Ierland: EK 1988

Tegenwoordig is het Nederlands elftal helaas verworden tot een speelbal van de commercie  en de Teletoeters en heb ik er wat minder mee. Dat was in 1988 wel anders. Van het WK 1986 had ik wel wat gezien (ik was voor Denemarken), maar het EK 1988 was het eerste toernooi dat ik helemaal bewust zou meemaken. Voorafgaand aan het toernooi verzamelde ik alles wat ermee te maken had. Ik was opnieuw voor Denemarken, maar Nederland en Ierland leken me ook wel leuk. Nederland omdat ik Nederlander ben en Ierland omdat ze in het groen speelden en een leuke coach hadden. Het waren de vlaggen van die drie landen die ik had nagemaakt en had opgehangen op mijn kamer.

Voor de Ieren was het de eerste keer dat ze meededen aan het EK. Het was überhaupt de eerste keer dat ze meededen aan een eindtoernooi. Ze hadden zich gekwalificeerd in een loodzware groep. Luxemburg was het zwakke eendje, maar voor de rest waren er vier teams (Schotland, Bulgarije, België en dus de Ieren) die op slechts twee punten van elkaar eindigden. Uiteindelijk haalden de Ieren het, doordat Schotland op de laatste speelronde, in en tegen Bulgarije, met 0-1 won. Een gelijkspel was voldoende geweest voor de Bulgaren, maar de Schotten besloten hun Keltische broeders eens handje te helpen. De Ierse pers was eensgezind: Jack Charlton had een wonder verricht.

Charlton werd, na 21 jaar gevoetbald te hebben voor Leeds, manager van Middlesbrough, Sheffield Wednesday en Newcastle United. Hij was redelijk succesvol, promoveerde een aantal keer en werd in 1974 uitgeroepen tot Manager of the Year in Engeland. In 1986 wilde hij het wat rustiger aandoen na een stressvolle periode bij Newcastle. Hij besloot in te gaan op de aanbieding die hij van Ierland kreeg. Charlton zag de potentie wel, ondanks dat het land zich nog nooit had geplaatst voor een eindtoernooi. Het land had redelijke spelers, maar om een of andere reden kwam het er maar niet uit.

Een van de tactieken van Charlton was om spelers in Engeland te zoeken met Ierse roots. Dat kon een Ierse vader of moeder zijn, maar ook een voorouder. Zo werd het team steeds sterker. Veel spelers die net niet goed genoeg waren voor het Engelse of Schotse elftal kozen voor Ierland, ondanks dat ze niet in Ierland geboren waren en er zelfs nog nooit geweest waren. Mooiste voorbeeld was Tony Cascarino, die niet eens Iers bloed had. Zijn moeder was namelijk geadopteerd door een Ier in Engeland en was dus, evenals Cascarino, niet eens Iers. Uiteindelijk zou de spits 88 wedstrijden voor Ierland spelen en daarin 19 goals maken. Maar wat maakt het uit, Charlton had een leuk elftal op de been gebracht.

Ierland werd voorafgaand aan het EK door de Engelse pers weggezet als een stel cafévoetballers, maar als je de clubs ziet waarvoor de spelers uitkwamen, viel dat erg mee. Zo leverden Celtic, Liverpool en Man United ieder drie spelers en waren ook clubs als Everton, Arsenal, Tottenham, Leeds en Newcastle vertegenwoordigd. Het was best een behoorlijke ploeg die absoluut niet uit de toon viel op het EK. Misschien hadden ze iets minder vedetten dan de andere drie landen uit de poule, maar de teamgeest was geweldig. Charlton kon als geen ander een team smeedden en de jongens gingen voor elkaar en voor hun coach door het vuur. De Engelsen zouden daar nog wel achter komen tijdens de eerste wedstrijd.

