The Gillingham Swindon rivalry

Komend zaterdag hoopte ik naar Gillingham v Swindon Town te gaan, maar Gillingham heeft teveel restricties opgelegd. Op zich stond Priestfield niet echt hoog op mijn lijstje om nog een keer te bezoeken, daarvoor is het stadion te modern, maar deze pot is een hele bijzondere. Swindon kan kampioen worden en promoveren en zal daarom veel volk meenemen. Daarnaast is Di Canio een curieus figuur om te volgen. Was eerder dit seizoen bij Swindon v Oxford en daar bleek hij het allemaal niet te kunnen kanaliseren. Daarnaast is Swindon de aartrivaal van Gillingham. Bizar als je bedenkt dat er bijna 200 kilometer asfalt tussen beide steden ligt. Tijd om deze vreemde rivaliteit eens wat nader te bekijken.

Lange tijd hadden beide clubs niets met elkaar te maken. Ze speelden wel tegen elkaar, maar zonder rivaliteitsgevoelens. Zowel Gillingham (van 1893) als Swindon (van 1879) werden in 1920 gekozen om in de Football League te komen spelen, toen die werd uitgebreid met een derde divisie. In 1938 hadden de andere clubs het wel wat gehad met Gillingham en de club werd niet herkozen. Pas twaalf later later, in 1950, kwamen The Gills terug, toen de Football League werd uitgebreid van 88 naar 92 clubs. Sindsdien zijn beide clubs nooit meer weggeweest en hebben ze regelmatig tegen elkaar gespeeld. Logisch ook, want zowel qua grootte als achterban ontlopen ze elkaar niet veel. Swindon is de iets grotere club.

De eerste officiële ontmoeting tussen beide clubs was op elf december 1920 in Swindon. Het werd een saaie 1-1. Ook de terugwedstrijd, op dertien april, eindigde in 1-1. Nee, wedstrijden tussen beide clubs waren geen klassiekers. Ook de drie daaropvolgende ontmoetingen eindigden in een gelijkspel. Pas tijdens de zesde wedstrijd, op de elfde van de elfde in 1922, slaagde een van de twee clubs erin om te winnen: Swindon v Gillingham werd 0-1. Destijds was de derde divisie nog regionaal, dus er waren minder promoties en degradaties dan tegenwoordig. Tel daarbij op dat je amper kon degraderen en je snapt wel dat Swindon en Gillingham elkaar zowat ieder seizoen tegenkwamen.

Meestal waren het saaie potjes, met name 1-0 was een stand die vaak voorkwam, maar voor de oorlog waren er een paar klassiekers. Een 4-4 in Gillingham en dikke thuisoverwinningen (6-1, 4-0 en 5-2) van Swindon springen in het oog. Maar nooit was de wedstrijd beslissend voor promotie. Daardoor wordt de FA Cup wedstrijd van 1937, toen Gillingham en Swindon elkaar tegenkwamen in de eerste ronde, gezien als de belangrijkste ontmoeting voor WO II. Swindon won na een fantastische pot met 3-4 en zou uiteindelijk de vierde ronde halen. Voor Gillingham werd het een rampjaar, want aan het eind van het seizoen werden ze uit de League gestemd en vervangen door Ipswich Town.

Daardoor zat er maar liefst dertien jaar voordat beide club elkaar weer tegenkwamen. Swindon won die pot met 2-0 en maakte de verhoudingen meteen weer duidelijk. Daarna kwam het wat meer in balans en was het ene seizoen Gillingham de bovenliggende partij en het andere jaar heersten The Robins. Ondanks dat ze elkaar zo vaak tegenkwamen, was er van rivaliteit totaal geen sprake. Logisch ook, gezien de afstand tussen beide steden. Daarnaast had Swindon al genoeg rivalen met Oxford, Reading en de twee uit Bristol. Gillingham kende geen rivaliteit vanwege de geïsoleerde ligging in Kent. De club die het dichtste bij Gillingham ligt, is Charlton en die hebben eigen rivalen en zijn een stukje groter dan The Gills.

Maar in 1979 zou alles veranderen. Door de strenge winter werden allebei de wedstrijden aan het eind van het seizoen gespeeld. De twee onderlinge ontmoetingen werden daardoor eind maart en begin mei gespeeld. Belangrijke potten, want beide clubs deden mee om promotie (destijds gingen de bovenste drie ‘up’, play-offs bestonden nog niet). Op het moment dat de eerste pot in Gillingham werd gespeeld, stonden The Gills op plek vijf en Swindon op de zesde plek. Een vertekend beeld, want qua verliespunten stonden ze allebei op een promotieplek. Een belangrijke pot dus voor allebei de teams en er reisde veel volk mee vanuit Swindon om het team te steunen tijdens deze wedstrijd.

