St. Mirren’s Cup

In deze week waarin ik heel erg bezig ben met de finale van zaterdag en de meeste artikelen over die wedstrijd gaan, toch ook tijd voor iets anders. Uiteraard blijf ik wel bij de Scottish Cup Final, daarop ben ik iets teveel op gefocust momenteel, maar ditmaal niet over Hearts of Hibs. Precies 25 jaar geleden won St. Mirren namelijk die beker. Bijzonder, omdat het een kleine club is. Maar ook bijzonder, omdat het de laatste keer is geweest dat een team, volledig bestaand uit Schotse spelers, de beker won. Genoeg reden dus om terug te gaan naar 1987, toen The Buddies de beker wonnen en Europa in mochten.

St. Mirren is een oude club, uit 1877, en was een van de oprichters van de Scottish Football League en daarvan zijn er nog maar vijf over. De club is vernoemd naar Saint Mirin, een katholieke Ierse monnik en de beschermheilige van Paisley. De club is nooit echt heel succesvol geweest en dat is te wijten aan het nabijgelegen Glasgow. Ibrox ligt op een paar kilometer afstand en de vele Ieren (of nakomelingen daar) uit Paisley waren en zijn veelal voor Celtic. Daardoor kon de club nooit echt uitgroeien tot een vaste subtopper. Viermaal werd de club kampioen, maar dat was allemaal op het een-na-hoogste niveau, de laatste keer in 2006. Verder werd in 2005 de Challenge Cup gewonnen in 2005 en de Anglo-Scottish Cup in 1980.

Niet echt prijzen waar de wereld van wakker ligt, maar The Buddies hebben ook drie hoofdprijzen gewonnen. In zowel 1926, 1959 als 1987 ging de Scottish Cup mee naar Paisley. En dat is best een behoorlijk aantal. Slechts Celtic (35), Rangers (33), Queen’s Park (10), Hearts en Aberdeen (allebei 7) deden het beter. Grotere clubs, zoals Hibernian, Dundee United en Motherwell wonnen er bijvoorbeeld maar twee. Alle drie de keren was St. Mirren de underdog. Zo was het in 1926 het feest toen, na in de halve finale Ragers opzij te hebben gezet, topfavoriet Celtic met 2-0 werd verslagen voor 98000 toeschouwers. 33 jaar later moest Aberdeen er met 3-1 aan geloven voor 108591 man.

In 1987 was St. Mirren een echte middenmoter. Tien jaar eerder waren ze gepromoveerd naar de SPL en daar deden ze het altijd goed genoeg om niet in degradatiegevaar te komen. The Buddies waren een ploeg die zo nu en dan een stuntje uithaalde en tot het meubilair in de SPL ging horen.  In 1986 waren ze als zevende geëindigd en dat zouden ze in 1987 ook doen. Solide ploeg. Normaal is het dan handjes schudden en tot over een paar maanden. St. Mirren had echter nog een belangrijke pot voor de boeg. De bekerfinale tegen Dundee United was het enige waar ze in Paisley mee bezig waren. Mede daardoor werden de laatste vijf competitiewedstrijden verloren. Dat interesseerde echt niemand meer bij St. Mirren.

Bij Dundee United was dat anders, want die ploeg deed in 1987 goed mee bovenin. Ze werden uiteindelijk derde, vlak achter Celtic en kampioen Rangers. Het waren de jaren van “The New Firm” waarin Aberdeen en Dundee United tijdelijk de twee uit Glasgow het vuur aan de schenen legden. Dundee United had via een eenvoudig parcours (Airdrieonians, Brechin en Forfar) de halve finale bereikt. Daarin was stadsgenoot Dundee FC de tegenstander. Na een van de mooiste Dundee derby’s ooit, het werd 3-2, stonden The Arabs in de finale en waren daarin de topfavoriet.

Ook St. Mirren had de grote kanonnen ontweken tot de finale. In de eerste ronde was Inverness Caledonian opzij gezet, waarna Greenock Morton en Raith Rovers werden verslagen. In de halve finale zou het een stuk lastiger worden, want daarin was Hearts de tegenstander. Hearts was het jaar ervoor op een haar na kampioen geworden en had op weg naar de halve finale Celtic verslagen (Rangers was uitgeschakeld door Hamilton) en was de grote favoriet. St. Mirren had echter zijn dag en via ex-Celt Frank McGarvey wonnen ze met 2-1. In Paisley werden ze gek, want eindelijk stonden The Buddies weer in de finale.

Ondanks dat St. Mirren niet meer was dan een middenmotor in de competitie, hadden ze best een aantal goede spelers. De al eerder genoemde Frank McGarvey kwam afbouwen bij zijn eerste club na en succesvol avontuur bij Celtic. Ian Ferguson was een groot talent en zou een jaar later naar Rangers gaan en daar zelfs in de Hall of Fame terecht komen. Neil Cooper was een steenharde stopper, die enkele jaren in Engeland had gespeeld. Paul Lambert was pas zeventien, maar speelde al veel. Hij was de groeibriljant van de club en zou bij Motherwell, Borussia Dortmund (CL-winnaar) en Celtic (vier titels en vijf beker) veel prijzen pakken. Manager was Alex Smith, die werd omschreven als “the nearest thing the Scottish game has to a father figure”.

Het was dus helemaal niet zo’n beroerd team, maar Dundee United was natuurlijk een veel grotere club. Ze hadden verschillende internationals in het team en de jaren ervoor flink wat prijzen gepakt. De Schotse Cup ontbrak echter. Sterker nog, die hadden ze nog nooit gewonnen. Het zou er op die zestiende mei ook niet van komen. 51728 man zagen twee teams die streden voor elke meter. Toch was er ook angst om te verliezen en na 90 minuten stond het 0-0. In de verlenging was een ingeving van Ian Ferguson genoeg om St. Mirren op 1-0 te zetten en dat bleef het ook. Voor de derde keer ging de beker mee naar Paisley, tot op de dag van vandaag de laatste hoofdprijs voor The Buddies.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s