Sjoerd Mossou

Sjoerd Mossou (33) is de rising star onder de Nederlandse sportjournalisten. Afgelopen januari won de AD-journalist de Hard Gras-prijs voor zijn columns. Een hele eer, want de prijs is normaal gesproken meestal een prooi voor de wat oudere scribenten. Mossou steekt in zijn columns zijn liefde voor NAC nooit onder stoelen of banken. Maar hij heeft nog een tweede liefde: Engels voetbal. Tijd om hem eens uit te horen over deze minnares.

De liefde van Mossou voor het Engelse voetbal is ooit ontstaan tijdens een jeugdtoernooi en daarna nooit meer overgegaan.

“Ik kwam voor het eerst in Engeland, toen ik in de C-tjes van JEKA speelde. Met de boot gingen we naar Harwich om in Engeland een toernooitje te spelen. Daarnaast bezochten we een wedstrijd van Ipswich Town. Erg tof. In 2000 maakte ik mijn eerste ‘echte’ trip naar Engeland. Samen met een paar vrienden ging ik naar Londen. Het doel was om zoveel mogelijk verschillende wedstrijden en stadions te bezoeken. Ik had altijd een zwak voor Queens Park Rangers, dus dat werd de eerste club waar we een wedstrijd zagen. Charlton bezochten we ook dat weekend. Het verhaal van achter die club blijf ik geweldig vinden. Ze werden het stadion uitgegooid (Charlton trok toen in bij Crystal Palace) en door een politieke partij op te richten, lukte het ze om jaren later weer terug te keren naar The Valley. Het stadion ligt ook zo mooi, dus dat was een goede tweede wedstrijd. Craven Cottage van Fulham was het stadion waar ik het meeste naar uitkeek, maar helaas speelde die club niet thuis dat weekend. Die maandag gingen we op stadionjacht om zoveel mogelijk lege stadions te bekijken. Helaas zat alles bij Fulham potdicht. Met pijn en moeite kon ik via een muurtje nét het stadion inkijken en een foto maken.”

Een passie was geboren, want een week later ging Mossou opnieuw naar Londen.

“Een week na onze trip zou de laatste clubwedstrijd op Wembley worden gespeeld: Ipswich tegen Barnsley in de finale van de play-offs voor promotie naar de Premier League. Daar moest ik natuurlijk bij zijn. We hadden geen kaarten, maar gingen op de bonnefooi naar Londen toe. Daar hebben we buiten het stadion tachtig pond betaald op de zwarte markt, destijds een godsvermogen. Maar het was het zeker waard, want daardoor konden we Wembley oude stijl nog zien. De wedstrijd eindigde in een 4-2 overwinning voor Ipswich en bij hen speelde Fabian Wilnis mee, die ooit nog voor NAC heeft gespeeld. Wij lieten onze seizoenskaarten van NAC aan hem zien en dat vond hij wel mooi. Daarna hebben we nog een foto van hem gemaakt met de beker op zijn hoofd. Martijn Reuser scoorde die dag voor Ipswich. Ik ben lange tijd in de veronderstelling geweest dat hij de laatste Nederlander was die scoorde op het oude Wembley, maar laatst belde ik hem en bleek dat de strijd om het Charity Shield een paar maanden later nog op Wembley is gespeeld. Chelsea won met 2-0 en toevallig maakten zowel Hasselbaink als Melchiot een doelpunt. Mario Melchiot is daardoor de laatste Nederlander geweest die scoorde op de heilige grond.”

In 2003 besloot Mossou Nederland te verlaten en naar Londen te gaan, om daar correspondent te worden.

“In Spanje was Edwin Winkels een vast aanspreekpunt voor de Nederlandse media als het over Spaans voetbal ging. Zoiets leek me ook geweldig om over Engels voetbal te doen en dan vanuit Londen. Ik houd echt van die stad. Niet alleen het voetbal, maar ook de muziek en het uitgaan daar vind ik geweldig. In 2003 ging de relatie met mijn vriendin hier in Nederland uit en dat heeft de boel wel in gang gezet. Ik werkte op dat moment voor Voetbal International en dat beviel me goed, maar ik wist ook dat het nu of nooit was. Ik was 24 jaar en besloot de stap te maken. Ik zegde mijn baan op bij VI om naar Engeland te gaan. Johan Derksen was daar niet zo blij mee, maar vond het wel een dappere stap. Ik kon gelukkig freelance voor VI blijven werken, zodat ik alvast een vaste afnemer had. Daarnaast kon ik ook stukken schrijven voor het Algemeen Dagblad (AD) en belde Langs de Lijn mij regelmatig op voor korte telefoongesprekjes op de zaterdag of als er nieuwtjes uit Engeland waren. Zodoende wist ik dat ik genoeg afnemers zou hebben als ik naar Engeland zou vertrekken.”

Nadat de knoop was doorgehakt om naar Londen te trekken, kon het zoeken naar woonruimte beginnen.

“Internet was toen nog niet zo overzichtelijk als nu, maar ik vond wel enkele huisjes waar ik wilde wonen. Het liefst natuurlijk zo dicht mogelijk in de buurt bij een stadion. De eerste kamer die ik ging bezichtigen lag echt op een droomlocatie. Vanuit daar was het ongeveer 300 meter lopen naar Griffin Park, het stadion van Brentford. Beter kan bijna niet. Helaas viel de kamer erg tegen. Het was niet alleen een erg smerig hok, maar ook heel klein. Er paste amper een bed in, dus dat ging hem niet worden. Later vond ik iets in Ealing, een wijk die precies tussen de stadions van Brentford en QPR ligt. Top dus. Het was ook een fatsoenlijk flatje. Ik kwam daar aan op een maandag en keek meteen of er een wedstrijd in de buurt gespeeld werd. De enige die ik kon vinden was een pot tussen de reserves van Brentford en die van Yeovil. Niet echt een topper, maar die werd wel op Griffin Park gespeeld. Ik heb meteen de bus gepakt en ben naar Brentford gegaan. Dat was de eerste van in totaal negentig wedstrijden die ik dat seizoen zag.”

Voor zijn boterham bezocht Mossou veel wedstrijden in de Premier League, hoewel hij in zijn hart het liefst naar de kleinere clubs ging.