Priestfield zat goed vol met 9460 man op de tribune. Gillingham begon opgefokt aan de wedstrijd en binnen 25 minuten stonden ze met 2-0 voor. Niets aan de hand en de belangrijke punten in de promotiestrijd leken binnen. Maar Swindon kwam terug en nog voor rust stond het 2-2. In de tweede helft liep het uit de hand tussen Gillingham-spits Danny Westwood en de voorstopper van Swindon: Ray McHale. Continue lagen ze met elkaar in de clinch totdat de scheidsrechter het zat was en Westwood een kaart gaf. McHale complimenteerde de scheids daarmee, waarna Westwood ging schelden en er met een rode kaart vanaf mocht.

Het publiek in Priestfield draaide helemaal door. Ze hadden hier gehoopt op twee punten (destijds de beloning voor een overwinning), maar die leken ver weg. Een fan kon het nit verkroppen en die liep het veld op. Hij zocht de scheidsrechter op en gaf hem een klap, waarna de scheids bewustloos op het veld lag. De wedstrijd werd uitgespeeld en het bleef 2-2. Na de wedstrijd gingen beide supportersgroepen elkaar op de vuist. Dat beloofde wat voor de terugwedstrijd op 5 mei, toen Gillingham naar Swindon moest. The Gills stonden ondertussen derde en Swindon vijfde, hoewel beide nog veel inhaalwedstrijden tegoed hadden. Qua verliespunten stond Gillingham bovenaan, gevolgd door Swindon op een puntje.

Het werd een beladen pot. Maar liefst 15117 man zaten in de County Ground voor deze wedstrijd en die konden elkaars bloed wel drinken. McHale was weer flink aan het provoceren en dat zorgde ervoor dat een hij veel schoppen kreeg. McHale vond dat heerlijk en stelde zich flink aan. Een van de tackles was zo hard, dat de man van Gillingham mocht inrukken. Tegen tien man ging het een stuk makkelijker en Swindon tikte de mannen uit Kent helemaal weg. Pas bij de 3-0 scoorde Gillingham, maar het was te laat. De frustratie van de nederlaag werd gebotviert op McHale, die veel schoppen kreeg en ze ook uitdeelde. Na de wedstrijd ging het helemaal los in de spelerstunnel en Swindon-manager Wilf Tranter moest worden opgenomen in het ziekenhuis.

De gevolgen voor Gillingham waren groot, want twee spelers moesten voor de rechtbank verschijnen en werden veroordeeld. Die konden dus niet meer meespelen in het drukke programma aan het eind van het seizoen. Swindon leek de beste kaarten te hebben, maar die gaven het ook uit handen. Uiteindelijk werden ze vierde en vijfde en miste allebei de clubs promotie. Vooral zuur voor Gillingham, want die kwamen één puntje tekort. Na afloop van het seizoen gaven ze Swindon en hun spel de schuld. Een rivaliteit was geboren en de wedstrijden in het seizoenen erop liepen vaak uit de hand, ook naast het veld. Met name de firm van Swindon zorgde voor flink wat overlast in Gillingham. De autoriteiten waren dan ook erg blij met de degradatie van Swindon in 1982. Pas vier seizoenen later zouden beide clubs elkaar weer tegenkomen. Maar dat seizoen zou het meteen ook helemaal losgaan tussen beide clubs.

Beide clubs draaiden goed in 86/87. Vooral Swindon leek kans te maken op rechtstreekse promotie. Ze wonnen ook vrij vlotjes met 1-3 in Gillingham. Uiteindelijk werden ze derde (play-offs waren ondertussen ingevoerd), mede doordat ze thuis slechts 0-0 hadden gespeeld tegen The Gills. Swindon had Gillingham zelfs een gunst verleend door op de laatste speelronde gelijk te spelen tegen Bristol City. Daardoor wipte Gillingham over de mannen uit Bristol heen en werden ze vijfde (destijds speelde de nummer 3 tegen de nummer 4 en moest de nummer vijf het opnemen tegen de 20 uit de tweede divisie). Alsof het zo moest zijn, wonnen zowel Swindon (van Wigan) als Gillingham (van Sunderland). Ook de finale werd over twee wedstrijden gespeeld, te beginnen met een pot in Gillingham. Wraak voor 1979, dat was veel te horen in Kent.

Het werd een onvergetelijk drieluik. Gillingham won de eerste pot met 1-0, zwaar tegen de verhoudingen in. Nadat Gillingham ook in de terugwedstrijd op 0-1 kwam, werd er alvast een feestje gevierd in het uitvak. Dit kon toch niet meer misgaan? Er werd gezongen over de wraak van 1979 en Ray McHale. Swindon stond als een aangeslagen bokser te wankelen in de hoek, maar kwam terug zoals Rocky dat ook deed in die jaren. Eerst maakte Peter Coyne gelijk, waarna invaller Charlie Henry tien minuten voor tijd de 2-1 maakte. Uitdoelpunten telden niet dubbel, dus Swindon had een derde pot afgedwongen.