Op 12 juni zat ik klaar voor de eerste wedstrijd in Poule B, de groep waar ook Nederland is zat. Mijn Denen hadden een dag eerder verloren van Spaanse huilebalken en dat was toch wel een teleurstelling. Daarom hoopte ik maar dat deze zondag eerst Ierland en later Nederland zouden winnen. Ierland moest het opnemen tegen de Engelsen in het Neckarstadion van Stuttgart. Ik zat er klaar voor met een glaasje cola en een schaaltje Nibbits. Voordat ik mijn eerste slok had gedronken, stond het al 1-0 voor de Ieren. Ray Houghton had binnen zes minuten de 1-0 erin gekopt en ik was erg blij. Daarna was het heel spannend, want Engeland kreeg kans op kans. Gelukkig keepte Pat Bonner, die twintig jaar bij Celtic onder de lat zou staan, geweldig. Het bleef 1-0 en iedere Ierse voetballiefhebber kan de opstelling van die dag moeiteloos opdreunen. Bonner, Morris, McCarthy, Moran, Hughton, Houghton, McGrath, Whelan, Galvin, Stapleton, Aldridge.

Diezelfde avond verloor Nederland van de Sovjet-Unie en zag het er heel somber uit voor de mannen van Rinus Michels. Dankzij drie goals van Van Basten werd Engeland verslagen, die opnieuw niet slecht hadden gespeeld. Die avond moesten Ierland en de Sovjet-Unie in Hannover tegen elkaar. Ik mocht helaas niet opblijven, was pas negen, maar mijn pa kwam ’s nachts nog even vertellen dat het 1-1 was geworden. Ik rekende de hele nacht en het leek me vrijwel onmogelijk dat Ierland én Nederland zouden doorgaan. Mijn Denen lagen er ondertussen al uit, dus maar een van mijn drie teams zou doorgaan. Het was een sombere avond in Tilburg.

Denemarken had op vrijdagavond ook zijn derde partij verloren, maar gelukkig waren die nare Spanjaarden er ook uit. Dat was mooi. In Gelsenkirchen stonden op zaterdagmiddag Nederland en Ierland tegenover elkaar. Nederland moest winnen om door te gaan en ik was ook wel voor Oranje. Jammer voor de Ieren, maar ik had een Ruud Gullit-handdoek van mijn moeder gekregen (die ik nog steeds heb), dus ik was voor Nederland. Het werd een moeizame pot. Paul McGrath kopte de bal op de lat en Nederland mazzelde. De Ieren vochten zich kapot en ik genoot wel van al dat groen op de tribune. Uiteindelijk maakte een kopbal van Wim Kieft (waarbij Van Basten buitenspel stond) een einde aan de dromen van de Ieren.

De Ieren konden met opgeheven hoofd naar huis. Het team had de harten van vele neutrals gestolen en de fans hadden zich fantastisch gedragen. Charlton werd een cultheld, ook in Nederland, en zou tot 1995 aanblijven. In die jaren kwalificeerde Ierland zich voor de WK in 1990 (waar de kwartfinale werd gehaald) en 1994 (waar bij de laatste 16 van Nederland werd verloren, mede door een blunder van Bonner). EK’s werden nooit meer gehaald, ook al waren ze in 1992 ongeslagen in de kwalificatie (Engeland haalde echter meer punten) en werd in 1996 de play-offs gehaald (en verloren van Nederland op Anfield dankzij twee goals van Kluivert).

Na de Charlton-jaren werd alleen het WK in 2002 nog bereikt. Ditmaal ten koste van Nederland. In Zuid-Korea haalde Ierland de laatste zestien, maar verloren ze van de Spanjaarden. Diezelfde Spanjaarden gaan ze in Polen ook tegenkomen. In principe is Ierland kansloos tegen Kroatië (eerste tegenstander, op 10 juni in Poznan), Spanje (tweede tegenstander, op 14 juni in Gdansk) en Italië (die ze als laatste treffen, op 18 juni in Poznan), maar wie weet zit er weer een wonder in. Veel Ieren reizen af naar Polen en qua sfeer zal het wel goed zitten. Stiekem hoop ik dat ze doorgaan en in de volgende ronde de Engelsen treffen, maar dat zal wel iets teveel van het goede zijn.

