Le God from The Dell

“Wie is je favoriete voetballer aller tijden?”, is een veelgestelde vraag. Ik moet zeggen dat ik zelf veel spelers heb waar ik erg graag naar keek. De eerste die veel indruk op me maakte was Maradona, toen ik flitsen van mijn eerste WK zag in 1986. Wat een geweldenaar. Later waren er nog meer voetballers die ik tot mijn favorieten mocht rekenen, zoals Carlos Valderama, Dragan Stojkovic, Michael Laudrup, Robert Prosinecki en Gheorge Hagi. Toch is er eentje die er voor mij bovenuit steekt en daarom mijn favoriete voetballer aller tijden is: Matthew Le Tissier oftewel Le God. Wat een geweldenaar was dat. Volgens mij heeft die man ook nooit een lelijk doelpunt gemaakt. Prachtige vrije trappen, lepe afstandsschoten of een briljante pass, Le God kon het allemaal en het leek hem ook amper moeite te kosten.

Als “Match of the Day” begon keek ik altijd uit naar wedstrijden van Southampton. Met de club zelf heb ik echt helemaal niets en dat komt niet alleen doordat ze zo lastig deden met de tickets. Het doet me gewoon niet zoveel. Het oude stadion vond ik wel geweldig en Le Tissier was natuurlijk een reden om te hopen dat ze niet degradeerden. Als ik Matthew zag sjokken in de eerste minuut met zijn bierbuik wist ik al dat het goed zat. Hij was dan allang aan het broedden op iets geniaals. Als destijds de meters werden gemeten die een voetballer aflegt in een wedstrijd, was er bij Le Tissier hooguit een kilometer of vier uitgekomen. Lopen was zijn ding niet en zo hoort het ook. Als ik hardlopers wil zien, kijk ik wel naar atletiek. Doordat Le Tissier zo weinig liep, kon hij zijn geniale acties uitvoeren.

Behalve zijn prachtige voetbalstijl is ook de achternaam van Le Tissier apart, want die klinkt nogal Frans. De verklaring is erg logisch, want Le Tissier werd op 16 oktober 1968 geboren op Guernsey, een van de Kanaaleilanden. Deze eilanden, vlak voor de kust bij Normandië, zijn afwisselend bezit geweest van Frankrijk en Engeland. Tegenwoordig zijn ze onderdeel van de Britse Kroon, waardoor voetballers op het eiland mogen kiezen of ze voor Engeland, Wales, Schotland of Noord-Ierland willen uitkomen. Lange tijd ging dan ook het gerucht dat Le Tissier voor Schotland zou kiezen en achteraf had hij dat ook beter kunnen doen, want in het Engels elftal, waar creativiteit en techniek nog altijd vieze woorden zijn, is hij nooit echt gewaardeerd.

Maar terug naar Guernsey, waar de jonge Matthew zijn eerste stappen op voetbalschoenen maakte. Die stappen waren overigens zo indrukwekkend dat hij op 17-jarige leeftijd een uitnodiging kreeg van Oxford United om daar mee te trainen. Oxford was destijds nog een topclub die een jaar later op het hoogste niveau zou uitkomen. De proeftraining verliep niet zo soepel en de trainers hadden ook zo hun twijfels over zijn niet echt atletische lichaam. Bij Southampton hapten ze echter wel toe en Le Tissier was een ‘Saint’ en zou dat voor de rest van zijn carrière blijven, ondanks enkele zeer verleidelijke aanbiedingen van andere clubs. Door zijn trouwheid, en natuurlijk zijn briljante spel, zou Le Tissier uitgroeien tot een ware legende bij Southampton en werd hij een aantal jaar geleden terecht uitgeroepen tot beste speler ooit van de club.