Op Selhurst Park was duidelijk dat Swindon de betere was. Via een makkelijke 2-0 overwinning werd de promotie behaald. Het bleef nog lang onrustig in de straten rondom het stadion van Crystal Palace en het was goed dat beide clubs elkaar daarna negentien jaar niet tegenkwamen. Pas in 2006 troffen ze elkaar weer, maar het oud zeer was nog niet verdwenen. Het kwam tot relletjes en sindsdien wordt deze wedstrijd altijd aangemerkt als risicowedstrijd. Na de degradatie van Gillingham in 2010 (terwijl Swindon op Wembley stond voor de play-off finale), leek de wedstrijd voorlopig niet gespeeld te worden. Maar door de verrassende degradatie van Swindon afgelopen seizoen, staat hij dit seizoen weer op het programma. Voor het eerst op het vierde niveau.

Het blijft een bizar feit dat beide clubs elkaar, tot dit seizoen, alleen tegenkwamen op het derde niveau (buiten die ene FA Cup wedstrijd in 1937). Dit jaar was er dus voor het een ontmoeting op het vierde niveau, die Swindon makkelijk met 2-0 won. Logisch zou je zeggen als je naar de stand kijkt, maar dat was eind oktober en Gillingham stond op dat moment vijfde, tegenover een tiende plek voor Swindon. Sindsdien is Swindon ‘on the jazz’ en kunnen ze zaterdag in Gillingham kampioen worden. Daar was de lokale popo niet echt blij mee en de kosten voor de politie-inzet werden flink verhoogd. Gillingham wilde niet betalen en het leek er lange tijd op dat de wedstrijd achter gesloten deuren gespeeld zou worden. Gelukkig is er een compromis gesloten, ook belangrijk voor Gillingham dat nog voor de play-offs strijdt, en mag er publiek aanwezig zijn.

8 Reacties op “The Gillingham Swindon rivalry

  1. Pingback: The Preview | Doing the 116 Blog

  2. Een aantal jaar geleden was Willem II op trainingskamp in Gillinham. Hebben er toen met een aantal Willem II-supporters een leuk tripje van gemaakt.

  3. William van Holsteijn

    Ik heb hemel en aarde bewogen om aan kaarten te komen voor deze wedstrijd. Ik wist niet dat het zó gevoelig lag; maar aan de andere kant ben ik van mening dat als iemand die vanuit Holland komt en er zoveel voor doet en wil doen om aan te tonen dat je te goeder trouw bent, dan is dat juist een gelegenheid om aan te tonen hoe ‘groot’ je bent om precedenten te schapen!

    Dank voor je verhaal, het is me nu duidelijk!

    • Gillingham is de onsympathiekste club van Engeland. Heb al van veel mensen klachten gehoord over deze club, ook van Engelsen. Onvriendelijkheid lijkt de belangrijkste eigenschap te zijn die je moet hebben als je er wil werken.

      • Ben er toch niet rouwig om dat ze wonnen. Al ben ik realist: Swindon promoveert wel, dat is al quasi zeker. Hopelijk om meteen terug te degraderen zodat Di Canio verdwijnt en hopelijk nooit meer zijn kop laat zien in de (voetbal)wereld. Eens dit figuur weg gun ik Swindon hun succesjes wel terug, heb niets tegen de club, enkel tegen de coach. Politiek en voetbal horen niet te worden vermengd.

        Overigens zijn er in Europa best veel clubs die heel strikt zijn met ticketing, lijkt me in het UK nog best mee te vallen. In sommige gevallen is het ook gewoon nodig. Als je bv kijkt naar de quasi wekelijkse rellen in competities zoals Polen, Argentinië, … dan kan ik enkel zeggen dat ik de maatregelen nog mild vind. (je moet sowieso een beetje suicidale neigingen hebben om bij een Buenos Aires derby in de buurt van het stadion te willen komen)

        In Engeland lijkt me het allemaal best mee te vallen ; heb nog maar zelden gehoord dat groundhoppers geweerd werden, ook niet bij de paar risicoclubs zoals een Millwall, West Ham, … Doorgaans is er altijd wel een manier om tickets te krijgen, hetgeen in veel andere landen vaak moeilijker ligt. Hiermee wil ik zeker Gillingham’s aanpak niet verdedigen, maar ze lijken wel 1 van de enige clubs in het UK te zijn die zo een strikte aanpak hanteert. Engeland blijft een relatief makkelijk te navigeren land voor groundhoppers (allicht mede omdat hooliganisme grotendeels aan banden is gelegd)

  4. Hopen dat Gillingham dit haalt. Niets met die club maar Di Canio is zowat het meest afgrijselijke figuur in de recente voetbalgeschiedenis. Een fascist pur sang. Zulke figuren horen niet thuis in een stadion, ik zou dit vent niet eens in mijn buurt willen.

  5. PS ik weet dat iemand me nu makkelijk kan counteren gezien ik communist ben. Maar mijn politieke voorkeur neem ik niet mee in stadions en ik ga evenmin sympathiseren met figuren die nep-communisten waren zoals Pol Pot en Stalin. Ik probeer voetbal en politiek gescheiden te houden maar figuren als Di Canio, daarbij is dat simpelweg onmogelijk.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s