Play up Pompey

Pompey staat op omvallen. Het kan zomaar zijn dat ze volgende week niet bestaan, want voor 10 augustus moeten alle grootverdieners verdwenen zijn. Altijd heb ik gedacht dat clubs niet konden sterven, maar nu Rangers failliet is verklaard kan alles, dus Portsmouth moet uitkijken. Ik zou het heel jammer vinden als Pompey verdwijnt, want het is een van de clubs in Engeland waar ik een zwak voor hebt. Het is ook een club waar je snel van gaat houden. Fratton Park is genieten, het publiek fanatiek en ze waren groot in de tijd dat voetbal nog allemaal wat puurder was. Voor mijn telt dan ook nog zwaar mee dat Portsmouth v Scunthorpe de eerste wedstrijd was die ik ooit bezocht in Engeland. Portsmouth en Fratton Park zullen daarom altijd een speciaal plekje in mijn hart.

Ik ben al vanaf eind jaren tachtig helemaal gek van Engels voetbal. Ik volgde het op allerlei manieren, maar een wedstrijd live meemaken gebeurde pas in januari 2004. Via het voetbalforum van VI, kwam ik in contact met andere liefhebbers van Engels voetbal. Er werd een eigen forum opgericht en besloten ergens in het voorjaar van 2004 een trip te maken. Dat leek mij geweldig, maar helaas vertrok ik in februari voor vier maanden naar Zuid-Afrika en zou ik pas terugkomen als het seizoen voorbij was. Via MSN, dat was toen héél hip, sprak ik met twee meer ervaren reizigers van dat forum af om alvast in januari een trip te gaan maken. Coventry v Colchester in de FA Cup zou het worden, want Highfield Road zou het jaar erop verdwijnen.

Groundhoppers zijn net vrouwen en we besloten uiteindelijk toch om voor Portsmouth v Scunthorpe te gaan, ook een wedstrijd in de FA Cup. Portsmouth was een paar maanden geleden voor het eerst in tijden naar het hoogste niveau gepromoveerd. Fratton Park zat telkens ramvol en er gingen geruchten dat er een nieuw stadion gebouwd zou worden. Voor deze FA Cup-wedstrijd waren nog wel wat kaartjes te krijgen, dus gingen we voor deze wedstrijd. Portsmouth FC zou mijn eerste Engelse club worden. De dagen voor de reis sliep ik slecht. Niet omdat ik met een totaal onbekende op stap ging, maar omdat ik daadwerkelijk een Engelse wedstrijd ging bezoeken.

Ik had nog nooit in Engeland gereden, maar dat moest nu wel. Mijn reisgenoot had zijn rijbewijs nog niet, maar dat maakte me niet veel uit. In een roes reed ik naar Portsmouth. Ik begin aardig zenuwachtig te worden toen ik het stadion zag liggen. Tot mijn frustratie konden we nergens parkeren. Toen ik eindelijk de auto kwijt was, kon het genieten beginnen. Alles wat ik me er van had voorgesteld, kwam ook. De arbeidershuisjes in straten met amper groen, het prikkeldraad overal, de rauwe buitenkant van het stadion en de gigantische lichtmasten. De façade van Fratton Park, in mock-Tudor stijl, was prachtig en ik kon er naar blijven kijken. Het voelde zo anders aan dan wat ik tot nu toe had meegemaakt.

De sfeer was ook heel anders dan wat ik in Nederland, België en Duitsland had meegemaakt. In Nederland hebben clubs als Feyenoord, NAC en (destijds ook) FC Utrecht de naam een ‘Engelse’ sfeer te creëren, maar dit was echt totaal iets anders. Het was geen negentig minuten zingen omdat je bang bent naderhand op internet afgemaakt te worden als ‘stil publiek’, maar heel gedoseerd. Veel ‘oooooo’s’ en ‘aaaaa’s’ en gescheld. Gezongen werd er wel, maar niet continue. Het kon soms wel een minuut heel rustig zijn en dan brulde het stadion ineens, allemaal tegelijkertijd, “Play up Pompey, Pompey play up”. Ik zat op die momenten echt met centimeters dikke laag kippenvel op mijn armen.

