The Stones are Back

Maidstone, iedere Engelandvaarder zal het plaatsje wel kennen. Het is vaak de eerste stop als je vanaf de tunnel of boot richting Londen rijdt. Maidstone Services is de plek waar de eerste blazen worden geleegd, waar je probeert te pinnen en daarna gefrustreerd raakt omdat de pinautomaat xenofoob is geworden en waar je bij Wimpy’s de goorste hamburger van Engeland kunt halen. Een voetbalclub hebben ze ook. Ooit speelde die zelfs in de Football League, maar ze gingen, net als Rangers, failliet. Langzaam zijn ze weer aan het opkrabbelen en vandaag speelt Maidstone United voor het eerst sinds 24 jaar weer in een eigen stadion in Maidstone. De oefenwedstrijd tegen Brighton is al weken uitverkocht. The Stones are back!

 Er staan veel clubs op omvallen. In de non-League en Schotland vallen ze daadwerkelijk, maar in de Engelse Football League weten veel clubs zich op miraculeuze wijze te redden. Dat Portsmouth nog bestaat, is niet meer dan een wonder. Voor de laatste Football League-club die failliet ging, moeten we terug naar 1992. Maidstone United ging toen kapot en verdween van de voetballandkaart. Het was de zomer waarin Sky de Premier League introduceerde en het geld tot aan de hemel ging groeien. Voor Maidstone was het profavontuur over. Drie seizoenen hadden de mannen uit Kent het volgehouden, maar Leaguevoetbal bleek toch wel wat prijzig te zijn. Vandaar dat Doncaster Rovers v Maidstone United op 2 mei 1992 de laatste wedstrijd is die de club ooit heeft gespeeld.

Bij het maken van de fixtures, werd Maidstone nog wel ingedeeld, maar uiteindelijk lukte het ze niet om de begroting rond te krijgen. Daardoor is dit speelschema van Maidstone United een historisch document geworden. Met het faillissement van Maidstone kwam er na 95 jaar een einde aan de club. Men had gegokt en verloren. Het publiek in Maidstone liep niet warm voor profvoetbal. Vooral niet omdat Maidstone in 1988 had besloten om het eigen stadion London Road, waar ze al negentig jaar speelden, te verkopen aan een meubelboer en te gaan groundsharen in Dartford, zo’n veertig kilometer verderop. Toeschouwersaantallen liepen terug van 2400 naar 1400, maar het bestuur van Maidstone wist dat London Road niet voldeed aan de eisen die de League stelde aan een stadion en dat was het doel van het bestuur.

Ze zouden erin slagen, want in 1989 werd de titel in de Conference gewonnen en promoveerden The Stones naar de Fourth Division (League Two). Het bestuur leek gelijk te krijgen door het succes na de verhuizing, hoewel veel mensen hun twijfels hadden bij Maidstone United in de League. Historisch gezien was Maidstone helemaal geen Leagueclub. Ze waren tot begin jaren zeventig maar een onopvallende amateurclub. Er werden regelmatig wat teletoeterbekers gewonnen die namen droegen als de Kent Floodlight Cup, de Corinthian League Memorial Shield en de Kent Amateur Cup. Allemaal leuk en aardig, maar de ambitieuze voorzitter van The Stones wilde meer en Maidstone United werd een semi-profclub en kwam voortaan uit in de Southern League. Dat was een van de drie competities die onder de Football League hing, want pas in 1979 kwam er met de Conference een landelijke non-League competitie.

In de FA Cup ging het ook steeds beter in de jaren . Vooral in het seizoen 78/79 presteerden ze buitengewoon goed. Eerst worstelde de club zich door de vier kwalificatierondes, Daarna werden in de eerste en tweede ronde respectievelijk de Wycombe Wanderers en Exeter City verslagen. De beloning voor The Stones was een heel aangename: ze mochten naar The Valley om tegen Charlton te spelen, een van de meest populaire clubs in Kent. Maidstone verbaasde daar de Engelse voetbalwereld door met 1-1 gelijk te spelen. Maidstone mocht zich dus opmaken voor een thuisduel tegen Charlton. De week voor de wedstrijd werd er in de stad over niets anders gesproken dan die wedstrijd tegen Charlton. Maidstone was “hot” in de stad. Helaas konden The Stones geen tweede stunt uit halen. Charlton won met 1-2. De droom was over.