In zijn eerste jaar mocht Le Tissier zich vooral bezig houden met het poetsen van de schoenen van de vedettes van de club. Dat veranderde in 1986, toen Matthew zijn officiële debuut maakte voor de club. Dat Southampton maar een kleine club was, bewijzen de resultaten wel in de jaren dat Le Tissier er voetbalde. Slechts eenmaal slaagde de club erin om hoger te eindigen dan de tiende plek en dat was in 1990, toen de ook niet echt indrukwekkende zevende plek behaald werd. Het was ook meteen het enige seizoen waarin er meer wedstrijden werden gewonnen dan verloren. Doordat Southampton zo’n matige ploeg had, is het extra opvallend dat Le Tissier zo’n geweldige statistieken heeft. Mooiste voorbeeld is het seizoen 1993/1994. Southampton bleef een puntje boven de degradatiestreep, maar Le Tissier maakte dertig goals en talloze assists. Eigenlijk hield hij keer op keer eigenhandig de club in de Premier League.

Het seizoen erop, Southampton was nog steeds matig, werd een prachtige lobgoal van Le Tissier aan het eind van het seizoen uitgeroepen tot “Goal of the Season” door de BBC. Midden jaren negentig waren ook de topjaren van Le Tissier. Vaak werd hij in verband gebracht met allerlei topclubs en ik herinner me nog een artikel waarin werd geschreven dat Matthew de eerste speler zou zijn die meer dan tien miljoen pond zou kosten. Het kwam er nooit van, want Le Tissier wilde niet weg aan de zuidkust van Engeland. The Dell, het prachtige oude stadion van Southampton destijds, was zijn thuis en het beviel hem wel als klassieke spelverdeler. Aanbiedingen van Chelsea, Tottenham Hotspur en AC Milan wimpelde hij af. Misschien had Le Tissier toch op een van die aanbiedingen moeten ingaan in verband met zijn interlandcarrière, want die is nooit echt van de grond gekomen.

Na jaren van twijfels over welk land Le Tissier zou vertegenwoordigen, werd het in 1994 toch Engeland. Engeland, een land waar technische voetballers vaak erg worden ondergewaardeerd en ze vaak het mikpunt zijn van de tabloids. Hoddle, Gacoigne en Waddle kunnen erover meepraten. Le Tissier zou de volgende zijn in dat rijtje. Slechts achtmaal zou hij het witte shirt aantrekken en dat terwijl Glenn Hoddle in die periode ook een tijdje bondscoach was. Hoddle was echter te druk bezig met gebedsgenezeressen en miste daarom Le Tissiers meest briljante interland met Engeland B. In die wedstrijd, vlak voor het WK 1998 in Frankrijk, was Le God helemaal los. Tegen Rusland maakte Le Tissier alle drie de Engelse goals en trapte hij de bal ook nog een tweemaal op de lat. Toch mocht hij niet mee naar Frankrijk en het was tevens het einde van de interlandcarrière van hem.

Bij Southampton bleef Le Tissier wel de grote man en iedere keer als er degradatie dreigde stond hij op en maakte hij enkele magistrale doelpunten. Uiteindelijk zou in 2002 de teller op 209 goals blijven steken, waaronder diverse beauties. De mooiste goal was misschien wel de 3-2 tegen Arsenal. Dit doelpunt, een prachtige volley van een metertje of twintig, zou het laatste doelpunt ooit zijn op The Dell. Southampton besloot namelijk mee te gaan in de vaart der volkeren en een nieuw stadion te bouwen: het übersaaie St. Mary’s. Le Tissier zou ook in dat stadion nog een jaartje spelen, hoewel niet vaak vanwege blessures. Daarna besloot hij dat het mooi was geweest. Het lichaam wilde niet meer en het nieuwe stadion voelde gek aan. Op 33-jarige leeftijd gaf de beste voetballer die ik ooit heb zien spelen er de brui aan.

Met het stoppen van Le Tissier werd mijn interesse in de Premier League minder. Het voelde alsof er afscheid was genomen van een tijdperk. The Dell was weg en rond die tijd verhuisden meer clubs naar saaie LEGO-bakjes. Niet alleen Le Tissier stopte in 2002, maar ook een andere favoriet van mij: David Ginola. Rasartiesten werden vervangen door hardlopers en Portugese aanstellers. De Premier League voelde anders aan en mijn interesse verschoof steeds meer naar de lagere divisies. Gelukkig heb ik een dvd met de mooiste honderd goals van Le God, zodat ik nog vaak kan genieten van die kunststukjes van hem in die heerlijke oude stadions. En natuurlijk staat er genoeg op Youtube, zoals deze Nine Minutes of Le Tissier.