“Destijds speelden er bij Arsenal en Chelsea veel Nederlanders. Vandaar dat ik die club vaak bezocht voor mijn werk. Geen straf overigens, want hoewel ik weinig met de club Arsenal heb, was dat een geweldig seizoen voor ze. Het was het jaar waarin ze ongeslagen kampioen werden en Highbury bezoeken is nooit een straf. Qua sfeer geen topper, maar qua stadion natuurlijk wel. In dat nieuwe Emirates Stadium van ze ben ik ooit één keer geweest, maar dat vind ik weer helemaal niets. Voor mij is dat echt het minste stadion van Londen. Stamford Bridge is ook geen favoriet van me, maar daar had je vanaf de perstribune een schitterend uitzicht op het veld. Van de grote clubs kwam ik het liefste bij Tottenham, maar daar had je dan weer geen Nederlanders en dat was vaak toch wel noodzakelijk voor een verhaal. Zo nu en dan kon ik wel iets over een kleinere club, zoals Barnet of Brentford schrijven, maar meestal ging het toch over de Nederlanders bij Arsenal en Chelsea. Dat wil het grote publiek nu eenmaal lezen.”

Gelukkig was er nog genoeg tijd om veel clubs te bezoeken, want in Londen is er zowat iedere dag wel ergens voetbal.

“Ik bezocht in mijn vrije tijd veel clubs voor mijn plezier. Daarbij bleef ik vooral in en rondom Londen. Destijds was het heel makkelijk om op de perstribune te komen. Ik stuurde dan een fax naar de clubs en perskaarten waren geen enkel probleem. Dat is nu helaas een stuk moeilijker geworden, maar toen kwam ik overal binnen. Meestal zag ik vier wedstrijden in een week, als er een midweeks programma was. Dat zijn echt fantastische weken geweest. Eigenlijk heeft iedere Londense clubs wel wat: het kleinschalige van Barnet, de ligging van Charlton, de oude bende bij Watford. Ik kwam overal graag, zelfs bij amateurclubs als Hayes. Als ik één club moet opnoemen waar ik me minder bij thuis voelde, is het Millwall. Dat stadion is saai en er hing een intimiderende sfeer. Begrijp me niet verkeerd, een intimiderende sfeer kan fantastisch zijn, maar bij Millwall was het op een vervelende manier. Ik kan het niet precies uitleggen, maar bij Millwall kwam ik niet zo graag. Geen leuke club.”

Een van de redenen waarom Mossou zo van Engels voetbal houdt, zijn de stadions. Het is daarom ironisch dat zijn favoriete stadion gesloten was in de periode dat hij in Londen zat.

“Craven Cottage is mijn favoriete stadion in Londen, maar ik had net de pech dat ze precies dat jaar gingen groundsharen bij QPR vanwege de verbouwingen. Daardoor heb ik geen wedstrijden kunnen zien in dat stadion. Ik ben zelfs zo gek van dat stadion dat ik twee jaar eerder speciaal naar Londen ben gereden om de laatste wedstrijd op Craven Cottage te zien. Tenminste het leek op dat moment het laatste duel van Fulham in dat stadion te zijn. Fulham speelde toen tegen FC Haka uit Finland, een onbeduidend potje in de intertoto. De club zou daarna Craven Cottage verlaten en het was nog maar de vraag of ze daar nog ooit zouden terugkeren. De wedstrijd was vreselijk saai en de twee staantribunes achter het doel waren gesloten vanwege regels van de UEFA, maar ik had wél nog mooi Craven Cottage gezien. Gelukkig keerde de club uiteindelijk terug naar het stadion en sindsdien ben ik er nog enkele malen geweest. Als vrienden een weekendje naar Londen gaan en vragen welke club ze het beste kunnen bezoeken, zeg ik altijd Fulham. Craven Cottage is een geweldig stadion, de locatie is schitterend, zo langs de Theems en het is nog makkelijk om aan kaarten te komen. Ik kom zelf nog liever bij Brentford, maar mensen zien toch liever voetbal uit de Premier League. Vandaar dat ik altijd Fulham adviseer.”

Brentford, de naam van de favoriete club van Mossou, is gevallen. De liefde is ontstaan tijdens zijn verblijf in Londen, waar hij voor het supporterselftal van de club ging spelen.

“Toen ik in Ealing kwam, ging ik op zoek naar een voetbalteam. In Nederland voetbalde ik ook en het was een goede manier om wat mensen te leren kennen. Zo kwam ik uit bij Beesotted FC, het supporterselftal van Brentford. Dat team speelde in de Sunday Morning Leagues, het allerlaagste niveau denkbaar. Dan huur je op zondagmorgen een park af, hangt doelnetten op en gaan maar. Het niveau is erg laag, maar daar gaat het niet om. Ze vonden het geweldig dat ik daar als Nederlander kwam spelen en ze verwachten ook meteen heel veel van je. Engelsen denken meteen dat je de nieuwe Bergkamp bent. Ik ging daar keepen en het was een mooie tijd. Mede daardoor ben ik fan van Brentford geworden en die club volg ik nog altijd. Altijd checkt ik op zaterdagmiddag de uitslag en ik probeer ze minimaal tweemaal per jaar te zien: een keer thuis en een keer bij een uitwedstrijd. Dit jaar ben ik bijvoorbeeld naar Tranmere – Brentford geweest, in combinatie met Liverpool – Oldham de dag erop. Vorig jaar nog speelden ze op Wembley voor de Football League Trophy, maar helaas had ik toen andere verplichtingen in Nederland. Gelukkig werd ik via sms op de hoogste gehouden door mijn oude teamgenoten.”

Acht jaar later heeft Mossou dus nog altijd contact met enkele spelers uit dat supporterselftal en ze kwamen zelfs een keer naar Nederland.

“Ik kom nog regelmatig bij Brentford en een keer zijn ze naar Nederland gekomen. Heb ik ze Amsterdam laten zien en hebben we NAC – AZ bezocht. Er zaten spelers in dat elftal die eigenlijk nooit Engeland uit kwamen, zoals Perry. Dat was echt zo’n jongen uit de wijk Brentford. Voordat hij naar Nederland kwam, was hij ooit een keer Engeland uit geweest en dat was voor een wedstrijd van Brentford. Destijds had je de Anglo-Italian Cup (een toernooi voor Engelse en Italiaanse clubs uit de lagere divisies,) en Brentford speelde daarin tegen Ascoli. Perry mocht mee als verjaardagscadeau, nu zo’n twintig jaar geleden. En dat was zijn enige trip naar het buitenland, totdat hij in Amsterdam kwam. Later interviewde ik Clyde Wijnhard, die op dat moment voor Brentford speelde. Toen ik het verhaal over Perry vertelde, haalde hij meteen een shirt voor me en zette er zijn handtekening op. Die was dus voor Perry, die een gigantische verzameling shirtjes van Brentford heeft.”