Na afloop van dat seizoen werd de Alliance Premier League (de tegenwoordige Conference) opgericht. Er hingen dus niet meer drie verschillende, lokale competitie onder de toenmalige Fourth Division, maar één competitie voor de sterkste amateurclubs van het land. Dat amateurs moet je niet te letterlijk nemen, want bij al die clubs werd grif betaald. Maidstone was een van de oprichters van deze league. Er werd ook volop geïnvesteerd in het team en het begon zijn vruchten af te werpen. In 1983 werden ze tweede en het jaar erop wonnen ze zelfs de Conference. Maidstone promoveerde echter niet rechtstreeks, want de promotie-degradatie regeling werd pas in 1987 ingevoerd. Maidstone moest het in een verkiezing opnemen tegen de vier Leagueclubs die als laatste waren geëindigd. Deze “eerlijke” verkiezingen kon Maidstone niet winnen, want het de overige Leagueclubs stemden uiteraard op hun vier maten.

Na deze Zimbabwaanse verkiezingen in 1984 zakte de club een beetje weg, maar in 1989 was het raak voor The Stones. Maidstone werd opnieuw kampioen en mocht ditmaal wel promoveren. Ze vervingen Darlington. In Maidstone waren enkele dagen de mensen dronken van geluk. The Stones hadden de stad op de kaart gezet. Het werd nog mooier voor Maidstone toen bleek dat Gillingham zou gaan degraderen uit de Third Division. Het gehate Gillingham was tot dan toe de enige Leagueclub uit Kent, maar was door de promotie van Maidstone deze titel kwijt. Nog erger zelfs, ze zouden ze door de degradatie zelfs ontmoeten. Gillingham kon in die wedstrijden natuurlijk alleen maar gezichtsverlies lijden. Bij Maidstone zelf vonden ze dit alleen nog maar leuker.

Diverse analytici voorspelden een zwaar seizoen voor Maidstone. Ze hoorden bij de grootste degradatiekandidaten. The Stones speelden het seizoen echter in een roes uit. Tegenstanders werden totaal overrompeld door het vrije spel van Maidstone. Hoogtepunt was de 1-2 overwinning op Boxing Day in en tegen rivaal Gillingham. Up yours, Gills! Nadat de stofwolken van het seizoen waren opgetrokken stonden de Stones op de vijfde plaats, terwijl Gillingham slechts veertiende was geworden. Maidstone mocht in de playoffs aantreden tegen Cambridge United. Doordat ze boven Cambridge waren geëindigd mochten ze eerst naar het Abbey Stadium. Er werd met de 1-1 een goed resultaat gehaald, maar ‘thuis’in Dartford werd er met 0-2 verloren. Het seizoen was over.

Voor Maidstone was dit het laatste hoogtepunt uit zijn historie. In 90/91 werd Maidstone negentiende en waren de twee lichtpuntjes de dubbele overwinning op Gillingham. In 91/92 werd het twee keer 1-1 tegen The Gills, maar eindigde Maidstone wel een plaatsje hoger: achttiende. Financieel waren er veel te grote riciso’s genomen en de club haalde amper inkomsten uit het stadion, aangezien ze slechts de huurders waren van Watling Street. De verbouwingen om het stadion Leaguewaardig te maken, hadden veel centen gekost en het geld van de verkoop van London Road was er al bijna helemaal doorheen gedraaid. De bestuursleden hadden wel wat geld, maar niet om de grote schulden af te dekken. Het begon er somber uit te zien.

De grootste gok had de club genomen door voor400.000 pond een stuk land te kopen in Maidstone om daar een nieuw stadion neer te zetten. De gemeenteraad wilde echter niet het bestemmingsplan wijzigen en de club mocht op het stuk land geen stadion bouwen. Het stuk land was echter onverkoopbaar geworden en hing als een molensteen om de nek van de club. Alle spelers werden te koop gezet en men hoopte een investeerder te vinden. De enige investeerder die te vinden was, was een man uit Newcastle. Die wilde de licentie kopen en de club in Newcastle laten spelen, helemaal aan de andere kant van het land. Dan maar liever kapot, dachten de bestuurders en het bod werd geweigerd.

