The Lisbon Lions en ik

Ik ben heel erg voor ‘support your local’, maar eigenlijk ben ik ook een Gloryhunterus Giganticus. Mijn favoriete buitenlandse club is namelijk Celtic. Aan de 43 kampioenschappen, 35 SFA Cups, 14 League Cups en verschillende kleinere prijzen, kunnen weinig clubs tippen. Veel ‘glory’ dus om te hunten. Maar de reden waarom ik voor Celtic ben zijn niet die titels. Het is nog erger, want ik ben voor Celtic door de winst in de Europa Cup I van 1967. De magische Lisbon Lions maakten zoveel indruk op me met hun shirts, dat ik de club nu alweer zo’n 24 jaar volg. Die winst op Internazionale is vandaag precies 45 jaar geleden en het heeft best wel wat invloed op mijn leven gehad.

In 1988 was mijn voetbalbewustzijn zich aardig aan het ontwikkelen. De eerst wedstrijden die ik me herinner zijn van het WK in 1986. Ik was fan van de Denen die echt fantastisch speelden. Het jaar erop bezocht ik mijn eerste echte voetbalwedstrijd. Willem II speelde met 3-3 gelijk tegen Cambuur en promoveerde. In 87/88 ging ik krantenknipsels bijhouden van Willem II en ik had geluk, want het was een geweldig jaar waarin Willem II vierde werd. Maar het werd nog beter, want er zat een heerlijke eind van het seizoen aan te komen. Twee Nederlandse clubs speelden in Europese finales en het EK kwam eraan. Aan de vooravond van die van PSV kwam er een programma op tv waarin ze winnaars uit het verleden lieten zien. Een van die winnaars was Celtic en ik was op slag fan.

Ik weet nog dat ik de shirts geweldig vond en het verhaal achter de club vond ik mooi. Mijn pa had niets met voetbal, maar was liefhebbers van de landen Ierland en Schotland. Dat neem je automatisch over als kind zijnde, dus een Schotse club met Ierse roots was helemaal in orde. Ik was dus fan en had naast mijn Nederlandse club nu ook een buitenlandse club die ik kon volgen. Dat was in de pre-teletekst en -internet tijd geen makkie. De uitslagen stonden wel in de krant, maar voor de rest wist ik niets van Celtic. Gelukkig hadden ze bij de buren de VI en daarin stond iets meer informatie. Niet heel veel, maar ieder stukje over Schots voetbal en vooral Celtic verslond ik. Ik wilde alles weten en maakte zelfs (slechte) tekeningen van voetballers in groen-witte shirts.

Mijn buurjongen, destijds mijn beste maat, werd ook aangestoken door het Celtic-virus (we gingen zelfs naar Germinal Ekeren v Celtic) en maakte mij groen van jaloezie toen hij een shirt van de club had gekregen van zijn oom. Die ging zo nu en dan naar Londen en had daar een shirt van de club gevonden. Het was genieten, zo van die groen-witte strepen met daarop in het rood “CR Smith”, de naam van de sponsor. Het shirt stond zo hoog in aanzien bij ons, dat het niet gedragen mocht worden. Gelukkig mocht het shirt wel een paar keer bij mij logeren en stiekem heb ik het een keer aangetrokken. Dat stond toch wel heel mooi. Ik vroeg ook zo’n shirt voor mijn verjaardag, maar kreeg het helaas niet.

Wel kreeg ik een sjaal van Celtic, die mijn moeder via VI had besteld. Een mooie groen-witte met Glasgow Celtic in het midden. De sjaal is me erg dierbaar en ik heb hem nog altijd. Mijn allereerste merchandise van de club. Ik vond het altijd leuk als het winter werd, want dan kon ik de sjaal meenemen naar middelbare school. De anderen hadden allemaal sjaals van Ajax, PSV, Feyenoord of Willem II. Die waren vooral rood-wit en die groenwitte van mij viel daardoor erg op. Ik heb ooit een keer iemand gehad die aan me vroeg of het een Groningensjaal was. Helaas stond ik daar die aparte sjaal alleen hoog in aanzien van mijn seksegenoten en deed het de vrouwen weinig. Je kunt niet alles hebben.