Dat Mossou een Londense club als zijn favoriete heeft, is geen toeval. Hij houdt intens van die stad.

“Een van de belangrijkste redenen waarom ik zo van Engeland houd, is Londen. Ik ben een echte Londrofiel, als die term tenminste bestaat. Londen heeft zo’n kosmopolitische uitstraling en er is zoveel te doen. Naast het voetbal heb je geweldige bands en kun je er iedere avond uitgaan. Londen is echt mijn stad in Engeland. Neemt niet weg dat ik ook gek ben op Engeland. De mensen, de cultuur, de kranten, het voetbal, ik houd er allemaal enorm van. Ik houd zelfs van Engelse lelijkheid, in tegenstelling tot bijvoorbeeld Duitse lelijkheid. Wat dat betreft lijdt ik wel aan een milde vorm van Anglofilie.”

Tijdens zijn verblijf in Londen zag Mossou heerlijke potjes voetbal en dito stadions, maar een play-offwedstrijd in Upton Park is hem het meeste bijgebleven.

“Aan het eind van het seizoen heb je de play-offs, waarin wordt bepaald wie de laatste promovendus wordt. Ik had geluk dat er veel wedstrijden daarvan in en rondom Londen werden gespeeld. Zo bezocht ik in de eerste ronde Ipswich – West Ham en zou ik een paar dagen later de terugwedstrijd bij West Ham ook zien. Die tweede wedstrijd op Upton Park overtrof echt alles. Manager Pardew van West Ham had alle televisies in de gangen laten uitzetten, zodat de mensen daar niet te lang bleven hangen. Normaal komen de meeste fans een paar minuten voor tijd pas binnen, maar nu zat het al heel vroeg ramvol. Het ‘I’m forever blowing bubbles’ was al lang voor de wedstrijd te horen. En echt iedereen deed mee, van jong tot oud. Zelfs op de eretribune zongen ze uit volle borst mee. Ik zat gelukkig aan de rand van de perstribune, zodat ik het goed kon volgen. Zo’n sfeer heb ik echt nergens meegemaakt. Het ging ook de hele wedstrijd door. West Ham won met 2-0 en bereikte de finale. Die geweldige sfeer heeft daaraan zeker aan bijgedragen.”

Die halve finales waren sowieso de krenten in de pap, want ook in de andere maakte Mossou iets bijzonders mee.

“De andere halve finale ging tussen Crystal Palace en Sunderland. Dat leek me ook wel een mooie, dus vroeg ik een perskaart aan voor die pot op Selhurst Park. Toen ik die ging ophalen, bleek dat ze een foutje hadden gemaakt. Ze dachten namelijk dat ik een fotograaf was en had zodoende een fotografenperskaart gekregen. Geen probleem voor mij, want aan de rand van het veld zitten leek me ook wel leuk om eens mee te maken. Ik had geen camera bij me, maar dat viel niemand op. Ik zat met de fanatieke fans in mijn rug, heel speciaal om mee te maken Omdat ik beide halve finales had gezien, besloot ik ook om naar de finale te gaan. Wembley werd verbouwd, dus die waren allemaal in het Millennium Stadium van Cardiff. Veel politie op de been natuurlijk, want er gingen zo’n 70.000 Londenaren naar Wales en de meesten namen de trein. Ik zat ook in die trein en zag fans van beide clubs door elkaar heen lopen, maar er gebeurde echt helemaal niets. Ook niet op de terugreis, toen Palace had gewonnen.”

Aan alles komt een eind, zo ook aan het verblijf van Mossou in Londen. Het AD en de liefde zorgden ervoor dat hij weer terugkeerde naar Nederland.

“Ik had het hele seizoen 2003/2004 in Engeland gezeten en wilde nog zeker een tijdje blijven, maar toen kwam het AD ineens met een prachtig aanbod: ik kon de vaste volger van Ajax worden voor de krant. De banen in de journalistiek lagen ook toen niet echt voor het oprapen, dus dat was een geweldig aanbod. Verder had ik ondertussen een vriendin in Nederland. Die twee dingen bij elkaar opgeteld, deden me met pijn in het hart besluiten om terug te keren. Ik deed mijn opdrachtgevers en mijn flat over aan Stephan Wageman, die uiteindelijk twee jaar daar is gebleven. Achteraf gezien heb ik er wel een beetje spijt van. Begrijp me niet verkeerd, want ik heb een goede baan nu, maar ik had liever gehad dat ze me die twee jaar later hadden aangeboden. Het was een mooi avontuur waar net iets te snel een einde aan kwam.”

Toch is Engeland nooit uit zijn systeem verdwenen en gaat hij nog regelmatig naar het ‘Beloofde Land’.

“Natuurlijk ga ik nog wel regelmatig. Ik kom er wel eens voor mijn werk. Zo ben ik dit jaar een keer naar Swindon gegaan om een stuk over Di Canio (manager van Swindon, red.) te schrijven, ben ik bij Engeland – Nederland op Wembley geweest en zat ik pas geleden bij Leyton Orient voor de NextGen finale, de Champions League voor jeugdteams. Verder probeer ik altijd een paar weekenden per jaar met vrienden te gaan. Ik moet vaak in het weekend werken, dus qua planning is het wel lastig en kan ik pas op het laatste moment beslissen. Ik wil ooit de ’92’ doen, alle clubs van de vier hoogste divisies bezoeken, maar dat zal nog wel even duren. Ik geloof dat ik nu ongeveer de helft heb gezien. Hillsborough staat het hoogste op het lijstje van stadions die ik nog nooit heb gezien. Samen met een vriend heb ik het plan om twee weken door Engeland te trekken en dan clubs te bezoeken waar ik nog nooit ben geweest. Het zal nog wel even duren, want we hebben allebei een jong kind, maar ooit gaan we dat doen.”

35 Reacties op “Sjoerd Mossou

  1. Leuk artikel en een aardige kerel. Ik heb hem vorig seizoen geinterviewd voor de Hand in Hand en toen was hij even vriendelijk. Een echte liefhebberT.

