Steel City derby at Wembley

Doordat de Steel City derby al stokoud is, de eerste officiële ontmoeting in de competitie is al 119 jaar geleden, zijn er heerlijke ontmoetingen geweest tussen beide clubs. Natuurlijk genieten ze bij Wednesday nog altijd van de Boxing Day Massacre en bij United van die 7-3 overwinning, maar de bekendste derby is toch wel de halve finale van de FA Cup in 1993. Die dag was heel Sheffield uitgestorven. Iedereen zat of in Wembley of in de pub. Even was de vergeten stad weer het centrum van de voetbalwereld. Londen was die dag voor even de Steel City. Waar er normaal nogal wat animositeit heerst rondom de wedstrijden, was dit misschien wel de meest vreedzame ooit. Het was een groot feest.

Terug naar het seizoen 1992/1993. Het leven was goed in voetbalstad Sheffield. Wednesday had in 1991 de League Cup gewonnen en was in 1992 derde geworden in de First Division, die in diezelfde zomer werd hervormd tot Premier League. Ook in het rode deel van de stad ging het goed. The Blades waren zowel in 1990 als 1991 gepromoveerd en speelden daardoor ook weer op het hoogste niveau. Het gevolg daarvan was dat na elf seizoenen weer de Steel City derby gespeeld, die United allebei won. Iedere club had dus zo z’n redenen om trots te zijn. De stad werd ondertussen ook flink opgeknapt en schudde het negatieve imago van zich af. Sheffielders waren weer trots op hun stad en voetbalclubs.

Door de derde plek mocht Wednesday Europa in, waar ze door Kaiserslautern werden uitgeschakeld. In de competitie draaiden ze ook weer fantastisch mee, niet in de laatste plaats door Chris Waddle. Die was in de zomer overgenomen van Olympique Marseille, waar hij de Europa Cup I had gewonnen. Met de aankoop van Waddle bewees Wednesday bij de grote jongens te horen. In 1993 werd bijna weer de League Cup gewonnen, maar Arsenal was in de finale net te sterk. Ook in de belangrijkste beker van Engeland ging het fantastisch met The Owls, want ze stonden in de halve finale. Stiekem werd er al gedroomd over een vierde FA Cup, de eerste sinds 1935. Het leven was goed in het blauwe deel van Sheffield.

Dat was het ook in het rode deel. Goed, United vocht tegen degradatie, maar een mooie cuprun was in die jaren veel belangrijker. De FA Cup was nog een prijs die even hoog in aanzien stond als de titel. Voor The Blades was het een zwaar parcours geweest naar de halve finale: Burnley werd pas na een replay uitgeschakeld en tegen Blackburn moesten er zelfs penalty’s aan te pas komen, maar Hartlepool en Manchester United werden wel meteen verslagen. Vol spanning zat iedereen te kijken naar de loting en de droom kwam uit; Arsenal moest tegen Tottenham en de twee clubs uit Sheffield mochten tegen elkaar.

Destijds werden de halve finale’s nog in clubstadions gespeeld. Alleen in 1991 was daarvan afgeweken en mochten de Londense clubs Arsenal en Tottenham op de heilige grond van Wembley spelen. Dit omdat er eigenlijk geen alternatief was in Londen. Als er al in Londen een halve finale op het programma stond, was het meestal op Highbury of White Hart Lane, maar dat was nu niet mogelijk. Stamford Bridge werd al jaren niet meer gebruikt, want dat viel bijna van ellende uit elkaar. Vandaar de keuze voor Wembley in 1991. Dat beviel iedereen goed en daardoor zou ook in 1993 Arsenal v Tottenham op Wembley worden gespeeld. De beide clubs uit Sheffield kregen Elland Road van Leeds United toegewezen als stadion, maar daar waren ze het helemaal niet mee eens.

Natuurlijk was Leeds een logische keuze. Het stadion ligt niet ver van Sheffield en het was neutrale grond. Hoewel ook weer niet. Er heerst namelijk een grote rivaliteit tussen de steden Leeds en Sheffield en tussen de voetbalclubs uit die steden. Daarnaast was de capaciteit van Elland Road veel te klein, want iedereen wilde erbij zijn. De besturen van Wednesday en United deden daarom het verzoek aan de FA of het niet mogelijk was om ook op Wembley te spelen. Een heel eind van Sheffield verwijderd, maar ze waren er van overtuigd dat ze alle kaartjes zouden verkopen. Na veel vijven en zessen stemde de FA in. Twee derby’s op Wembley dus; de Steel City derby 3 april en de North London derby de dag erop.

Logistiek leek het lastig te worden om iedereen op tijd van Sheffield in Londen te krijgen, maar veel fans vertrokken al de dag ervoor of zaterdag heel vroeg. Al vanaf zeven uur ’s ochtends was het feest in en rondom Wembley. Er viel geen wanklank te bekennen en er de hele dag hing er een vrolijke, carnavaleske stemming. Waar de fangroepen elkaar normaal naar het leven staan, was dat nu niet het geval. Er werd samen gefeest en er is nooit betere reclame gemaakt voor Sheffield dan op die dag. In totaal zouden er 75364 man in Wembley zitten. Destijds zat het nog niet vol met de bobo’s van Club Wembley, maar echte fans. Het was daardoor echt de dag van en voor de voetballiefhebbers uit Sheffield en de hele voetbalwereld mocht meegenieten op tv.