9 Reacties op “Ierland: EK 1988

  1. Ik zie de Ieren wel een ronde verder komen eigenlijk. Tegen Spanje zal te veel van het goede zijn, maar tegen Kroatië en Italië geef ik ze een kans(je). Zeker zo’n laatste wedstrijd tegen Italië, kan een echt KO duel worden. En in dat soort duels is tactiek niet meer van belang, en dat is alleen maar in het voordeel van Ierland. Hoe meer er gebuffeld moet worden, hoe sterker ze worden. Althans, dat is mijn beeld van de Ieren.

    • Italië is volgens mij echt wel aan zijn zwakste team toe in heel lang. Ik zie die de eerste ronde niet doorkomen. Tegen Rusland 0-3 verloren vorige week en OK, Rusland is een outsider voor de titel, maar dan nog zou je dit voor Italië toch een blamage kunnen noemen. Er zit amper een speler bij die echt het verschil kan maken (Rossi ja, maar die is gekwetst), er zijn nog wel spelers als Pirlo, Buffon etc maar ik vraag me nog altijd af wie voor Italiaanse goals gaat zorgen.

      Volgens mij is Spanje sowieso groepswinnaar en ik vermoed dat Kroatië die tweede plek pakt. Maar wie weet, Ierland kan misschien verrassen vanuit de underdog rol. Tegen Italië moeten ze voluit gaan, Italië is echt wel te pakken (en Trapattoni kent de tegenstander en hun zwakke punten, kan een voordeel zijn)

      Ierland moet gewoon herinneren dat ze de grote underdog zijn in de groep, de druk ligt bij de andere drie teams. Vanuit die positie kan je ver komen met wat geluk. Ik zie ze niet het nieuwe Denemarken of Griekenland worden die out of nowhere de titel pakken, maar ze kunnen in elk geval wel enkel verrassen in positieve zin: niemand verwacht veel van ze, dus ze hebben niets te verliezen. De druk op de schouders van hun opponenten is veel groter.

  2. Ik heb ook altijd wel een zwak voor het Ierse elftal gehad. Toen Ierland in ’94 op het WK van Italie won zat ik in de helaas teloor gegane Ierse pub The Spring in Rotterdam. Toen ze op 1-0 kwamen werd ik (in de gelegenheid in een groen uitshirt van Feyenoord gestoken) besprongen door de hele Ierse gemeenschap. Het bleef nog lang onrustig aan de Mauritskade. Fantastich feestje.

    • Ik heb 3x Ierland live thuis gezien op Lansdowne en 5x Noord Ierland live op Windsor. Beiden heel aangename ervaringen. Noord nog aangenamer dan zuid, maar het zijn beiden heel aangename supportersclans: zelden of nooit problemen mee, moedigen hun team non-stop aan wat ook de scoreverloop moge zijn, reizen hun teams achterna tot de verste uithoeken van Europa… Een thuiswedstrijd bijwonen is echt wel een aanrader. Noord nog meer dan zuid, maar als je de kans hebt gewoon allebei doen.

      Ook leuk is dat zowel Windsor Park als Lansdowne Road niet ver uit het centrum vandaan liggen, dus vaak kon je nog uren na de wedstrijd alle kroegen in de stad vol zien. Verbroederen met de tegenpartij was nooit een probleem want van hooliganisme was nooit sprake (en zo ben ik aan sjaals van de Faroer, Estland, en een Chinese vlag geraakt — je kon na de wedstrijd gewoon samen met de fans van de tegenpartij de pub in duiken)

  3. Vroeger was ik ook altijd erg pro-Ierland. Die zege tegen Italië in Boston (uitgerekend de stad in de VS met de meeste Ierse migranten dus Ierland speelde een halve thuismatch) was geweldig. Toen België voor de barrages voor het WK 98 tegen Ierland moest was ik voor de Ieren.

