Guest Report: York City v Newport County @Wembley

Finales zijn altijd mooi, maar als het obscure bekers betreft helemaal. Peenvogel, ja dat is zijn echte naam, leek het wel wat om de FA Trophy (beker voor de vijfde tot en met achtste divisie) te vincken. De finale werd op Wembley gespeeld en hij heeft een zwak voor York sinds zijn bezoek aan die club eerder dit seizoen. Vandaag een gastverslag van hem over York City v Newport County.

Wembley. Het meest beroemde stadion ter wereld. In zowel het oude als het nieuwe was ik wel eens geweest met een rondleiding. Van een wedstrijd kwam het tot dusver nog niet. Dat had voornamelijk als reden dat Feyenoord, niet zoals wij gepland hadden, de finale van de Champions League in 2011 op een haar na gemist had.

Toen we in oktober vorig jaar York aandeden voor een wedstrijd tussen York City en Grimsby Town begon het Wembley-vuurtje te smeulen. Sympathieke club met dito stadion én we kwamen in het programmaboekje. Zodoende bleef ik York het hele seizoen volgen via de website van de BBC en livescore. Ik bleek niet de enige te zijn die dat deed van de groep waar we toen mee gingen want tijdens onze trip naar Grimsby Town tegen Forest Green Rovers zeiden we tegen elkaar, wat als York Wembley haalt, gaan we dan? Het antwoord bleek ja te zijn op beide vragen en de treintunnel werd geboekt toen het laatste fluitsignaal op Kenilworth Road (York schakelde in de halve finale Luton Town uit) geklonken had.

Toen ik telefonisch kaartjes bestelde kreeg ik een verbaasde medewerkster van York City aan de telefoon. Een uitleg van waarom wij uit Nederland York City kwamen steunen zorgde niet voor minder verbazing overigens. Ik had van te voren mijn volledige naam in NATO alfabet uitgeschreven om misverstanden te voorkomen. Dus zat ik aan de telefoon mijn voornaam te spellen: Juliet Echo Romeo Oscar Echo November, als de FBI dit gesprek opgevangen hebben dan waren ze waarschijnlijk in de veronderstelling dat ik een aanslag wilde gaan plegen met al die codetaal. De medewerkster van York City kon er wel om lachen.

Pieter Post

De dagen na de bestelling wachtte ik als een verliefde puber op Valentijnsdag op het verschijnen van post uit Engeland. Maar waar Pieter Post op televisie overal een oplossing op weet, mijn envelop met kaartjes werd maar niet bezorgd. Normaal gesproken heb ik een blind vertrouwen in de posterijen, maar met post uit het Verenigd Koninkrijk heb ik niet zulke goede ervaringen.

Na een paar weken was ik turen naar een rood autootje met een kat voorin zat en klom ik in de pen om te horen dat ze problemen hadden met het versturen van de kaartjes. Of we de kaartjes op de wedstrijddag niet bij Wembley op wilden halen? Graag, als ze dat nu direct hadden voorgesteld.

Pas later kwam ik erachter dat de FA ook gewoon kaartjes verkocht én dat er op de wedstrijddag ook gewoon kaartverkoop zou zijn. Die vrije kaartverkoop is dus wel iets om in de gaten te houden als je een keer naar Wembley wilt gaan en het hoeft niet persé de FA Cupfinal te zijn.

Parkeren.

Op zaterdagochtend vertrokken we rond zes uur uit Rotterdam om naar Coquelles te rijden. Een stuk van die route voert door het nogal saaie West-Vlaamse landschap. Bijna een eeuw geleden vonden miljoenen hier de dood in de zinloze oorlog (eufemisme-alert) die de Britten nog steeds ‘The Great War’ noemen. Op weg naar de treintunnel kom je de ene na de andere plaats tegen die een prominente rol speelden in de moderne geschiedenis zoals Ieper en Duinkerken.

De weken voor de finale hield ik de website van Transport for London in de gaten voor updates op de pagina ‘planned engineering works’ het zou namelijk niet voor het eerst zijn dat bepaalde metro’s niet zouden rijden als wij in de hoofdstad van Engeland zijn. De Jubilee-lijn reed gewoon en het leek mij na enig speurwerk wel een goed plan de auto bij station Stanmore te zetten. Met 450 parkeerplaatsen bij het metrostation een van de grotere parkeerplaatsen van the tube en op 10 minuten vanaf Wembley.