  2. Alleen dat je Londen verlaat om verslaggever van …. te worden dat is natuurlijk een doodzonde

  3. Mooi en leuk interview. De stukken van Sjoerd zijn altijd leuk om te lezen.
    De terugkeer naar Nederland lijkt mij volkomen begrijpelijk😉

  4. Mooi artikel. Hulde!

  5. Brentford en Barnet. Voor mij de twee toppers in Londen qua stadion. De pubs bij Brentford en het aflopende en scheefliggende veld bij Barnet in Underhill. Hopelijk blijft Barnet erin dit jaar en blijft Underhill bestaan!

  6. Mochten ze mij ooit een baan geven om in pakweg Israel of Turkije correspondent van een dagblad te worden (ik ben een Midden Oosten-fiel, ik denk dat er geen echt woord voor bestaat) zou ik denk ik ook niet kunnen weigeren. Ajax of niet, je maakt van je hobby je beroep, en dat is iets wat je niet mag laten liggen. Moet wel vrij lastig zijn om dan bij NAC-Ajax een objectief verslag te schrijven🙂

    Overigens kan ik me perfect in Sjoerd’s verhaal vinden op dat van cultuur en media na. Ik vind de Britse pers vreselijk, zowel de woordkeuze in tal van artikels als het patriottisme dat op het arrogante af is. Qua voetbal en muziek zit je er uiteraard prima en de vriendelijke mensen kan ik ook enkel be-amen (misschien daarom dat ik Noord Ierland leuker wonen vond dan Eire, waar ik de mensen ietwat ongemanierd vond vaak. Hoewel ik het verschil tussen Noord en Zuid an sich miniem vind, zijn er een paar details. Zo vond ik de mensen in Belfast een stuk aangenamer en beleefder dan in bv Dublin)

    Qua combo sport-muziek horen Liverpool en Glasgow toch ook vermeld te worden, misschien een tip voor Sjoerd mocht hij ooit opnieuw voor een tijdje richting UK willen. In Liverpool lijkt haast in elke straat wel een band te spelen elke avond, en ook sport is niet uit het straatbeeld weg te denken. Misschien wel mijn favoriete stad in Engeland (al heb ik van Noordoost Engeland en Zuid Engeland nog onvoldoende gezien om zo een oordeel te vellen eigenlijk).

  7. Sterk stuk zeg! Ben dit seizoen voor het eerst bij Brentford en Millwall geweest en ben het helemaal eens. Brentford in één woord fantastisch en Millwall heb ik gevinkt en ik kom daar NOOIT weer. (zelfs niet als Villa volgend seizoen daar Championship voetbal speelt.) De bussen en taxi´s stopten niet eens om en nabij The Den! En dat terwijl je daar zo snel mogelijk weg wilt!

  8. Millwall is inderdaad een verhaal apart, en toch heeft die club iets.
    Dat rauwe en gure heeft toch zeker ook zijn charme!

  9. Ja dat zal zo zijn Tim, maar ik vond het echt onprettig daar brr. Die tekst ´Cold Blow Lane´en dan dat ruwe volk op die tribune. Naam voor een horrorfilm als je het mij vraagt.

  10. Het is een bijzondere buurt en een acceptabel nieuw stadion (recht toe recht aan en gelukkig zonder ovale vormen). Maar vooral…ik ben nergens in Engeland lelijkere mensen tegengekomen, ook niet in Newcastle!
    Vooral die fabriekspijpen op de achtergrond, heerlijk! Ik had een avondwedstrijd te pakken, vlak na de rellen in Londen en ik kijk er met mijn broer regelmatig met plezier aan terug. Was toch wel een belevenis! Inderdaad veel Chavs en vrouwen met snor, maar goed…
    Alles liever dan het Reebok stadion. Vinken en daarna met piepende banden er vandoor!
    Ach, zo heeft iedereen wel zijn eigen verhaal. Leuk om er over te lezen!

  11. William van Holsteijn

    Kan me er goed in vinden wat The Den betreft. Normaal gesproken hou ik wel van dergelijke rauwe omgevingen rond stadions, maar bij Millwall vond ik alles kil en nietszeggend. Ben ooit nog eens in de oude Den geweest, daar kan deze ´Lego bak´ niet eens in de schaduw staan. Inderdaad, vincken en wegwezen!

    • De fascinatie voor rauwe gebieden is een merkwaardig iets. Nu ja, die buurten hebben an sich wel wat, maar voor voetbalwedstrijden hangt veel af of enkel het decor grimmig is of ook de sfeer. Millwall is 1 van die clubs waar ik zelfs gratis niet wil komen, West Ham heb ik wel bezocht maar dat was voor ik wist had van hun hooliganpraktijken. Daar zet ik ook geen voet meer binnen. Shamrock Rovers, nog zo een akelige club (jammer dat die niet totaal bankroet zijn gegaan) waar je met een ongerust gevoel in het stadion zit. Dan is de lol er echt wel af. Wat banter heen en weer is leuk, intimiderend moet het echter niet zijn, dat is er over. Daarom ook dat ik een hekel heb aan de inmenging van politiek in voetbal. Het moment dat onschuldig heen en weer plagen eerder provocerend wordt, hoeft het voor mij niet meer. Stadions in een nette wijk trekken doorgaans ook minder ruw volk aan, al zijn er uitzonderingen ; voor mij hoeft het dus zeker geen grauwe industriewijk zijn. Het triestige is ook dat fans van zulke hooliganclubs vaak niet beseffen dat andere mensen niet zo onder de indruk zijn van hen als ze zelf denken. Het is niet omdat je veel fans hebt en veel lawaai maakt dat je daarom plots aanzien hebt. Een club met 50 fans waarmee je een aangename babbel kan hebben (ik blijf een zwak voor UCD uit Dublin hebben :)) is veel leuker dan 50000 mensen die denken dat ze “het” zijn puur vanwege hun aantallen.

      Ik ben ook voorstander van meer strenge sancties om toestanden a la Millwall tegen te gaan. Kijk naar de doorsnee Britse club, men heeft het hooliganisme echt wel goed aan banden gelegd in het UK en Ierland, op enkele uitzonderingen na. Men kon dat doen door strenge straffen. Wat mij betreft mag dat gerust overwaaien naar continentaal Europa. Uiteindelijk heeft de meerderheid mensen die zich perfect gedragen niets te vrezen, integendeel.

