West Ham tegen Fullham was op groot scherm te zien.  We dachten dat het stadion op loopafstand was, maar dat bleek tegen te vallen. Bovendien liepen we helemaal verkeerd tot bijna het oude stadion Vetch field aan toe. Dit was totaal uit de richting. Na diverse keren de weg gevraagd te hebben konden we meerijden met een Swansea supporter. Dat was ons geluk. Ook hij was niet al te optimistisch over de wedstrijd. Hij bracht ons wel naar het stadion, dat was enorm aardig. Bij het stadion waren we zwaar aan bier toe en gelukkig werd dat geschonken.

Het was een zeer leuke westrijd met een superfanatiek publiek. Het hele stadion deed mee, met het gezang. Zelden zo’n mooie sfeer  meegemaakt. We zaten op de Croeso stand naast de Sunderland supporters die met vijftig bussen gekomen waren. Ze waren behoorlijk stil. Misschien onder de indruk van het zeer verzorgde technische voetbal van Swansea. Alleen na de twee goals van Steven Fletcher gingen ze even te keer. De wedstrijd eindigde in een verdiend 2-2 gelijkspel. Na een zeer domme rode kaart voor Chico in de tweede helft na zat de overwinning voor Swansea er nog steeds in. De winnende goal viel helaas niet.

Na de wedstrijd gingen we eerst naar de fanshop voor mijn traditionele vaan. Die was niet voorradig. Hierna weer naar Grand Hotel. Manchester City tegen QPR was op groot scherm en we raakten  in gesprek raakten met twee Sunderland supporters die in Londen bleken te wonen. Ze waren goed op de hoogte van het voetbal in de hele wereld. Er was één stille en de andere kletste ons de oren van het hoofd. Zijn mening over voetbal? ‘We zitten te kijken naar 22 overbetaalde miljonairs.’ Na de nodige pints zei de stille ineens ‘ten minutes.’ Dit bleek de vertrektijd van hun laatste trein. Op het station aangekomen bleken ze hun laatste trein gemist te hebben en gingen met ons mee naar Cardiff. Van de conductrice bleken ze te vernemen dat het aldaar gay parade was. Hilariteit alom, twee jongens toevallig in Cardiff tijdens deze fantastische gebeurtenis. Leg dat maar eens uit.

In ons hotel bleek het een behoorlijk gekkenhuis met twee bruiloften aan de gang en veel kortgerokte dames. De manager van Wolves zal behoorlijk spijt hebben gehad dat ze niet gewoon in Wolverhampton waren gebleven om de ochtend van de wedstrijd de bus te pakken.  In de lift kwamen we Sako van the Wolves tegen. ‘He’s quite cute’, zei onze buurvrouw. Na het spektakel in het hotel te hebben aanschouwd gingen we naar een eighties party. Dat is toch meer onze doelgroep. Het werd een zeer leuke avond met veel kleurrijke figuren op straat en vrouwelijk schoon.

De volgende ochtend een heerlijk ontbijt. De selectie van Wolves ging aan het wandelen en opnieuw kwamen we Sako in de lift tegen. Daarna maar liefst veertig baantjes gezwommen in het zwembad van het Hilton en helemaal fris in het hoofd op naar het stadion. Ook nu bleek het openbaar vervoer een onmogelijke opgave, zodat we wederom een taxi hebben genomen (achteraf gezien was het prima te lopen). In de fanshop opnieuw geen vaan. Wel was er live muziek met o.a. een cover van The Stereophonics. We bleken een plekje te hebben op de eerste rij achter het doel: heel bijzonder. Het publiek ging enorm te keer. Het was dan ook de  Canton Stand. Volgens de website: ‘the area is designated as our signing section. As such, it is an area of the ground that would generate a lot of noise. If you are looking to watch the game and sing-along, then this is the area that would best suit your needs. ‘

Dorus de Vries was helaas ziek en stond niet onder de lat. Als er iemand een verkeerde carrière keuze heeft gemaakt is hij het wel, door in 2011 door van Swansea naar Wolves te vertrekken. De ons inmiddels welbekende Sako maakte uit een mooie vrije trap al snel de 0-1. Door twee goals van Peter Whittingham, waaronder de eerste uit een penalty en de tweede een mooi afstandsschot, stond het ook al snel 2-1. Wij hadden  vijf pond ingezet op een 3-1 voor Cardiff en vijf pond op een 1-1 gelijkspel. De eerste stand zou 18 tegen 1 uitbetalen. Het kwam ons dus niet slecht uit dat deze stand door opnieuw een goal (vrije trap) van Peter Whittingham ook bereikt werd in de tweede helft. Deze score kwam eigenlijk niet meer in gevaar, want The Wolves hadden geen overtuiging in hun spel.  Na afloop bleek dat we de winst de volgende dag in het centrum konden incasseren, want ze moesten eerst de balans opmaken. We snapten niet helemaal wat dit voor onzin was. De volgende dag was het dan wel weer prettig om 95 pond te incasseren.

