Leendert de Goeij

Komende zondag is het weer tijd voor een van de mooiste derby’s van Engeland: The Steel City derby. Er zijn een paar legendarische potten geweest, zoals de 7-3 overwinning van The Blades in 1951 en de halve finale van de FA Cup op Wembley in 1993. Maar de meeste befaamde van alle derby’s is toch de Boxing Day Massacre van 1979. Het werd 4-0 voor Wednesday en die wedstrijd wordt gezien als een kantelpunt in de verhoudingen tussen beide clubs; The Owls werden weer de grotere van de twee. In die wedstrijd speelde de Nederlander Leendert de Goeij mee met The Blades. Bijzonder, want in die tijd speelden er amper Nederlanders in het beloofde land. Tijd om hem eens op te zoeken.

 Eerst even terug in de tijd. Sheffield United degradeerde in 1979 voor het eerst in haar bestaan naar het derde niveau. De eens zo trotse club was drie jaar eerder uit de First Division gedegradeerd en wilde zo snel mogelijk terugkeren. Qua achterban en geschiedenis hoorde (en hoort) de club zeker op het hoogste niveau thuis, maar het ging helemaal mis. Twee seizoenen middenmoot werden gevolgd door een strijd tegen de degradatie. Doordat The Blades slechts één puntje pakten uit de laatste drie wedstrijden, kwamen ze een puntje tekort en vlogen zij, en niet Charlton, eruit. Sheffield United in de Third Division, het was surrealistisch. The Blades mochten zich opmaken voor tripjes naar oorden als

Nog surrealistischer was dat Diego Maradona in dat team had kunnen spelen. Sheffield United wilde hem namelijk kopen in de zomer van 1978, maar wilde niet voldoen aan de vraagprijs van Argentinos Juniors. In plaats daarvan kochten ze Alejandro Sabella, de huidige bondscoach van Argentinië, van River Plate. Een redelijke speler die een paar jaar later interlands zou spelen voor Argentinië, maar met zijn trage spel niet echt uit de verf kwam in de snelle Engelse competitie. Sabella hoopte na de degradatie weg te kunnen uit Sheffield, maar niemand kon of wilde hem betalen. De Argentijnse artiest, die vanwege zijn lage snelheid “De Luiaard” werd genoemd in zijn thuisland, moest mee naar de Third Division.

Voordeel van de degradatie was dat de Steel City derby weer op het programma stond. Sheffield Wednesday degradeerde in 1975 voor het eerst naar het derde niveau, tot leedvermaak van de fans van United. Ze deden het daar erg slecht en ontstegen de amper de grijze middenmoot. In 1978 slechts veertiende geworden, dus eigenlijk werden ze niet als concurrent gezien door ede meeste mensen bij The Blades. Sheffield United verstrekte zich in de zomer zelfs om hun reputatie als topfavoriet te versterken. De meest opvallende aankoop was een Nederlander, want er speelden nog weinig landgenoten in Engeland en zeker niet op het derde niveau. De naam van die aankoop was Leendert de Goeij, ooit begonnen bij Telstar en op dat moment al drie jaar basisspeler van Sparta.

Hoe komt iemand vanuit Sparta bij Sheffield United terecht? Via een dubieuze makelaar natuurlijk. De Goeij: “Ik werd bij Sparta benaderd door makelaar Burt Callier, een oplichter overigens. Hij had twee Engelse clubs voor me in de aanbieding: Sheffield United en Chelsea. Sheffield United sprak me meer aan dan Chelsea en ik heb er geen spijt van gehad. Ik zou uiteindelijk zo’n veertig wedstrijden spelen voor The Blades. Mooie tijd.” Met De Goeij in de basis draaide Sheffield United als een tierelier. De club pakte in september de koppositie en zou die pas midden januari afstaan. Ze scoorden veel goals en waren de smaakmaker van de competitie. Promotie leek slechts een kwestie van tijd.