Vlak voor het begin van het seizoen 1992/1993 schreef het bestuur een brief aan de Football League dat ze niet konden garanderen dat ze de competitie konden uitspelen. Het jaar ervoor was Aldershot ook middenin de competitie ermee gestopt en omdat de Football League dat dit jaar niet wilde werd besloten om Maidstone United in ieder geval niet te laten starten in de competitie. De eerste competitiewedstrijd tegen Scunthorpe United werd daarom afgelast. Twee dagen later werd Maidstone United definitief uit de competitie genomen. Maidstone United was historie. Opvallend genoeg betekende dit ook indirect het einde voor Dartford, want die club leefde eigenlijk van de huur die Maidstone betaalde.

Maidstone maakte, evenals collegaclub Aldershot, een doorstart. Ze namen de naam Maidstone Invicta aan en probeerden weer terug te keren op redelijk niveau. Grote initiator achter het nieuwe Maidstone was voorzitter Paul Bowden-Brown, een die-hard fan die veel traantjes had gelaten toen zijn liefde failliet werd verklaard. Hij zwoer Maidstone weer terug te brengen naar de Conference en stadion te bouwen in Maidstone. Die terugkeer naar de Conference zal nog even op zich laten wachten, ze spelen nu in de Isthmian League Division One South (drie divisies onder de Conference), maar na een jarenlang strijd zal Maidstone dit jaar voor het eerst in 24 jaar weer een stadion in Maidstone hebben.

Na eindelijk bouwpermissie te hebben gekregen, was het een kwestie van het geld bij elkaar schrapen. Dat lukte afgelopen zomer en afgelopen september werd er begonnen met de bouw van het Gallacher Stadium, genoemd naar het bedrijf dat het stadion heeft gebouwd. Er is plaats voor 2000 toeschouwers en Maidstone gaat op kunstgras spelen, een ondergrond die verboden is in de Football League en Conference (ook North & South). De club kon niet anders, want het gemeentebestuur wilde dat het stadion gebruikt kon worden door de gemeenschap en gewoon gras wordt zo kapot getrapt.

Ach ja, veel zullen ze er niet om malen en ik denk dat er vanmiddag wel wat traantjes zullen vloeien als ze eindelijk weer een thuiswedstrijd in de eigen stad spelen. Oorspronkelijk zou Charlton de tegenstander zijn, want dat is nog altijd een razend populaire club in Kent. Helaas zeiden die af, want ze konden poen scheppen in Spanje. In plaats daarvan is Brighton uitgenodigd en die pot is al weken uitverkocht. De club leeft weer echt en misschien spelen ze over een tijdje weer in de Conference. Mochten de regels niet veranderd zijn, dan is het nog altijd een optie om het kunstgras te vervangen door echt gras. Dan leggen ze wel een kunstgrasveldje naast het stadion.

4 Reacties op “The Stones are Back

  1. William van Holsteijn

    Wederom een fraai verhaal, ik kan er van genieten daar ik er weer veel van opsteek! Ik heb in ’99 in Maidstone lopen zoeken naar hun stadion, maar heb inmiddels begrepen dat dat toen al 10 jr gesloopt was! Het was in een pre-Internet tijdperk én ik ben wél op de plaats geweest aan London Road waar het heeft gestaan, dus heb toch aardig weten te zoeken.
    Maidstone is idd back in town, als je ziet dat het nieuwe stadion eigenlijk aan de overkant van het riviertje ligt dus op pak weg 100m! Ben benieuwd of ze (AFC) Wimbledon kunnen imiteren!

  2. Even ‘off topic’ ……. ik weet niet of iemand nog kaarten voor FC Barcelona – Real Madrid nodig heeft, maar er zijn er nog voldoende in de vrije verkoop!

    Zie onderstaande link:

    http://www.fcbarcelona.com/info-tickets/detail/article/tickets-for-spanish-supercup-barca-v-real-madrid

    Groeten, Stephan

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s