Ondertussen wilde ik wel wat meer weten van Celtic en ik schreef de club. Ik had via de KNVB het adres van de club gekregen en kon zodoende Celtic laten weten dat ze een fan in Nederland hadden. Schijnbaar vonden ze dat wel leuk en was het in het pre-internettijdperk niet zo gewoon dat buitenlanders naar een club schreven, want een week later lag er een pakketje in de bus. Celtic had mij wat spulletjes gestuurd, waaronder een vaantje en een programmaboekje. De uitdrukking dat ik zo trots was als een hond met honderd lullen deed wel recht aan hoe ik me op dat moment voelde. Ik heb zelfs de envelop waarin de spullen zaten nog heel lang bewaard.

In 1995 was het dan eindelijk zover; ik kreeg mijn eerste Celticshirt. We waren met de familie in Belgie op vakantie en in een sportzaak in Oostende hing er een exemplaar. Mijn moeder schrok zich kapot, toen ze zag dat het omgerekend 115 gulden was. Ze vroeg een aantal keer of ik het wel echt wilde, maar dat wist ik wel zeker. Het was het exemplaar met het Celticlogo verweven in de groene hoops. Ik heb het shirt die vakantie heel vaak gedragen en was wederom zo trots als een hond met veel penissen. Ook op de voetbaltraining droeg ik het vaak. Ondertussen was Celtic in Nederland wat bekender geworden doordat Pierre van Hooijdonk had getekend in Glasgow. Die zorgde met zijn goal tegen Ardrieonians ervoor dat Celtic voor het eerst in zes jaar een prijs pakte. Die Scottish Cup was de eerste keer dat ik bewust Celtic wat zag winnen.

Als echte gloryhunter hing ik mijn Celticsjaal daarom uit het raam, net zoals ze aan de overkant deden toen Ajax dat jaar de Champions League won. Maar laten we eerlijk zijn, een Scottish Cup winnen is natuurlijk wel wat belangrijker dan een toernooi wat toen pas vier jaar bestond. Ik had ondertussen Celtic nog een keertje geschreven en weer wat handel gehad. Mijn collecte begon zich flink uit te breiden. Via teletekst en de VI kon ik de club ook goed volgen en toen Wim Jansen in 1997 tekende bij Celtic, was er ineens heel veel aandacht voor het Schotse voetbal. Mooi voor mij, want hoe meer info, hoe beter. Internet kwam langzaam op, maar ik had daar weinig mee. Pas een paar jaar later begon dat echt mainstream te worden. Wel had ik de Britse kranten op het station ontdekt en kocht ik die zo nu en dan eentje op de maandag om stukken over Celtic te lezen.

Ik kwam er op die manier ook achter dat de titelstrijd in 1998 enorm belangrijk was. Onder Jock Stein had Celtic van 1966 tot en met 1974 negen keer op rij de titel gewonnen. Rangers had dat, naar nu blijkt met geld dat niet bestond, geëvenaard. Het was dus heel belangrijk dat Celtic in 1998 kampioen zou worden om ervoor te zorgen dat de prestatie van Stein en veel Lisbon Lions niet werd verbeterd. De opdracht was heel simpel op die negende mei: Celtic moest thuis winnen van St. Johnstone en zou dan kampioen zijn. Het werd een zenuwslopende dag. Ik installeerde me voor teletekst en zat als een zombie te kijken naar het scherm. Bij de 1-0 stond ik als een dolle te springen in mijn kamer, maar bij de 2-0 werd ik helemaal gek. Eindelijk had Celtic de titel gewonnen, de eerste in mijn tijd als fan, en ook was het record van Stein niet verbroken.