    Toen kreeg ik Noors en Turks voetbal te zien en was de liefde voor Ierland herleid tot grote sympathie. Ook mijn derde favoriete land, Israel, heeft wel een Iers tintje evenals mijn favoriete voetballer Dudu Aouate (met wie ik — ik ben trots — op de foto sta). Het was in Ierland-Israel dat de vonk voor Israel stevig begon te worden en dat Dudu Aouate plots een favoriet van me werd (je hebt dat soms dat een speler je bij de eerste wedstrijd die je van ‘m ziet meteen je gaat fascineren). Aouate kreeg toen trouwens heel Ierland over zich heen wegens een rode kaart die zogezegd voortkwam uit “komedie” van Aouate ; onzin want hij had een bloedneus en dat kan je niet faken, wel maakte de ref een fout door de verkeerde Ier rood te geven (en dus niet de Ier die Aouate een tik had verkocht). Maar zelfs aan die voorliefde voor Israelisch voetbal zit dus een klein Iers tintje.

    Ik woonde 1 jaar in Dublin en zag de nationale ploeg 3x aan het werk op het oude Lansdowne Road (toen nog niet verbouwd). Zolang het niet tegen 1 van mijn echte favorieten was, was ik altijd voor Ierland. Leukste herinnering was tegen de Faroer op een vol Lansdowne Road. Er waren meer dan 2000 fans van de Faroer meegereisd (niet slecht voor een archipel van 45000 bewoners) en ik kreeg achteraf een Faroer fan-sjaal van een viking-achtige figuur met wie ik nadien Guiness (ik was toen nog geen geheelonthouder) dronk na de partij. Good memories. Dat gezegd zijnde, de Noord-Ierse fans zijn nog leuker en een thuiswedstrijd van Noord Ierland is sfeertechnisch zowat het summum van west-Europees interlandvoetbal (5x live bijgewoond en daar kan zelfs het supporterslegioen van Eire niet tegenop). Sinds die tijd op het eiland gun ik beide Ierse teams hun successen, zolang ze niet tegen 1 van de 3 favorieten van me spelen gun ik ze de overwinningen echt wel. Zowel Noord als Zuid hebben ook heel leuke supporters, Noord nog iets leuker dan Zuid maar beiden zijn echt leuke ervaringen om wedstrijden van bij te wonen.

    Tot zover het positieve. Negatief: ik vrees dat Ierland kansloos is op dit EK en het zwakke broertje van het hele toernooi is samen met beide gastlanden. Ik hoop dat ze mijn ongelijk bewijzen maar kwalificatie liep heel moeizaam (Armenië had in feite tweede kunnen eindigen maar had de ref enkele keren tegen ; nadien had Ierland enorm geluk met Estland in de barrages als tegenstander) en de oefenpotten nu doen weinig goeds vermoeden. Ik keek naar Hongarije-Ierland en vond vooral dat Oostblok-style stadion met die grote sintelbaan en kolossale floodlights geweldig ; als een stadion je meer bijblijft dan wat op het veld gebeurde terwijl Hongarije nu ook niet echt veel voorstelt, dan vrees ik voor de Ierse kansen op het EK. 1 voordeel: alle druk ligt bij de tegenstanders en vanuit de underdog positie is veel mogelijk (zie Denemarken 92, zie Griekenland 2004). En het is Trapattoni gegund toch nog een groot toernooi te mogen meemaken. Shay Given, ook niet meer de jongste, maar nog altijd 1 van de beste doelmannen van Europa. De goals zullen allicht van Robbie Keane moeten komen, nu de VS’ league sterker en sterker wordt is het feit dat hij bij LA Galaxy speelt geen reden om neerbuigend te doen.