      By the way Joris, langs welke weg wil je die enquete doen over de favoriete clubs van de sitebezoekers? Niet iedereen gebruikt Twitter en consorten … Ik heb enkel twee echte favorieten in Ierland, plus een handvol clubs in Engeland en Schotland waar ik zwaar sympathie voor heb. Telt Ierland mee of zal ik je die Britse clubs geven waar ik sympathisant eerder dan fan van ben?

  12. O, enquete?

    Ik heb het nog nooit kunnen etaleren hier, maar ik heb een club waar ik ziekelijk fan van ben! Willen jullie vast wel eens weten welke dat is dus noteren maar:

    ASTON VILLA!!

    In good times and in bad times!

    • Joris had het in zijn Twitter posts over een enquete over de favoriete Engelse clubs van de site bezoekers. We gaan offtopic nu, maar mijn vraag was hoe daarop te antwoorden als je geen Twitter gebruikt. Er wordt in alle enthousiasme wel eens vergeten dat niet iedereen die moderne sites gebruikt.

      Los daarvan kan ik in feite enkel een lijstje clubs geven waar ik sympathie voor heb. Deels omdat ik groundhopper eerder dan Anglofiel an sich ben (ik ben gek op stadions bezoeken zowel in als buiten het UK) en ik in Engeland wel meerdere clubs heb waar ik sympathie voor heb, maar geen enkele (meer) waar ik echt fan van ben. In feite heb ik maar een 2 a 3 clubs waar ik al heel lang voor supporter. Vreemd genoeg gaat het fan zijn van een club bij mij vaak over na een tijd ; ik denk dat het ontdekken van iets nieuws en het steeds nieuwe ervaringen opdoen mij gewoon meer aanspreekt dan elke week dezelfde club volgen. Ik ging vroeger elke week mee met KV Oostende, zowel uit als thuis. Toen ik in Ierland woonde dito met Shelbourne. Ik gun die clubs nog steeds hun succes, maar mochten ze hier morgen om de hoek spelen… vreemd genoeg ontbreekt de interesse om te gaan. Het was mooi geweest maar de passie is grotendeels verdwenen. Ik vind er meer plezier in om nieuwe grounds (zowel met of zonder wedstrijd) te bezoeken en elke week een andere club bezig te zien. In feite is enkel Rosenborg de club waar ik nooit van ben afgeweken na al die jaren (en Vanspor in zekere zin, maar die zijn lastig te volgen in 4e afdeling nu) en qua nationale ploegen ben ik Israel, Noorwegen en Turkije blijven steunen vanaf ik ze het eerst bezig zag. Voorts heb ik periodes gehad dat ik een club heel actief volgde maar het op een gegeven moment stopte. Ik heb 5 of 6 jaar een seizoenkaart bij Oostende gehad maar eerlijk, ik gun ze het beste maar ik heb gewoon zin in wat anders. Die slogans a la “… till I die” vind ik zo lachwekkend ; alsof het een soort morele verplichting is om je hele leven voor eenzelfde team te supporteren. Van enkele clubs die ik vroeger heel sympathiek vond kreeg ik zelfs een afkeer na enige tijd door toedoen van ofwel de ware aard van het beestje te ontdekken (politieke ondertoon in de meeste gevallen) of door een verandering van de sfeer op de tribunes.

      Ik kan in elk geval zeggen dat een heel leven lang elke week dezelfde club volgen me zowat even aantrekkelijk lijkt als aanschouwen hoe een laag verf op een muur droogt. Steeds nieuwe plaatsen en nieuwe stadions ontdekken spreekt me veel meer aan.

  13. Pingback: Lazy saturdays Doordebenen

  14. Totaal onduidelijk stuk.

    Engelse gezegde: van vrouw kubn je veranderen maar van voetbalclub…

    Het is niet zo dat een echte fan zegt: he, deze club ga ik voor altijd supporten…. Op het moment dat je daarover nadenkt ben je niet echt fan.

    Ik ben ook niet bezig om bij mijn vrouw weg te gaan als ik toe ben aan iets nieuws. Op het moment dat ik trouwde was het niet zo van, nou, dit is voor een paar jaartjes. Net als Villa. Dat is voor altijd en niet omdat ik dat wil, maar omdat het zo is.

    • Dat gezegde over hoe je niet van voetbalclub kan veranderen (maar wel van vrouw) behoort bij de grootste onzin die ik ooit over voetbal heb gehoord en komt zowaar in de buurt van diegene die ooit verklaarde dat voetbal veel meer is dan een kwestie van leven en dood (dat zal natuurlijk altijd de nr 1 blijven qua onzin-gehalte). Ik ken meerdere mensen die al van club veranderd zijn. En ongetwijfeld dachten zij ook dat ze altijd supporter zouden blijven van … tot enkele jaren later de passie verdwenen was. Wat moet je dan doen, plichtsmatig tegen je zin blijven gaan? Dan wordt het haast een verplichting eerder dan recreatie, en wat kan daar nu in godsnaam de bedoeling van zijn? Er wordt wel eens gezegd dat voetbal emotie is ; klopt, en emoties veranderen nu eenmaal soms. Tegen je zin naar een club gaan kijken om toch maar niet te laten blijken dat de zin weg is, dat is absurd.

      Het toont ook het tribalisme op de tribunes, iets waar ik een enorme hekel aan heb en waarom ik het amateurvoetbal vaak verkies boven het profvoetbal. “I’m … till I die”, nog zo een slogan vol onzin. Maar als je iets dieper er op in gaat zit er een heel dikke laag tribalisme in: je hoort bij ons of je bent tegen ons, daar komt het eigenlijk op neer. Je hoort bij ons of je bent niet welkom. Het is dit soort mentaliteit die van voetbal meer probeert te maken dan het eigenlijk is: een simpel spelletje. Helaas zijn het vooral hooligans die door dit soort gedrag vrij spel krijgen want het is vaak in die kringen dat effectief men probeert het voetbal te verheffen tot een soort religie. “Nobody likes us, we don’t care” is nog zo eentje wat tegelijk zielig en onzinnig is, maar als je er dieper op in gaat ook gevaarlijk. Het zijn dit soort types die na een wedstrijd een knokpartij beginnen en het verpesten voor de mensen die gewoon naar het stadion gaan omdat ze er zin in hebben, zonder enige verplichting.

      Ik ken meerdere mensen die al van favoriete club veranderd zijn. Redenen? Uiteenlopend. Van een fusie waardoor het gevoel weg was, tot gewoon bepaalde onaangename figuren die opdoken op de tribunes en de sfeer in het stadion deden omslaan. Moet je dan tegen je zin blijven gaan, puur uit verplichting? Nou, ik ben dan liever geen “echte fan” dan iemand die dan tegen zijn zin zijn tijd aan iets besteedt omdat het plichtsmatig zo gevraagd wordt.