Ondertussen hoopte ik dat Celtic weer eens naar Nederland zou komen, maar dat gebeurde maar niet. Maar toch kreeg ik een kans, want Celtic lootte Jeunesse d’Esch in 2000 en Luxemburg was niet eens zo ver weg. De eerste pot was in Luxemburg en aangezien het nog vakantie was, kon ik best eens gaan. Helaas vond ik niemand om mee te gaan en aangezien ik mijn rijbewijs pas net had, zag ik het niet zitten om dat stuk alleen te gaan rijden in de onbetrouwbare wagen (kilometerteller werkte niet en hij kon niet achteruit) van mijn pa. Helaas geen Celtic voor mij. Dat ze met 0-4 wonnen, zag ik later in de krant. Het was een van de eerste wedstrijd van Martin O’Neill, de beste manager die Celtic heeft gehad sinds Jock Stein.

Het jaar erop had ik mazzel, want Ajax lootte Celtic in de voorronde van de Champions League. Gelukkig kende ik wat Ajacieden, dus een kaartje was zo geregeld. Tussen het thuispubliek genoot ik van Celtic, zowel van het publiek als het spel. Celtic won met 1-3. Daarna duurde het weer even voor ik The Bhoys aan het werk zag. In 2003 haalde Celtic de finale van de UEFA Cup. Even dacht ik erover om naar Sevilla te gaan. Niet dat ik een kans had op een kaartje, maar gewoon om erbij te zijn. Helaas besloot ik thuis te blijven en ik werd helemaal gek voor de tv. De spelers van Porto duikelden, huilden, vroegen om kaarten en bedrogen de boel, zoals alleen Portugezen kunnen. Ik werd zo kwaad dat ik keihard tegen de tv schopte en die naar buiten wilde flikkeren. Mijn toenmalige vriendin vond dat wat raar.

De titel in 1998 deed me veel, de winst op Ajax vond ik ook fantastisch, maar ik had me tot op dat moment nog nooit zoveel ‘Celt’ gevoeld als na die nederlaag tegen Porto. Ik had er gewoon tranen in mijn ogen van, terwijl ik normaal de boel best goed kan relativeren, want over honderd jaar zit ik toch in een urn. Ik had altijd al een hekel aan Portugal, maar sinds die dag mag Porto wat mij betreft alles verliezen. Ik was ontzettend trots op Celtic, maar het onrecht was gewoon niet te harden. Het was sowieso een slecht jaar, want Celtic verloor op de laatste speeldag de titel aan Rangers en won uiteindelijk niets. Toch is ‘Sevilla’ wel iets moois geweest. 75000 Celts waren daar en er was geen wanklank te horen. Heel wat anders dan vijf jaar later toen de heren Huns in Manchester huis gingen houden.

Ondertussen had Celtic voor mij geen geheimen meer. Internet zorgde ervoor dat ik alles kon volgen en ik zat zelfs op een Celticforum, zodat ik allerlei info, nuttig en onnuttig, over de club kon lezen. Ook had ik een baan, zodat ik wat centjes te verteren had. In 2004 begon ik met voetbaltripjes naar Engeland maken en een keer naar Celtic gaan begon te broeien. Een van mijn reisgenoten had ook wel een zwak voor Celtic en toen we in de zomer van 2006 een trip zochten om het seizoen mee te starten, zagen we een mooi: Preston North End v Sheffield Wednesday op zaterdag en dan doorkarren naar Edinburgh voor Hearts v Celtic. Eindelijk zou ik mij club in Schotland zien spelen en ik was best zenuwachtig.