Wat me ook opviel was een man met een blauwe pruik, een hoge hoed, veel tattoo’s en een bel. Later kwam ik erachter dat dit de befaamde John Westwood was. Verder viel een oud vrouwtje met een ratel me op. Opvallend was ook dat Scunthorpe maar liefst 3000 man had meegenomen. In Nederland was ook toen al de uitcultuur stervende, dus dat was een bizar zicht voor mij. De wedstrijd zelf was niet eens zo bijzonder. Wel een verschroeiend hoog tempo en weinig duikelaars. De terugreis ging ook in een roes. Ik was totaal verkocht en vanaf het seizoen erna tot aan nu ben ik zowat iedere maand wel een keertje naar de overkant gegaan. Alleen al in Engeland heb ik nu 171 wedstrijden gezien. Het is een prettige verslaving geworden die ooit begon in Portsmouth. Alleen al daarom hoop ik dat die club nooit zal verdwijnen.

10 Reacties op “Play up Pompey

  1. Mooi verhaal! Mijn eerste keer in Engeland was in ’95 op Goodison Park. Maar dat was een Europacupwedstrijd met Feyenoord. Een wedstrijd tussen twee Engelse teams zag ik ‘pas’ in 2000 maar aan zoveel wedstrijden op het eiland als jij ga ik van zijn levensdagen niet komen.

  2. Acht en een fucking halfjaar geleden alweer! Ik kan me nog erg veel herinneren van die trip, wat dat betreft lijkt het niet zolang geleden. Ik had nauwelijks nog een stem over na afloop.

    • Ja, dat is alweer even geleden. De tijd gaat snel. Achteraf is het wel mooi dat we naar Pompey zijn gegaan ipv Coventry, want dan hadden we die farewell gemist.

  3. Idd, zeer mooi verhaal. Mijn grote liefde op voetbal gebied KSK Beveren ben ik spijtig genoeg kwijt geraakt, het enige alternatief YB SK beveren geeft me toch niet hetzelfde gevoel als de teloorgegane oude club. “Mijn” andere clubs zijn Feyenoord (van jongs af aan, in Beveren lopen er heel wat Feyenoord supporters en als je eenmaal in de Kuip bent geweest ben je je hart een beetje verloren), Futbol Club de Barcelona (zit een beetje in de familie, grootmoeder met Catalaanse roots, maar financieel niet mogelijk om meer dan 2x per jaar te gaan, aangezien dat we er altijd een feestweekend van maken😉 ) en Celtic, (een grote droom om de Bhoys eens live te zien.) Daarom ben ik wat alternatieven gaan zoeken waaronder een aantal PL wedstrijden en zoals je zegt, is die aparte, pure sfeer heel aanstekelijk… Voor de rest volg ik je site elke dag in de hoop een nieuw verhaal te kunnen lezen of een wedstrijdverslag, Keep up the good work…

  4. Mijn eerste britse wedstrijd was Chelsea – Southampton 16 september 1995. Gullit mania op Stamford Bridge. Niet dat ik daar voor kwam. Ik keek meer naar Le Tissier een fenomeen. We hadden prachtige plaatsen, we zaten voor de skybox met alle spelersvrouwen (ik had een stijve nek die middag) echt engels voetbalweer (het miezerde) en na afloop alle supporters door elkaar.

  5. William van Holsteijn

    Leuk verhaal, zo doet mij dat denken aan mijn 1e wedstrijd op het eiland; dat was The Old Firm in ’81 alweer. In England was het bij Wimbledon-Preston North End, wat een affiche, ook in ’81. Details vergeet je niet: in was in staat om 2 verschillende kaarten te kopen bij t stadion en die met elkaar om te ruilen, gewoon bij de kassa omdat ik tussen the huns bleek te zitten, moet je nu mee komen!

    Op Plough Lane zat een oude baas voor ons een dikke sigaar te roken op een houten volle tribune, ik heb de helft vd wedstrijd gemist!
    Ondenkbaar, hedentendage!write

  6. Asjeblieft niet Pompey!!!

    81, William! Wat je laatst zei: ouwe….

  7. Eerste pot ooit was Millwall – Preston in 1976. Ik was bijna 7 jaar oud samen met me pa en 2 ooms. In het oude stadion op de mainstand (toen nog met houtje bankjes)…. Eén woord “GENIETEN”…..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s