      Ik kan in elk geval voor mezelf zeggen dat, hoe graag ik ook voetbal kijk, ik elke keer weer een nieuw stadion en nieuwe ontdekking in feite leuker vind dan elke week dezelfde ploeg te bekijken. Ik heb jarenlang een abonnement gehad op Oostende, ging thuis en uit mee. Nu doet het me in feite niet veel meer. Oostende zit in de play-offs voor promotie. Ik wens ze daarbij veel succes maar ik heb in feite niet de interesse er veel tijd aan te besteden en zal er evenmin om rouwen als het 1 van de andere clubs wordt die promoveert. Ik trok weg uit Belgie, en zo was ik wel gedwongen om naar andere clubs te gaan kijken en nieuwe dingen te proberen. En het beviel me in feite meer dan elke week dezelfde club volgen.
      Van enkele clubs waar ik vroeger sympathie voor had heb ik nu ronduit een afkeer gekregen, vaak ontdek je pas na verloop van tijd de aard van het beestje. Bij veel clubs zit een heel grote politieke ondertoon, en dat merk je pas na verloop van tijd of door omstandigheden (bv de Old Firm ; sinds ik in Ierland woonde keer ik me van beide clubs af). Soms verandert de sfeer in het stadion gewoon ook. Enkele clubs die vroeger kleinschalig en gezellig waren groeiden en werden daardoor ook tribalistisch qua gevoel. Op dat moment hoeft het voor mij niet meer.

      Nog zoiets: hele aanhangen (soms duizenden mensen) van een club waar iedereen een soort sympathie heeft voor een bepaalde andere club en een hekel heeft aan een andere specifieke club. Hebben die mensen geen eigen mening dan? Want anders kan je toch niet verklaren dat duizenden mensen allemaal er dezelfde mening op nahouden? weet je wat pas bewonderenswaardig zou zijn, een fan van pakweg Man United die tevens sympathie voor Man City heeft. Die heeft tenminste een eigen mening in plaats van de massa te volgen zonder verder nadenken.

      Het zijn al die bijeenvoegingen van kleine ongeschreven regeltjes op de tribunes waardoor ik een beetje een negatief gevoel rond voetbalcultuur ontwikkeld heb en meer mijn plezier vind in het ontdekken van nieuwe clubs dan in het volgen van een bepaalde club. En amateurniveau is vaak leuker dan professioneel niveau, hoe lager het niveau hoe gezelliger en spontaner het wordt in veel gevallen. Sowieso vind ik het groundhoppen (zowel met als zonder wedstrijd) leuker dan het volgen van een club. Ik heb mijn voorkeur qua clubs maar ga er niet om rouwen als ze morgen verliezen of mochten ze morgen bankroet gaan of zo. Elke week dezelfde ploeg bekijken gaat na een tijdje vervelen. Tijd voor wat anders dan, voor weer wat nieuws te ontdekken. Net zoals ik ook niet elke keer naar dezelfde plek op reis wil. Er is teveel leuks te ontdekken elders om mezelf zulke restricties op te leggen, en de emotionele band met een club is wat mij betreft niet groter dan gewoon een groep spelers die je het beste wenst. Het is niet alsof ik met die club opsta en ga slapen, en ik zou dat evenmin willen. Er zijn zoveel belangrijker dingen in het leven, ik relativeer het voetbal liever, het is veel genietbaarder zo.

    • PS: de clubs waar ik al het langst elke week weer de resultaten volg , zijn clubs waar de afstand er voor zorgt dat ik het wat vanop afstand moet volgen en niet de wedstrijden geheel kan zien, hooguit de highlights op het web of op TV. Misschien is dat het net waarom ik die clubs nog altijd volg. Mocht ik morgen in de buurt wonen en elke week kunnen gaan kijken, denk ik dat na een tijdje dat deja-vu gevoel ook zou opduiken. Ook het feit dat die paar clubs geen politieke ondertoon hebben of alleszins die zelden laten merken, maakt ze langer houdbaar. Geen hooligans op de tribunes is ook een belangrijke factor om de interesse langer staande te houden.

      Maar na een tijdje komt altijd dat verlangen naar iets nieuws weer boven. Op ontdekkingstocht gaan langs nieuwe stadions, nieuwe plaatsen ontdekken, nieuwe spelers zien… Daar gaat wat mij betreft niets boven (voetbalgewijs dan, bedoel ik)

  15. Van voetbalclub veranderen kun je nooit. Aperte onzin.

    • Dikke onzin, punt. Ik ken meerdere mensen die van club veranderd zijn. Is voetbal dan zo een tribalistisch gebeuren dat het een soort religieuze verplichtingen met zich meebrengt? Als je je niet meer goed voelt bij een bepaalde club, waarom zou je er nog tijd, energie en geld in stoppen? Wie zulke onzinnige regeltjes volgt is meer slaaf van zijn club dan fan van zijn club. Iemand die dan het voetbalplezier terugvindt bij een andere club is dus minder fan dan iemand die al heel zijn leven voor die club supporterde? Nou, ik heb medelijden met mensen die tegen hun zin “uit verplichting” blijven gaan. Zij die het gewoon relativeren en het spelletje bekijken daar waar ze op dat moment het meeste zin in hebben, zijn zij die er ook het meest plezier aan gaan beleven. We spreken over een spelletje, recreatie, een triviaal gebeuren ; we spreken niet over een oorlog waar veranderen van voorkeur gelijkstaat met een misdaad.

      Nuff said: iemand die het zo bekijkt dat er een soort morele plicht is om je hele leven fan te blijven van dezelfde club, is geen fan van die club, maar een slaaf van die club. Ik doe niet mee aan dat tribalistische gedoe ; ik ga echt geen nieuwe seizoenkaart kopen bij de club waar ik er jaren eentje had, terwijl ik eigenlijk meer zin heb in eens wat anders.

  16. Zo is het, sympathie hebben voor een club kun je geen echte fan noemen. Heb ook wel sympathie voor een club of 30, dat is anders.