Sheffield Wednesday, dat vijfde stond, was duidelijk favoriete tegen United, dat op de negentiende plek bivakkeerde. Al snel kwamen The Owls op voorsprong, dankzij een geniale vrije trap van Chris Waddle. Daarna bleef Wednesday domineren, maar de tweede wilde maar niet vallen. Wednesday had destijds een fantastisch team, met behalve Waddle ook nog internationals als Carlton Palmer, Chris Woods en Roland Nilsson. En verder waren er ook nog topspits Mark Bright en de uitstekende middenvelders John Sheridan en Danny. Ironisch genoeg zijn die laatste twee nu beiden manager bij de grootste rivalen van Wednesday in League One; Sheridan bij Chesterfield en Wilson bij Sheffield United.

United kon daar weinig tegenover stellen, behalve klassiek hoofball. Dat paste uitstekend bij de spelers van de club en met name spits Alan Cork. Cork was een van de spelers van The Crazy Gang van Wimbledon, die in 1988 de FA Cup hadden gewonnen. Hij was al 34 jaar en had amper meer haar op zijn hoofd. Dat compenseerde hij met een volle baard met grijze plukken. Het was dan ook mooi dat uitgerekend Cork, die met z’n uiterlijk perfect bij het spel van United paste, de 1-1 maakte en ervoor zorgde dat het verlengen werd. Bij Wednesday waren ze verbijsterd, want het had allang 4-0 moeten staan. Toch zouden The Owls uiteindelijk winnen, want in de verlening was het Mark Bright die de 2-1 maakte. Het was een verdiende zege in een wedstrijd waarin Sheffield goed op de kaart was gezet.

Sheffield Wednesday zou na de winst op United slechts twee van de laatste negen competitiewedstrijden winnen. In die reeks wedstrijden zat ook een Steel City derby, zo’n zeventien dagen na die pot op Wembley. Het werd ditmaal 1-1. Door die matige reeks werden The Owls slechts zevende. Ook de FA Cup finale tegen Arsenal ging verloren. De eerste pot werd 1-1, waarna The Gunners in de tweede wedstrijd met 2-1 te sterk waren. Voor United liep het seizoen wel goed af. Via een mooie eindsprint, stegen ze in de laatste twee wedstrijd van plek negentien naar veertien. Toch zou dit het laatste topjaar zijn voor voetbal in Sheffield. Een jaar later degradeerde United en sindsdien is er geen Steel City derby op het hoogste niveau geweest en tobben beide clubs maar wat aan.

Eigenlijk is het belachelijk dat de vierde stad van Engeland geen club heeft op een van de twee hoogste divisies in Engeland. Gezien de historie en achterban, vind ik dat ze allebei in de Premier League horen. Dat het potentieel er nog altijd is, zie je meteen als je naar de toeschouwersaantallen kijkt. Wednesday staat daarin wel bovenaan in League One, met gemiddeld 20041, gevolgd door United met 18558. Wednesday zou daarmee in de top tien staan van de Championship en zelfs drie Premier League clubs achter zich laten. Dan gaan er overigens meer worden, want de derby van komende zondag is stijf uitverkocht. Al weken zelfs en dat betekent dat er zo rond de 40000 man in Hillsborough zullen zitten. Ze presteren geen ruk, maar Sheffield is een blijft een voetbalstad pur sang.

2 Reacties op “Steel City derby at Wembley

  1. Sheffield is in feite de geboortestad van het voetbal kan je stellen. Immers, Sheffield FC (en prachtig dat die club nog altijd bestaat) is de oudste club ter wereld voor zover bekend, en het is in de buurt rond Sheffield dat het voetbal haar eerste prille ontwikkelingen kende. Ik heb gemengde gevoelens bij de derby. 1 club waar ik een afkeer van heb en 1 waar ik veel sympathie voor heb. Gevoelsmatig puur, maar ik vind dat Sheffield United een hatelijke club. Dat logo is absoluut niet uitnodigend en doet me denken aan de vlag van Saoedi-Arabië: alsof elke bezoeker ongewenst is. De slogan “Blades never say die” is haast nog erger dan het “Més que un club” waar je hier in Barcelona constant mee geconfronteerd wordt. Nee, dat United bevalt me totaal niet. Laat die club maar in de lagere reeksen verkommeren. Wednesday daarentegen vind ik een heel aardige club. Niet echt een fan maar toch wel een sympathisant. De naam fascineerde me toen ik via Ceefax voor het eerst het Britse voetbal ontdekte, en toen VT4 elke week Engels voetbal op de Belgische TV toonde kreeg Wednesday veel aandacht omdat er een Belg (Marc Degryse) speelde. Leek me een heel aardige sympathieke club en met een heel fraai stadion. Zonder het mijn favoriete Britse club te willen noemen, is het een club die ik graag zie winnen en graag terug op het hoogste niveau zou zien. Bij de Steel City Derby is het voor mij een eenvoudige keuze: winst voor Wednesday!

  2. Heerlijk stuk weer. Dat wordt staalhard genieten dit weekend.🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s