  4. Verloren tegen kroatië, ergens verwacht allicht al was er wat pech mee gemoeid (die derde Kroatische goal waar de bal via paal en hoofd van Given in doel botst, tweede goal waar een Ierse verdediger de bal recht in de voeten van een vrijstaande Kroaat trapt, scheids die penalty had kunnen geven aan Ierland na fout op Keane in tweede helft, …). Ik vond het een vrij saaie wedstrijd met al die lange ballen, ik las achteraf veel lof over Kroatië maar ik snap het niet helemaal. Ik zag vooral heel veel lange ballen naar voren en een Kroatië dat niet eens echt voluit moest gaan. Italië verraste me wel in positieve zin, mooie snelle omschakeling van verdediging naar aanval, met een indrukwekkende Pirlo. Hebben zich goed herpakt na hun slechte oefenpot tegen Rusland. Als de eerste speeldag een waardemeter wordt kwalificeren Italië en Spanje zich. Ik vrees voor Ierland dat het wel eens een 0 punten kan worden al hoop ik dat ik er naast zit en ze tegen Italië iets halen.

  5. Ireland out. Jammer maar dit is echt wel het zwakke broertje van het toernooi. Anderzijds, kwalificeren om hier aanwezig te zijn was al een echt mooi resultaat, dus ze kunnen toch met opgeheven hoofd terug huiswaarts. Je ziet wel dat het beste er een beetje af is bij sommige spelers (Shay Given redt er een paar fraai maar ging tegen zowel Kroatië als Spanje niet vrijuit een paar keer, en die vele lange ballen werken echt niet op deze manier…) maar ze hebben toch nog eens een groot toernooi gehaald en dat is al fraai op zich. De fans zijn, op die paar kabouter-outfits na, altijd aangenaam te zien. En blijven hun team steunen, ook als het 4-0 staat en de uitschakeling een feit is.

    Hopelijk kunnen ze tegen Italië nog iets halen. Het zou hen echt wel gegund zijn, en bovendien zie ik liever Kroatië dan Italië doorstoten. Ierland mag sowieso echt wel met opgeheven hoofd achterom kijken. Kwalificatie ging moeizaam maar het feit dat ze hier aanwezig waren op zich was al een mooie prestatie. Hopelijk (zeker voor zij die hun laatste grote toernooi spelen, zoals een Given en misschien zelfs Keane) nog een mooi afscheid met een resultaat tegen Italië.

  6. Omdat er geen algemeen EK topic is, even heel lichtjes off-topic: balen vandaag. Rusland was samen met Duitsland het land dat ik het de overwinning meest van al gunde. En Tsjechië wilde ik liever niet door. Had het in Polen-Tsjechië 0-0 gebleven dan waren zowel Griekenland en Rusland door, waar ik prima mee had ingestemd (Griekenland speelt saai voetbal en het is een land van corruptie, maar sinds 2004 heb ik toch een soort neiging ze dat snel te vergeven… Griekenland 2004, de grootste stunt ooit in de voetbalsport, mooie herinneringen)

    Nu hopen dat Duitsland het EK wint.

    Nederland-Portugal-Denemarken … hmmm, ik zou niet verbaasd zijn als NL het alsnog haalt. Al ben ik in de war: als het onderlinge resultaat doorslaggevend is bij gelijke punten, waarom volstaat een 1-0 zege van NL tegen Portugal dan niet?
    Portugal is voor mij een rare kwestie. De nationale ploeg heb ik totaal niets mee en ik had liever Bosnië zien doorstoten in die playoffs voor het EK. Veel nare figuren in die ploeg, Pepe (een straatvechter eerder dan een voetballer) voorop. Cristiano Ronaldo ook een erg naar egotrippertje (dat hij er verzorgd uitziet is geen punt, ik maquilleer mezelf ook en besteed ook veel tijd en geld aan mijn kapsel… het is zijn ego dat hem onsympathiek maakt). Maar daar waar de ploeg me niet aanspreekt, vind ik Portugezen wel erg fijne mensen. Ik ontmoet hier veel Portugese mensen en stuk voor stuk bijzonder vriendelijke mensen. Voor hen zou ik het, in deze tijden van crisis, wel gunnen dat ze eens wat te vieren hebben. Jammer dat alle nare Portugezen voetbal lijken te spelen en alle vriendelijke Portugezen op de tribunes zitten …

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s