  17. Maar gerrit,

    Een slechter seizoen als bij Villa is bijna niet mogelijk. Maar ik wordt alleen maar fanatieker. Het is dus niet tegen mijn zin! Villa zit er gewoon bij mij in en kan me niet voorstellen dat het ooit weggaat. Dus het is geen morele plicht, het is gewoon zo, kan er niets aan doen

    • En dat is mooi, doch punt is: niets garandeert dat dit blijft duren. Ik gun het je van harte hoor, maar ik heb al vaak fans zien veranderen van club. Gewoon omdat de zin plots weg was, vaak na nochtans vele jaren uit en thuis elke wedstrijd te zien. Maar dan gebeurt er iets waardoor het vuur plots weg is. Ik ken iemand die na meer dan 20 jaar afhaakte en elders het voetbalplezier terugvond. Ik zie niet in wat er fout aan is. Zelf heb ik jarenlang een seizoenkaart op Oostende gehad, en alle uitwedstrijden gedaan. Maar eerlijk: de zin is weg. Het is tijd voor wat anders. Ik heb er niet meer echt interesse in, na al die jaren ben ik blij eens andere stadions en spelers te zien. Mijn hele leven eenzelfde club volgen, dat lijkt me in alle eerlijkheid erg on-aantrekkelijk. Nu en dan heb ik verandering nodig.

      Ik denk dat ik me ook gewoon beter vermaak door niet voor een club te supporteren maar gewoon te groundhoppen. Telkens weer wat anders. Elke week dezelfde club zien gaat vervelen. Ik had vroeger nooit gedacht dit ooit te schrijven maar het is niet anders: het vuur voor die club waar ik al die jaren naartoe ging met plezier, is er niet meer. Ik voel me er niet slechter of rouwig om. Ik vind mijn voetbalplezier nu in het groundhoppen, en liefst op amateurniveau. Ook hier weer: vroeger zou ik een vol stadion met 30000 zingende fans geweldig gevonden hebben, nu geniet ik eigenlijk meer van een amateurteam met 100 fans op de tribune die in stilte genieten en een babbeltje slaan.

      Indien iemand zijn hele leven fan is van een club: mooi voor hem. Maar indien iemand na een tijdje toe is aan iets nieuws, is er geen reden die persoon te veroordelen. Supporteren voor een club is geen plicht, het moment dat je meer plezier elders vindt moet je gewoon veranderen en niet tegen je zin blijven gaan. Ongeschreven regeltjes zoals dat het “verboden” zou zijn van club te veranderen, is wat ik zo haat aan de fan-cultuur. Ik vind voetbal een prachtige sport maar de fans zijn vaak erg tribalistisch. Dat bevalt me niet zo. Het gaat uiteindelijk om plezier maken, en voor de ene is dat misschien zijn hele leven bij dezelfde club, voor een ander is het elke week een ander team bezoeken, … Zolang je er maar plezier in hebt.

      Voorts moet ik er wel bij vermelden dat ik kunst veel hoger inschat dan voetbal. Gisteren concert bijgewoond en dan kon het voetbal me gestolen worden terwijl ik anders wel voor de TV had gezeten indien er geen concert was. Muziek en kunst zijn voor mij veel belangrijker ; het voetbal is een hobby, kunst is een passie. Gaan slapen en opstaan met een club is niets voor mij. Verliest mijn club dan voel ik me echt niet triest of zo. Ik kan er zelfs gerust mee leven mocht het team waarvoor ik supporter bankroet gaan morgen. Er zijn zoveel erger dingen in het leven. Ik heb degradaties meegemaakt en de tristesse duurde nog geen 5 minuten. Vreemd misschien voor de doorsnee voetbalfan maar ik ben blij dat mijn gemoed niet afhangt van wat een voetbalteam presteert. Ik vind voetbal een leuke hobby maar er zijn veel belangrijker dingen (oa kunst) ; met voetbal wil ik me gewoon vermaken zonder enige verplichtingen erbij. Elke week weer een ander team bekijken in een ander stadion boeit me dan in alle eerlijkheid meer dan elke week hetzelfde team zien zoals ik vroeger deed. En ik vind het plezier ook meer en meer in het amateurvoetbal, waar je een 100 mensen hooguit rond het veld hebt maar het nog familiaar en gezellig is. Het grootschalige is een keertje leuk maar zeker niet voor elke week te doen.

      Uiteindelijk wil ik me gewoon amuseren met de wedstrijd en het team en stadion waar ik op dat moment zin in heb. Ik heb mijn voorkeuren qua teams, maar mijn gemoed hangt niet af van wat die teams voor elkaar brengen op de mat. En ik ga zeker niet beweren dat ik binnen X jaar nog steeds datzelfde team steun. Ik heb teveel nood aan steeds nieuwe ontdekkingen om me te binden aan een bepaalde club. Als ik er maar plezier in vind, die ongeschreven regeltjes zoals het hele leven een club steunen laat ik over aan wie zich geroepen voelt om (voor mij onbegrijpelijke reden) die regeltjes te volgen.

  18. Ik heb bijna 25 jaar een seizoenskaart van Feyenoord en meer kutseizoenen dan goede seizoenen meegemaakt (en heb diep respect voor supporters van bijv. De Graafschap die echt nooit iets winnen). Maar zelfs ik was afgelopen zondag als een kind zo blij na de overwinning op AZ.

    Sjoerd schreef in het AD over deze wedstrijd en Het Legioen “succes smaakt nu eenmaal het zoetst als je eerst bittere ellende hebt geproefd” En ja we hebben het over bittere ellende qua voetbal, er bestaat erger leed in de wereld. Maar voetbal is voor mij dan ook de belangrijkste bijzaak en dus voelde ik me af en toe echt ellendig na weer een verloren wedstrijd. Misschien triviaal, maar zo zit 99% van de voetbalsupporters in elkaar.

    • Niets verkeerd mee. Mijn punt is alleen: niet iedereen zit zo in elkaar, en die 1% voor wie dat meeleven met een club er niet zo bij hoeft en die liever relativeert of liever gewoon elke keer weer wat anders heeft, … Die persoon hoeft niet veroordeelt te worden. Voetballiefhebber zijn kan op tal van manieren. Er is geen nood om iemand te gaan veroordelen omdat hij niet met zijn club opstaat en gaan slapen of omdat hij liever op ronde gaat dan elke keer weer dezelfde club te gaan bekijken. Ieder zijn eigen belevenis. Het is niet omdat je je niet aan een club bindt dat je daarom minder voetbalfan zou zijn. Uiteindelijk wil iedereen er gewoon plezier in maken, en dat doet elk op zijn eigen manier.