Een van de uitbaters van het parkeerterrein zag onze Feyenoord-shirts en een conversatie over voetbal in het algemeen en Engels voetbal in het bijzonder volgde. Hij vond het wel raar dat we voor deze finale kwamen en niet een week gewacht hadden tot de finale van de play-off die York ook gehaald had. Al snel kwam zijn kompaan erbij staan en hij begon over het feit dat Excelsior gedegradeerd was en of we echt niet in Engeland woonden. Want wie stond er nu zo vroeg op voor een finale van de FA Trophy? Het was wel leuk om te merken dat die gasten zoveel wisten van Nederlands voetbal.

Lager, lager, lager.

De mannen hadden wel trek in bier, ik had wel trek in een Irn Bru. Een beetje het suikergehalte omhoog brengen want we hadden nog een lange dag te gaan. Warren had, hoe kon het ook anders met zijn Engelse roots, bacon en sausage sandwiches gemaakt, maar die waren in de trein al opgegaan. Met andere woorden, het was tijd voor eten en drinken. Een reis naar Engeland zonder bezoek aan een Indiaas restaurant kan eigenlijk niet en tegenover Wembley zit Moore Spice. Een Indiaas restaurant met een verwijzing naar Bobby Moore wiens standbeeld pontificaal voor het stadion staat.

De zaak stond behoorlijk vol en was omgebouwd tot pub, je kon er nog wel een menuutje eten maar om dat nu staand in een volle kroeg te doen daar hadden we ook geen zin in, dan maar een veel te dure hamburger in de zon. Ook in de kroeg veel aanspraak op onze shirts. Een enkele York-supporter was bezig met de pre-match drinking session en voor de rest heel veel Welshmen. Ook bij de andere uitspanningen was amber de dominante kleur en dat terwijl er uiteindelijk niet zoveel verschil was qua support. 8000 man uit York en bijna 12000 man uit Wales.

In de catacomben van Wembley hadden we de nodige aanspraak en kwamen we in gesprek met een fan van York die nu in Londen woonde voor zijn werk. De 4,70 pond die ze voor een pint durfden te vragen ontlokte hem de uitspraak “I have remortgaged my house to buy a pie and a pint on Sunday” waarmee hij vooruitliep op de play-off finale van een week later. Als er echt iets aan te merken valt op Wembley zijn het wel de schandalige prijzen die ze voor eten en drinken durven te vragen.

Voor de wedstrijd werden de volksliederen van Wales en Engeland gespeeld en klonk er netjes applaus van beide supporterskampen na Hen Wlad Fy Nhadau (Land van mijn vaders) en het alom bekende God Save the Queen wat op Wembley erg vertrouwd klonk. Niet dat ik ooit eerder een wedstrijd op Wembley was geweest maar in mijn tienerjaren was de finale van de FA Cup op televisie iets waar ik echt naar uitkeek, het summum voor liefhebbers van Engels voetbal waar ik mezelf toen onder rekende.

Nil-nil at halftime

De wedstrijd zelf was typerend voor de lagere divisies in Engeland. Veel gedraaf met de bal aan de voet, hoge ballen in de pot en publiek dat ‘shoot, shoot!’ roept op een moment dat een speler op 30 meter van de goal komt.

Na tien minuten spelen ging Rose van Newport County alleen op de keeper af en in plaats van te stiften of de keeper te omspelen, koos hij voor een slap schot recht in de handen van de keeper. Dat was het wel wat Newport County betrof in deze wedstrijd. York City bakte er ook niet heel veel van in de eerste helft. Tijdens de wedstrijd die wij eerder dit seizoen zagen op Bootham Crescent speelden The Minstermen vrij verzorgd voetbal met combinaties over de grond. Dat resulteerde nog in een schitterende goal van spits Jason Walker die de bal na een aanval over een aantal schijven met een omhaal in het doel werkte.