Kaartjes voor het uitvak was onmogelijk, maar we zaten echt recht naast de uitfans. Typisch was dat Celtic verloor, maar ik ben sowieso wel een jinx voor de club, maar erger was dat er een gigantisch Hun met een Chelsea-tattoo voor me zat. Dat niet alleen, hij knuffelde mij ook nog eens twee keer nadat Hearts scoorde. Ondanks de nederlaag van Celtic en het knuffelen met een foute figuur, was het genieten geweest. De sfeer was echt fantastisch, het stadion heerlijk en ik zag Celtic voor het eerst in Schotland. Drie maanden later besloot ik weer naar Schotland te gaan. Samen met mijn mede-vincker die een zwak had voor Celtic gingen we naar Celtic v Hearts. Opnieuw leek Celtic te verliezen, totdat in de laatste vijf minuten het van 0-1 naar 2-1 ging. Ik werd helemaal gek.

Die eerste keer in Celtic Park blijft bijzonder. Als ik er aan terugdenk, krijg ik nog een glimlach op mijn gezicht. In de jaren erop zag ik Celtic in allerlei Schotse stadions. Zo zag ik ze tegen St. Mirren, Motherwell, Inverness, Falkirk, Aberdeen, Dundee United en Kilmarnock. Ooit wil ik ze in alle SPL-stadions hebben gezien, maar dat komt nog wel ooit. Op Celtic Park ben ik ondertussen ook al zeven keer geweest. Bizar genoeg is de balans helemaal niet zo positief. Twee keer won Celtic, vier keer werd het gelijk en eenmaal verloren The Bhoys. Die overwinning waren ook heel zwaarbevochten en daardoor ook zo mooi. Die tweede zelfs nog mooier dan die tegen Hearts. Die tweede was namelijk tegen de oude vijand.

In de lente van 2008 zag het erna uit dat Rangers de titel zou pakken. Toch had Celtic nog een klein kansje en dat was als ze allebei de Old Firms nog zouden winnen. Toevallig allebei in eigen huis, doordat die rond Nieuwjaar was afgelast. Ik besloot naar Glasgow te gaan en maar te kijken of ik aan een kaartje kon komen. Dat lukte. Ik kreeg het zelfs gratis, want iemand buiten had er eentje over. Die was voor zijn maat, maar die kwam niet opdagen. Het was een klassieke Old Firm, met veel strijd en vuile overtredingen. Uiteindelijk won Celtic met 2-1, dankzij Jan Vennegoor die diep in de blessuretijd scoorde. Ik omhelsde wildvreemden en kwam bijna in een delirium terecht. Het was lang geleden dat ik zo blij was.

Vanaf Celtic Park moet je eigen gewoon over de Gallowgate naar de stad lopen. Het is maar 45 minuten en echt een ervaring op zich. Die avond, het was een inhaalpot en die werd doordeweeks gespeeld, was het een groot feest. Iedereen was aan het zingen en dansen. Celtic stond nog wel een aantal punten achter, maar iedereen wist dat de titel nog altijd in zicht was. Op dat moment, terwijl ik over de Gallowgate liep, voelde ik me meer een met de club dan ooit. Het was, zoals ze wel eens zeggen, een magisch moment. Ik hoop dat nog eens mee te maken. Het is ook de enige keer dat ik Celtic een Old Firm zag winnen, want de vier daarop die ik gezien heb werden gelijk of verloren. Ik ben geen talisman, dus eigenlijk moet ik niet meer naar die wedstrijden gaan.

Dit seizoen heb ik Celtic maar een keer aan het werk gezien, een diepterecord. Ik wilde graag naar een Old Firm en Dunfermline away, maar die vielen allemaal ongunstig. Gelukkig heb ik Peterhead away nog gezien. Ik kom graag in de UK, maar het blijft toch altijd specialer om je eigen club aan het werk. Er komt ineens spanning bij kijken en ik kan me minder concentreren op de randverschijnselen, iets wat ik normaal vaak doe. Komend seizoen wil ik toch weer een paar keer richting Schotland gaan om de mannen aan het werk te zien. Misschien een keer Rangers away of weer een keertje naar Hearts of Motherwell. We zullen wel zien. Celtic heeft in ieder geval een plekje in mijn hart, naast Willem II, en dat allemaal dankzij een paar kerels die 45 jaar geleden in Lissabon een beker wonnen.