  19. Mijn woorden peenvogel!

  20. William van Holsteijn

    Om ook even een kleine duit in het zakje te deponeren; zo zit Wimbledon FC ook (nog) steeds in m’n bloed, ook al zijn ze inmiddels -wederom- opnieuw begonnen en weer terug op niveau. Dat een andere stad een licentie nodig had kwam op dat moment goed uit, maar de voorliefde voor een club is voor altijd, dat veranderd nooit! Zelfs niet ondanks het feit dat ze alleen maar Hoofball speelde, er was altijd wel wat te beleven, never a dull moment!

    Als uitsmijters; Villa stay on top en Feijenoord is tov vorig seizoen nu een beetje de kampioen!

    • Ik gun het echt van harte dat liefde voor een club moge blijven duren maar daar is geen garantie voor. Ik spreek uit eigen ervaring (liefde verzwakte naar gewoon sympathie omdat ik er meer plezier uit vind om te groundhoppen dan om dezelfde club te volgen constant — ik was toe aan wat nieuws) en ik heb enkele kennissen die ook van club veranderden (ik ben eigenlijk niet van club veranderd — ik vind het gewoon aangenamer om elke week een ander team en stadion te zien en ben meer en meer voor amateurvoetbal te vinden … Feit is: naar het team waar ik vroeger elke week ging kijken, heb ik nu geen zin meer om nog regelmatig te gaan ; enkele vrienden van me vonden het voetbalplezier terug door een ander team dan hun “oorspronkelijk” team…)

      Het ENIGE team waar ik nog na al die jaren fan van gebleven ben, is Rosenborg. Ik durf niet beweren dat dit zo zal blijven, ik kan het enkel hopen maar zekerheid heb je niet.

      Ik gun het je van harte om je hele leven een team te blijven volgen met passie. Maar garanties zijn er niet. En mijn punt is alleen: het is niet nodig om mensen te veroordelen die op een bepaald moment afhaakten. Voetbal mag geen verplichting zijn, dan is alle emotie en spontaniteit weg. Uiteindelijk willen we toch gewoon ons vermaken? Voor de ene is dat door elke week zijn favoriete team te zien, voor de ander is dat elke week een ander team en stadion bezoeken, … Zolang we er maar plezier aan hebben, toch? Het is niet nodig om mensen die van club veranderden of eerder plezier in groundhoppen zonder fan-zijn hebben, te veroordelen. Elk zijn eigen beleving (en nogmaals, ik hoop voor je dat de liefde voor je club blijft duren, als dat jouw voorkeur is qua beleveing)

      Ikzelf heb nu gewoon meer zin in elke week een ander team zien, en graag in 6e of 7e afdeling, lekker kleinschalig en gezellig. Zolang ik er maar lol in heb. Voor zij die het liever grootser hebben of liever meeleven met 1 bepaald team: het is hen echt van harte gegund hoor, maar niet iedereen beleeft het voetbal op dezelfde manier)

      Er zijn zoveel van die onzinnige ongeschreven regels. Mensen kijken neer op teams met weinig fans. Ik vind dat onnodig ; zolang het maar aangename fans zijn. Mensen hebben een hekel aan kunstgras ; ik ben juist voorstander daarvan. Ben ik daarom minder voetbalfan?! Elk zijn eigen ding, en zijn eigen beleving, het moment dat je een voetbalwedstrijd bezoeken aan allerlei regeltjes koppelt verliest het aan spontaniteit.

      Ik zeg er wel meteen bij (en misschien is dit wel een belangrijke nuance): muziek en kunst komen bij mij altijd voor sport. Voetbal is een enorm grote hobby van me, ik ben echt gek op het spel, maar kunst is iets waar ik echt in trance door ben. De Spaanse titelstrijd was woensdag beslecht maar ik ging naar het concert van de Manic Street Preachers ; heb er geen seconde spijt van gehad dat ik geen voetbal heb gezien. De rush die ik uit muziek haal, daar kan zelfs de beste voetbalpot niet tegenop. Misschien draagt dat ook bij tot mijn meer relativeren van het spelletje. Ik zal altijd een goed concert boven een voetbalpot verkiezen (maar uiteraard: het leukste is een combo, je kan voor of na de artistieke gebeurtenis altijd even snel het lokale voetbalveld op foto zetten :))

    • In de marge: de reden waarom ik pro-kunstgras ben is omdat het in alle weersomstandigheden voetbal toelaat (anders zouden clubs uit erg droge gebieden en uit het hoge noorden niet kunnen voetballen ; gezien mijn passie voor het Midden Oosten en Scandinavie is kunstgras een noodzaak voor mij :)) en omdat ik technisch voetbal boven kick & rush verkies ; kunstgras maakt een zeker technisch combinatievoetbal meer noodzakelijk dan natuurlijk gras. Minder kans op P-P’s is nog een voordeel van kunstgras.

      Al besef ik dat ik tot een minderheid voetbalfans zal behoren die het kunstgras omarmd heeft.

      Dit enkel om te anticiperen op de vraag waarom kunstgras🙂 Kleine off-topic…

  21. Mooie woorden William

  22. Via wat surfen, op zoek naar FC Barnet, kwam ik dit artikel tegen. Schitterend artikel over een echte liefhebber. zelf probeer ik een (mid)weekje London ook te combineren met een bezoek aan een club uit de lagere regionen. FC Barnet maakte op mij de meeste indruk. Bij de ingang van de Underhill hangen vlaggen van allerlei landen waar ze fans hebben en die ook regelmatig komen, zoals een team uit Haarlem. En John Adkins is een hele aardige vrijwilliger die fanartikelen verkoopt en ondanks zijn zieke vrouw veel voor de club, FC Barnet dus, doet.

    Voor hem ben ik op zoek naar informatie over de Dordrecht cup die FC Barnet in 1926 (!) won. Ze speelden tijdens dat Pasen toernooi onder andere tegen Feijenoord, UVV en ODS. Wie weet, is er iemand die mij op het spoor kan zetten zodat ik voor John in augustus 2012 (dan ben ik er voor de The Games) in London iets terug kan doen!
    mailen kan naar santingrundgren@gmail.com Thanks!

  23. Dat lijstje laat ie aan iedereen zien inderdaad. Wij krijgen het ook gepresenteerd toen hij erachter kwam dat we Nederlanders waren.

  24. Pingback: Sjoerd Mossou, voetbalverslaggever van het AD - Mediabiografie.nl

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s