Een Reactie op “Le God from The Dell

  1. Ik ken het gevoel van de rare blikken als je je favoriete voetballer noemt. Tegenwoordig is het zo cliche dat je dan namen als Ronaldo of Messi hoort. Mijn favorieten (het zijn er twee ; omdat doelmannen en veldspelers zo verschillend zijn is kiezen tussen beiden onmogelijk) zijn Sigurd Rushfeldt (ex-Rosenborg en nu Tromsø) en Dudu Aouate (die ik wekelijks aan het werk kan zien als doelman van mijn clubje Mallorca en met wie ik het geluk had te mogen poseren voor een foto). Voor mij de twee voetballers die er echt bovenuit staken. Maar de blikken als ik die namen noem zijn altijd in de zin van “dat meen je nu toch niet?”

    Ik herinner me Le Tissier nog, opnieuw dankzij dat Belgisch TV programma dat elke week een uur Brits voetbal toonde. Southampton speelde toen nog op The Dell. Ik herinner me nog enkele geniale goals van hem. Briljante speler. Had inderdaad beter voor Wales of Schotland gekozen want Engeland is een nationaal team dat (zeker nu de league gedomineerd woord door buitenlandse sterren) nooit wat zal winnen en waar de pers je geen moment rust gunt. Jammer dat de UEFA zo moeilijk doet over lidmaatschap van kolonies, anders had een Kanaaleilanden team met Le Tissier gekund.

    Overigens leuk dat je Ginola noemt, die was ook geweldig ja. en Cantona, zowat het enige dat ik leuk vond aan wedstrijden van Man United. Ook veel te vroeg gestopt, net als Le Tissier zelf (hoewel stoppen op een hoogtepunt beter is dan tegen je zin nog even voor het geld een jaartje in Qatar gaan spelen zoals vele pseudo-vedetten nu doen)

    De tijd tikt snel en je merkt dat ook aan je passies. Ik bedoel, ik ben nu 30 en als ik kijk naar de teams waarvan ik fan ben (laten we gemakshalve reduceren tot KV Oostende, Mallorca en Rosenborg — bij andere teams is het meer sympathie dan echt fan zijn) dan merk ik dat de helft van de ploeg jonger is dan mezelf. Van de spelers die ik wekelijks naar opkeek als tiener is 90% gestopt met voetballen. Aouate wordt dit jaar 35 en zal als doalman zijnde nog wel een jaartje of 3 meekunnen (hopelijk mét Mallorca en hopelijk kan hij met Israel naar het WK en toch 1 groot toernooi spelen in zijn carrière), Rushfeldt bolt uit bij Tromsø … Ik denk dat eens die twee gestopt zijn ik een beetje het gevoel ga hebben dat je beschrijft over het moment dat Le Tissier er mee kapte. Ik prijs me gelukkig Rushfeldt en Aouate beiden live te hebben gezien en die foto met Dudu koester ik ; maar het feit dat spelers waarmee je opgroeit plots stoppen, muziekbands waar je als tiener naar luistert plots uit elkaar gaan, acteurs die je vaak aan het werk zag overlijden, … dat herinnert er aan hoe de klok genadeloos tikt.

    Ik hoop dat ik nu niet als een oude vent klink maar … ik herinner me als tiener nog Le Tissier, Gascoigne, David Seaman, de broertjes Laudrup, Schmeichel, Klinsmann, Bergkamp, de broertjes de Boer, Maldini, Beckham nog voor hij meer model dan voetballer was, Shearer die met Blackburn kampioen werd, hoe Celtic de 10-in-a-row van Rangers verhinderde (en Neil Lennon op het veld in plaats naast het veld), ik herinner me zelfs Maradona’s laatste goal met Argentinië op het WK 94 nog … Ik herinner me het nog heel levendig. De tijd tikt zo verdomd snel.

    Het web is zeker geen rozegeur en maneschijn maar als filmpjes online er voor zorgen dat genieën à la Le Tissier, Cantona, Ginola, Caniggia, Shearer, etc niet vergeten worden, dan kan ik dat enkel toejuichen. Het terugzien van zulke beelden is puur jeugdsentiment en nostalgie.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s