16 Reacties op “The Lisbon Lions en ik

  1. William van Holsteijn

    Leuk om te lezen, ik wist dat je van plan was aan dit historisch feit aandacht te gaan schenken. Als rechtgeaarde Celtic-fan ben ik ook benieuwd of je aan die wedstrijd zelf (en eventueel de aanloop naar die finale) nog aandacht gaat schenken?

  2. Ik ben nog naar de tribute for the Lisbon Lions geweest die ze tegen Feyenoord speelden in 2003. Toen ben ik ook terug naar de stad gelopen maar dat was meer omdat er geen taxi wilde stoppen. Ik had vroeger ook een Celtic shirt. Zal 92 ofzo geweest zijn. Zonder shirtreclame en ik denk dat ik dezelfde shawl heb/had. Ben katholiek hè😉

  3. Mooi Verhaal! En het teruglopen over de Gallowgate na winst op de rangers is inderdaad echt onvergetelijk!

    jeroen

  4. William van Holsteijn

    In reactie op Peenvogel´s reactie, weet ik dat ik in 1989 naar een reunie wedstrijd geweest ben tussen Feijenoord en Celtic in de Kuip. Dat was tevens een intro voor een TV programma wat door Philip Freriks werd gepresenteerd en dat heette´ Sport in andere tijden´ Spelers van de finale van Milaan 1970 van Celtic waren Johnstone, Clark, Gemmill, Williams, Graig en ik dacht ook Mcneill.
    Werden aangevuld met oa McLeod, Mcgarvey, Sullivan. Was echt gaaf om mee te maken, zéker om Jinky eens in levende lijve aan het werk te zien.

    Waarom speelde ze die tribute tegen Feijenoord in 2003 en niet tegen Inter?

    • Dat zijn de mooiere wedstrijd om te bezoeken. Helaas heb ik zelf Jinky nooit zien spelen.

    • @ William, weet je zeker dat dat in 1989 was? In 1993 speelden ze namelijk ook tegen elkaar in het pinksterweekend. Toen deed Frerik Philips nog een aankondiging voor dit programma vanaf de Coolsingel voordat de huldiging begon. Staat (net zoals deze wedstrijd) op een van mijn videobanden.

  5. Je neemt automatisch de voorkeuren van je ouders over? Hmmm, dat is wat vreemd om te stellen. Zowel politiek, muzikaal als voetbalistiek ben ik zowat de extreme tegenpool van mijn vader🙂 Maar Anderlecht als favoriete club doorgeven aan het nageslacht is dan ook een soort straf waar ik gelukkig aan ontsnapt ben.

    Mooi stuk! In feite, hoezeer internet alles zoveel eenvoudiger maakt, soms heb ik wel eens heimwee naar het pre-internet tijdperk. Ik was als tiener al obsessief met het hoge noorden en het Midden Oosten bezig. Ik belde helemaal naar Groenland om daar te vragen aan de FA of ze geen adressenlijst van de Groenlandse clubs hadden. Die mensen schrokken zich rot dat een Belg hen opbelde (en mijn ouders schrokken zich rot van de telefoonrekening) maar een week later kwam een pakket uit Groenland toe met een volledig adresboek van de Groenlandse league. Ook de eerste keer dat ik fanzines van Rosenborg in de bus kreeg, ookal verstond ik maar een paar zinnetjes Noors, waren een moment dat ik me toch echt wel verwend voelde. Ik herken dus perfect je gevoel toen Celtic je wat stuurde per post. In zekere zin maakt internet het allemaal gemakkelijker maar soms mis ik wel eens die tijd dat je nog echt moeite moest doen om iets te verkrijgen, de voldoening was dan ook vaak groter dan wanneer je alles op een muisklik tijd kan vinden.