Het beviel De Goeij ondertussen uitstekend in Sheffield. “Sheffield United is een warme, traditionele club en Bramall Lane is echt een fantastisch stadion. De mensen in Sheffield, en eigenlijk heel Noord-Engeland, bevielen me goed. Ze zijn daar erg gastvrij en hebben geen kapsones. In 1995 ben ik nog eens teruggeweest naar Bramall Lane en in de social club werd ik nog herkend door supporters! De stad zelf waren ze in de tijd dat ik er was, flink aan het schoonmaken. Het was daar allemaal vies geworden door het stoken op kolen en daar wilden ze vanaf. Leuke stad overigens, die gebouwd is op zes heuvels, met een aantrekkelijk oud gedeelte. De nieuwbouw die er werd neergezet beviel me minder.”

In de Sheffield werd er de weken voor Boxing Day over niets anders gesproken dan de derby. Op de dag dat er werd afgetrapt op Hillsborough stond United eerste, terwijl Wednesday zich tevreden moest stellen met een zesde plek. Ondanks dat The Owls in eigen huis speelden, waren The Blades favoriet. De Goeij had vrienden over uit Nederland en die keken hun ogen uit bij deze derde divisiewedstrijd. Zelf was De Goeij ook geïmponeerd over wat hij zag. “We vertrokken ’s ochtends om tien uur vanuit een hotel in de stad en reden vanuit daar om tien uur richting Hillsborough. Overal liepen al fans van beide clubs gewoon door elkaar heen. Een heel apart gezicht.”

Sheffield Wednesday zou United met 4-0 op de broek geven. De Goeij: “We waren totaal kansloos tegen ze. Toch genoot ik van de entourage. Zo’n wedstrijd had ik nog nooit meegemaakt. Er waren maar liefst 49309 toeschouwers op afgekomen, nog altijd een record voor de derde divisie. Vooral The Kop van Wednesday was een imponerend zicht, toen ik de kleedmaker uitliep. Dat was net een heel hoge heuvel die ramvol stond met fans van de thuisclub. De sfeer was ook geweldig. Mijn vrienden, ook voetballers, hadden genoten. In Nederland zag je dit toen niet. Er heerste grote rivaliteit, maar het bleef vriendelijk. Wednesday en United mogen elkaar niet, maar het is anders dan Ajax en Feyenoord.”

Na de wedstrijd waren de fans diep teleurgesteld, maar de spelers werd niets verweten. Ze hadden inzet getoond, maar waren gewoon een klasse minder. De Goeij: “Natuurlijk baalden de fans, maar ze zagen wel dat we alles hadden gegeven. Ik herinner me ook nog dat de manager ons na afloop in de kleedkamer bedankte voor de inzet. Het zat er gewoon niet in die dag. Destijds waren de fans in Engeland al tevreden als je jezelf helemaal kapot had gewerkt. Dan werd een verliespartij makkelijk vergeven. Net zoals je met voldoende inzet ook nooit werd aangesproken op je drankgebruik, want Engelsen dronken flink wat in die tijd. Er zat wel minder alcohol in die pints, want in als er Engelsen naar Nederland kwamen waren ze al snel dronken.”

De Goeij kijkt tevreden terug op zijn tijd in Engeland: “Het was heerlijk om in Engeland te spelen. Bramall Lane was ook een fantastisch stadion. Het is eigenlijk een oud cricketstadion en ligt in het centrum van een stad. Mooier kan het niet. Ik genoot daar altijd zo van als we er een wedstrijd speelden, maar zelfs als we er een trainig afwerkten. Er was een nieuw gedeelte gebouwd, waardoor het wat leek op het vroegere Kasteel van Sparta. Mijn favoriete tegenstander was toch Wednesday, want dat was ook een mooie club. Ik kende ook een aantal spelers van ze, doordat ze in dezelfde stad woonden. Mijn minste uitwedstrijd vond ik die naar Hull. Bah, wat een saaie boel was het daar.”