Na de wedstrijd hebben we de aftocht van het enorme Wolves legioen per bus gezien. Daarna een pint drinken in The Ninian. Hier zaten behoorlijk vage figuren en er was geen voetbal op groot scherm. Daarom deze keer lopend afgereisd naar het centrum om in The Borough Southampton v Manchester United te kijken. Helaas won Manchester United door twee goals van Robin van Persie in de laatste vijf minuten. ‘s Avonds onze traditionele Indische maaltijd en enkele dure pints in het Hilton. Hierna de stad in en er bleek best wat te beleven. Meestal is het helemaal uitgestorven op zondagavond, maar hier niet. In the live lounge hebben we tot een uur of 1 live muziek bekeken. Het einde was wel bijzonder want terwijl de muziek nog aan de gang was,werd iedereen er al door zeer agressieve beveiligers uit gegooid.

De volgende dag weer veertog baantjes gezwommen en het centrum van Cardiff bekeken waaronder het Millennium Stadium en Cardiff Castle. De receptionist van het hotel had ons verteld dat er een bus naar het vliegveld ging om 15:00 uur. Helaas had hij een, volgens de hostess op het busstation, totaal verouderde time table gebruikt en de bus bleek pas om 16:00 uur te gaan. Daarom alsnog de trein genomen, want anders waren we niet op tijd op het vliegveld. Een mooie tocht langs de kust. Het ging allemaal net goed, inclusief een klein stukje met de bus. De KLM bracht ons weer netjes terug naar Schiphol. Het einde van een zeer geslaagde trip. Ik kan iedereen de beleving in de stadions van Swansea en Cardiff aanbevelen.

4 Reacties op “Guest Report: A Welsh Weekender

  1. Mooi geschreven Aaf!! Erg leuk om het perfecte voetbalweekend door dit verslag weer te beleven! Als ik die Swansea-supporter niet had ‘aangehouden’ hadden we misschien net de 2e helft gehaald…

    Saludos, Pablo.

  2. Ik blijf een dubbel gevoel hebben met die Welshe clubs in de Engelse leagues. Ik vind niet dat het hoort. De League of Wales zou zoveel groeien qua aanzien, niveau, media aandacht, … mochten die clubs in de League of Wales gaan spelen. Ik vind dat UEFA hier voor een keer een veto zou mogen stellen. Cross border spelen vind ik enkel kunnen in uitzonderlijke gevallen zoals Derry City in de tijd van de Troubles (hadden geen andere keuze uit veiligheidsredenen, dat de phoenixclub ook in Ierland speelt is al dubieuzer) of wanneer het eigen land geen UEFA lid is (Monaco bv heeft ook geen keuze dan in Frankrijk te spelen zolang Monaco geen UEFA lidmaatschap aanvraagt)

    Als ze daar in Cardiff en Swansea zo trots Welsh zijn, dat ze dan het voetbal in eigen land een boost geven en de League of Wales vervoegen. Het zou het hele Welshe voetbal een injectie aan kwaliteit en belangstelling geven. Nu komen beide clubs me over als een tikkeltje hypocriet: wel trots Welsh tot het op de centen in de Engelse leagues aankomt. In principe is het al dubieus dat de UK 4 aparte lidmaatschappen bij UEFA heeft, dat zou eigenlijk 1 UK league en UK nationale ploeg moeten zijn. Stel je voor dat de 50 staten van de VS of de 14 Bundesländer van Duitsland ook elk een eigen liga en nationale ploeg starten ; wat een chaos zou dat worden. Maar goed, als men de Britse home nations dan toch apart houdt, dan zou men zich –just my opinion– ook echt aan die grenzen moeten houden en geen Welshe teams in Engeland mogen toelaten. Tradities zijn 1 ding, maar het moment dat een traditie rationeel geen steek meer houdt is het tijd voor het breken van die traditie.

  3. Leuk stukje Aaf. Mooie club Swansea.
    Op naar het volgende weekendje!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s