    Was vroeger overigens ook erg pro-Celtic maar ben dat gevoel kwijtgeraakt toen ik in Ierland ging wonen en ik merkte dat er meer politiek mee gemoeid was dan ik vanop afstand had ingeschat. Sindsdien distantiëer ik me van beide Old Firm clubs, al is het uiteraard beter Celtic over de vloer te krijgen dan Rangers. De mensen in Barcelona spreken nog schande van het gedrag van de Rangers fans toen ze hier laatst over de vloer kwamen.

  6. William van Holsteijn

    Ik weet bijna wel zeker dat het in 1989 was want het vond plaats in het oude stadion, dat in 93 verbouwd werd of al verbouwd was. Volgens mij werden die interviews e.d na de wedstrijd in het stadion gehouden en niet op de Coolsingel.

    • Het stadion werd verbouwd in 1994 toen er een lange zomerstop was met het WK in Amerika. De aankondiging voor het programma was op de Coolsingel, niet de interviews. Ik zal binnenkort wel eens kijken op mijn videobanden en dan zet ik hem op Youtube. Stuur me anders maar een mailtje. Alles voor de apestaart van mijn naam hier en dan .nl erachter.

  7. Kleine PS offtopic (hoewel… ligt Lissabon niet in Portugal?): uit ervaring met vele Portugezen zou ik durven stellen dat dit zowat de aangenaamste mensen van heel Europa zijn samen met de Scandinaviërs (ik reken Turkije even niet mee als Europa nu). Extreem aangenaam gezelschap. Ik moet nog de eerste onvriendelijke Portugees tegenkomen en ik heb er nochtans al veel ontmoet. Qua voetbal ben ik ook niet zo een fan van Portugal, maar qua gezelschap zijn Portugezen extreem aardige mensen. Gezien de moeilijke tijden zou ik het voor de mensen zelf wel fijn vinden als ze iets hebben om even de problemen te vergeten, zelfs al is het iets abstracts als een voetbalsuccesje. Dat het niet de boeiendste ploeg is om te bekijken is een feit (maar het erg fysieke Britse spel zegt me ook weinig, en Italië is al helemaal een drama) ; ik zie ook niet goed in wie Duitsland van de EK titel kan houden deze zomer want die spelen echt heel mooi voetbal en efficiënt ook. Maar goed, je kan de Portugezen gerust verwijten voor duiken en kaartennaaien ; qua gezelschap vind ik het extreem aardige mensen en voor hen zou ik het ergens wel fijn vinden als ze even wat afleiding hebben van de constante problemen die hun land te beurt valt. Om diezelfde reden was ik op het vorige WK ook voor Noord Korea (PS: wie interesse in dat land heeft moet zeker op YouTube de documentaire “Welcome to North Korea” van Peter Tetteroo, een nederlands journalist, bekijken. Fantastische docu). Voetbal is in feite een vrij triviaal iets vergeleken met de grote problemen des levens, maar als een voetbalsuccesje een volk in moeilijkheden even afleiding van de problemen en een moment van trots kan bezorgen dan gun ik het hen graag.

    Ik herinner me trouwens die UEFA Cup finale nog in Sevilla (dat was toen ik nog niet in Ierland woonde en ik me nog niet had afgekeerd van beide Old Firm clubs), en de Celtic fans waren inderdaad geweldig om te zien. Zonde dat ze die beker niet wonnen. Als ik me goed herinner was het een fout van de doelman in de verlenging die het pleit beslechtte. Nadien kwam Boruc, dat was een fantastische doelman. Ik kan de naam van de voorganger niet meteen herinneren maar die maakte jammer genoeg wel een fout op een erg cruciaal moment. Had het Celtic erg gegund toen. Diverse clubs in Spanje hebben tijdens bezoekjes van Celtic een soort soft spot voor Celtic ontwikkeld, vooral Villarreal (in El Madrigal hangt bijna elke thuiswedstrijd een spandoek met het Celtic embleem)

  8. William van Holsteijn

    Ik zit nu op Corfu dus dat wordt even wachten. Ik heb het programmablad nog thuis liggen, zodra ik thuis ben zoek ik dat op en laat je dan even weten of ik gelijk heb! Mijn geheugen tav dit soort feiten laat me over het algemeen niet in de steek, ook niet onder de huidige overvloed aan zonnestralen…..!