Na de nederlaag tegen Wednesday waren er nog 22 wedstrijden te spelen, maar The Blades waren compleet de weg kwijt. Slechts vier wedstrijden werden er nog gewonnen. Sheffield United verloor niet alleen de koppositie, maar ook het zicht op de top drie (destijds goed voor rechtstreekse promotie). Aan het eind van het seizoen stonden ze op de twaalfde plek. Vedette Sabella werd verkocht aan Leeds, terwijl De Goeij ook vertrok. Go Ahead Eagles nam hem over. Toch had hij best willen blijven. “Ik had nog een contract voor twee jaar, maar mijn vrouw kon geen werk vinden. In een interview met VI had ik aangegeven daardoor wel weer terug te willen naar Nederland en Go Ahead hapte toe.”

Terwijl De Goeij met Go Ahead in de middenmoot van de eredivisie speelde, ging het met United helemaal mis. The Blades vlogen er zelfs uit door een gemiste penalty tegen Walsall. Wednesday had ondertussen na de overwinning met Boxing Day de weg omhoog gevonden en was dat jaar gepromoveerd. In 1984 promoveerden The Owls zelfs naar het hoogste niveau, iets wat voor United heel ver weg was. Pas op 11 maart 1992, ruim twaalf jaar na de Boxing Day Massacre, kwamen beide club elkaar weer tegen op Hillsborough in de competitie. The Blades wonnen met 1-3. Sindsdien spelen de clubs weer met enige regelmaat tegen elkaar. Ondanks dat Wednesday als grotere club van de twee wordt gezien, hebben The Blades een positieve balans tegen hun stadsgenoot -> W:45, G: 40, V: 41.

De Goeij stopte in 1982 met profvoetbal en is tegenwoordig golfleraar. “Nadat ik mijn carrière beëindigde, begon ik als sportmanager bij het welbekende Huis ter Duin in Noordwijk. Daarna ben ik golfleraar geworden, een sport waarmee ik voor het eerst in aanraking kwam in Engeland. Ik heb verder veel amateurclubs in de regio getraind, maar dat was op een gegeven moment niet meer te combineren met mijn werk op de golfbaan. Tegenwoordig kijk ik vooral veel voetbal. Het blijft nog altijd een geweldig spelletje. Ik heb er veel aan gehad en ben blij dat ik een jaar in Engeland heb gespeeld. Wat me het meeste is bijgebleven zijn de fans daar. Ze hadden het destijds financieel heel slecht, maar bleven altijd enthousiast en positief in het leven staan. Het zijn geen zeurpieten in het noorden van Engeland.”

4 Reacties op “Leendert de Goeij

  1. Leuk die serie ter voorbereiding op de SCD! Ik ga zelf ook, zaterdags naar Bradford. Nav beide stadionrampen door ons omgedoopt in het Disaster Weekend.

    Nog nooit van die naam gehoord trouwens, familie van Ed?😉

  2. Dat belooft wat voor het vervolg van de trilogie. Lekker warmlopen, zo.🙂

    Mooie vergeten voetballer, ook.

  3. Stelde me even dezelfde vraag: familie van Ed de Goeij die op het WK 94 eerste keuze van het nederlands elftal was? Kwam als ik me niet vergis ook uit het Rotterdamse…

  4. Leen de Goeij is voor zover ik weet geen familie van Ed de Goeij. Leen groeide op in Oegstgeest en ik speelde daar bij ASC samen met hem in de jeugd en senioren. ASC bestaat dit jaar 120 jaar en – geheel toevallig- scoort Leen vandaag op 29 februari de helft! Hij was het talent van de club en heeft terecht het profvoetbal gehaald. Ook is hij nog enkele jaren trainer geweest van onze selectie en momenteel is hij lid van de ASC Businessclub. Van harte gefeliciteerd!

    Hans Schiphorst, voorzitter ASC

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s