In al die 27 jaar dat ik in Nederland naar het voetbal ga heb ik nog nooit zo’n goal met eigen ogen gezien en op het vijfde niveau in Engeland waar ik het juist niet verwachtte zag ik zo’n goal.

Diezelfde Walker werd niet echt bereikt in deze wedstrijd en na 47 minuten vond de scheidsrechter het genoeg. De grensrechter bij deze wedstrijd was Sian Massey. Lekker boeiend zullen jullie denken, maar dit is een vrouwelijke grensrechter waardoor er bij Sky TV een aantal commentatoren werden ontslagen nadat ze seksistische opmerkingen over haar hadden gemaakt.

In de rust kwamen we dezelfde man tegen die ons op Bootham Crescent een shawl van York City had gegeven en hij was blij verbaasd ons te zien. Zijn zoon zat een beetje in de rats want dit was alweer de derde finale voor York City op het nieuwe Wembley en de voorgaande twee hadden ze niet gewonnen. Bij een 0-0 ruststand was hij er niet gerust op.

In the back of the net.

Maar na een kwartier in de tweede helft viel de 1-0. Matty Blair ontsnapte aan buitenspel en lobde de bal over de keeper heen precies voor het vak met de York City fans. Die sprongen als een man op, dit in tegenstelling tot de vader van Matty Blair. Deze Andy Blair maakte nog deel uit van het team van Aston Villa dat in onze eigen Kuip de Europacup 1 won (hij zat toen overigens 90 minuten op de bank).

Zijn vader had namelijk zijn middenvoetsbeentje gebroken bij het juichen om de gelijkmaker van zijn zoon in return van de halve finale van de FA Trophy op Kenilworth Road. Deze goal viel in de allerlaatste minuut van de reguliere speeltijd en zorgde ervoor dat York City in de finale kwam.  Tijdens de goal kreeg ik een John Motson momentje en wilde ik heel hard ‘it’s in the back of the net’ roepen, maar dat leek me nogal ongepast. Ik had ook geen lammy coat aan, daar was het te mooi weer voor.

Tien minuten later viel de beslissing. Een mooi uitgespeelde aanval hoefde bij de tweede paal alleen maar binnengelopen door ‘man of the match’ Oyebanjo. Daarna probeerde Newport het nog wel en raakte ze nog een keer de paal maar de beker zou naar York gaan.

Om de drukte voor te zijn skipten we de ceremonie en gingen op weg naar de Tube. De auto bleek niet op blokken te staan en was niet volledig gestript, dus het was die 10 pond parkeren wel waard. In Folkestone kochten we nog wat cider en pies bij de Tesco om het thuisfront te plezieren en konden we de trein om 20.20 nemen. Rond half twee lag ik weer in mijn mandje na iedereen netjes thuis af te leveren en zo zat er weer een geslaagde trip naar Engeland op.

3 Reacties op “Guest Report: York City v Newport County @Wembley

  1. Wie heet er nu in vredesnaam Peenvogel?😉

  2. Wil je per se in een ander land spelen (wat ik op zich vind dat verboden moest worden, uitzonderingen a la Monaco of Vaduz noodzakelijkerwijze buiten beschouwing gelaten) dan moet je er maar aan wennen dat je volkslied niet gespeeld wordt. Newport of niet, maar een Welsh volkslied voor een Engelse bekerfinale?! Nu ja, ik ben er niet echt voor te vinden om Welshe clubs in Engeland te zien spelen terwijl met Swansea, Cardiff, Wrexham etc in de League of Wales die liga flink aan niveau en belangstelling zou stijgen. Maar goed, just my humble opinion.

    Mooi verslagje. Het is mooi en tegelijk vreemd dat men voor die obscure bekers zoveel volk op de been krijgt, zoiets zou buiten het UK heel lastig zijn. Hoewel, obscuur… Gelden sommige van die bekers niet als een soort pre-qualifier voor de FA Cup van het volgende seizoen? (misschien niet deze cup specifiek gezien die teams uit die afdelingen in principe sowieso mogen deelnemen, maar staat niets in het reglement over de FA Cup dat deelnemers van divisie EPL tot … alsook de winnaars van sommige lower league bekers mogen deelnemen aan de FA Cup?)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s