    • Beetje offtopic maar mocht je op Corfu een stadion of voetbalveld tegenkomen, kan je dan de fotocamera even bovenhalen? Hoewel ik in buurland Turkije woonde, heb ik nooit in Griekenland gaan groundhoppen.

      Het hoeft geen groot ding te zijn hoor. Mijn verzameling omvat zowel giganten als Camp Nou, Olympiastadion (Berlijn), Old Trafford, … als veldjes van amateurteams waar op een grasveld met 2 doelen niets te zien is. Ook die categorie vinck ik. En ik beschouw elk veld op foto als een vinck, met of zonder wedstrijd. Natuurlijk is zelf vincken leuker, maar wie weet dat enkele charmante fotootjes de zin in een tripje naar Griekenland kunnen opwekken🙂

      Trouwens, Panathinaikos heeft een logo dat erg op Celtic lijkt. Nochtans, de clubs hebben niets gemeen, hebben geen band, en Pana heeft geen Ierse of Britse roots. Puur toeval dus maar een sjaal die je dus wel multifunctioneel kan gebruiken🙂

  9. William van Holsteijn

    Gerrit, ik kan je op je wenken bedienen, ik heb zojuist het stadion van Kekyra gevinckt.
    Het ligt pal naast het vliegveld, ik had nog nooit van de club gehoord maar nu blijkt dat ze gewoon in de Griekse Superliga, zeg maar de Hollandse Eredivie, spelen!!! Het is een stadion waar maar 2700 man in kunnen en al ligt het op Corfu, je moet er toch niet aan denken dat toeschouwers van Panathinaikos of AEK daar naar toe gaan, je loopt zo het veld op.

    Stadion stelt op zich niet veel voor, maar geef je mailadres even door, dan zal ik ze volgende week naar je toemailen.
    De mijne is wvh1960@hotmail.com

    • Ik ben nu op een openbare PC in de stad dus om virussen e.d. te mijden ga ik even de mailbox gesloten houden, doch van zodra ik weer lekker thuis achter de PC zit mail ik je over Kekyra !

      Stadionnetje van 2700? Dat is OK. In feite heb ik het liever kleinschalig en gezellig dan van die imposante grote stadions. Ik vinck ook amateur sportparken waar op een grasveld en twee doelen na NIETS is, geen shed, geen dakje om te schuilen voor de regen, geen stoel om op te zitten ; enkel een grasveld met twee doelen. Ook dat soort velden vinck ik en maak ik met gemak een 20 foto’s van. Dus 2700 capacity beschouw ik als volwaardig stadion🙂 Is stukken meer dan de honderden amateurclubs die ik heb bezocht en waar hooguit 100 mensen binnen konden. Dus die foto is zeker welkom, ben benieuwd. Ik mail je zeer binnenkort!

      PS: hoewel ik niets met het land zelf heb hoop ik dat de crisis stilaan aan het verdwijnen is stapsgewijs? De ellende die in sommige Griekse steden en gebieden te zien was wens je je ergste vijand niet toe. Hopelijk komen ze er stilaan bovenop en is er licht aan het eind vd tunnel. Ik vrees dat Spanje de volgende in het rijtje is ; verkrotte woningen worden niet meer gerenoveerd wegens geen geld, half afgewerkte bouwprojecten blijven al heel lang onafgewerkt wegens geen geld … zelfs de rijkste regio, Catalonië, is zo goed als bankroet. Hopelijk heb je in Griekenland wat positieve signalen gezien of minstens mensen die de moed er in houden … Voetbal is vrij relatief als je vergelijkt met wat die mensen daar hebben moeten doorstaan de laatste tijd.

  10. William, ik heb je een bericht gestuurd over die wedstrijd tegen Celtic. Het was 1993 die ik bedoelde.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s