A Season in the Sun: Carlisle United

Een paar dagen geleden schreef ik een stukje over het enige seizoen dat Barnsley ooit op het hoogste niveau doorbracht. Ook een andere club die ik komende trip ga bezoeken, deed ooit één jaartje mee tussen de grote jongens. Het seizoen 1974/1975 staat nog altijd met gouden letters omschreven in de analen van de club uit Cumbria. Het was een bizar jaar voor The Cumbrians, want in het begin stonden ze zelfs een tijdje bovenaan. Helaas voor ze hielden ze dat niet zo lang vol en was het na een seizoen weer gedaan. Maar net zoals voor Barnsley, geldt ook voor Carlisle dat het mooi is dat ze het ooit bereikt hebben. Grotere clubs als Plymouth hebben dat nooit bereikt.

Carlisle werd in 1928 toegelaten in de Football League. Veel potten braken de mannen uit Cumbria niet. Pas in 1962 promoveerde de club voor het eerst in haar geschiedenis, maar het avontuurtje in de Third Division was maar eenmalig. In 1964 lukte het The Cumbrians opnieuw om te promoveren en dat zelfs twee keer op rij. Allemaal dankzij manager en ex-spits Alan Ashman, die door die prestaties werd aangetrokken door het grote West Brom. Zelfs zonder Ashman handhaafde Carlisle zich jaar na jaar vrij makkelijk. Pas in 1973 werd het even spannend, maar uiteindelijk had Carlisle net één puntje meer dan degradant Huddersfield Town. Het seizoen erop zou alles anders worden, maar dat was op dat moment nog ver weg. In Cumbria waren ze vooral blij dat ze niet gedegradeerd waren.

Carlisle startte in 1974 erg stroef. Vier van de eerste zes wedstrijden werden verloren en slechts thuis tegen Notts County werd gewonnen. Opnieuw leek het degradatiespook het seizoen op Brunton Park door te brengen, maar het team van Alan Ashman begon ineens te draaien. Op een januari won Carlisle in eigen huis met 2-0 van Luton en The Cumbrians stonden ineens op plek vier, slechts één puntje achter datzelfde Luton. Belangrijk, want plek drie gaf dat seizoen voor het eerst recht op promotie. Men ging ineens dromen van wedstrijden tegen Manchester United, Liverpool en Arsenal. Die druk werd wat te groot voor de spelers en ineens werd er weer verloren. Carlisle zakte terug naar plek zeven en promotie was weer ver weg.

Toch herstelde Carlisle zich weer en klom weer wat omhoog. Op twaalf april verliest Carlisle in en tegen Sunderland, waardoor ze door The Black Cats worden bijgehaald. Carlisle zakt naar plek zes, maar heeft nog alle kans. Middlesbrough is allang kampioen en Luton lijkt zeker van plek twee, maar voor de laatste promotieplek komen maar liefst zeven clubs in aanmerking. Leyton (43 punten) heeft de beste papieren, maar Blackpool, Sunderland en Carlisle doen met 41 punten altijd nog goed mee. Dertien april, een dag naar de nederlaag tegen Sunderland, komt Nottingham Forest op bezoek. Forest heeft op dat moment slecht één puntje minder dan Carlisle en speelt dus ook nog ergens om. Carlisle wint met 2-1 en Forest haakt af in de strijd om promotie.

Op 16 april, destijds was er weinig gezeur over een overvolle kalender, moest Carlisle opnieuw tegen Sunderland. Ditmaal in het eigen Brunton Park. Maar liefst 19692 man komen op de wedstrijd af, waaronder 8000 uit Sunderland. Na een bloedstollend gevecht komt Carlisle als winnaar uit de strijd. Ze winnen met 1-0 en ook Sunderland doet definitief niet meer mee. De strijd spitst zich toe op drie clubs: Blackpool, Leyton en Carlisle, die allemaal 45 punten hebben. The Tangerines uit Blackpool hebben wel een wedstrijd meer gespeeld en op twintig april moet Carlisle uitgerekend naar die club toe. Blackpool wint met 4-0 en Carlisle lijkt uitgespeeld. Nog twee wedstrijden staan er op het programma: een uitpot naar Oxford en thuis tegen Villa. Beide ploegen zijn middenmotors die nergens meer om spelen.

Carlisle wint de midweekse pot in Oxford met 0-1 en staat weer op plek vier, met hetzelfde puntenaantal (47) als Blackpool. Leyton staat er in principe het beste voor, met 46 punten en een wedstrijd minder gespeeld. Vreemd genoeg speelt Orient pas een week ná Blackpool en Carlisle zijn laatste wedstrijd. Die laatste wedstrijd winnen The Cumbrians met 2-0 van Aston Villa. Doordat Blackpool met 2-1 verliest met bij Sunderland, zijn ze die in ieder geval voorbij. Leyton speelt 1-1 bij Cardiff en heeft alles nog in eigen hand. Als Orient de laatste wedstrijd van het seizoen, uitgerekend tegen Aston Villa, wint promoveert Leyton. Half Carlisle hing die dag van drie tot vijf met het oor aan de transistorradio en bij iedere aanval van Leyton werden de billen samengeknepen. Het blijft echter 1-1 en in Carlisle werden ze dol van vreugde. Hun lokale clubje, dat zelden successen heeft behaald, promoveert naar het hoogste niveau.

Het is het wonder van Carlisle. Niemand was trotser op de promotie dan manager Alan Ashman. Als spits scoorde hij 98 goals voor Carlisle en in 1963 begon hij zijn managerscarrière bij The Cumbrians. Na twee promotie op rij vertrok hij in 1967 naar West Brom om daar een jaar later de FA Cup te winnen. Na vier seizoenen WBA, vertrok hij naar Griekenland om manager te worden van Olympiakos. Daar pakte hij meteen de Griekse beker en werd hij tweede in de competitie. Het beviel hem wel tussen de Grieken, maar als in 1972 Carlisle aanklopt bij hem, besluit hij toch weer om terug te keren naar Cumbria. Daar bleef hij drie seizoenen om via Workington en Walsall zijn carrière af te sluiten.

Terugkijkend op zijn periode als manager, vertelt Ashman altijd graag dat hij de promotie met Carlisle naar de hoogste divisie zijn grootste prestatie is. Bill Shankly is het daarmee eens en noemde de promotie van Carlisle ooit: “The greatest achievement in the history of football.” Het klinkt wat overdreven, maar het is toch echt een wereldprestatie. Carlisle ligt zo geïsoleerd, dat het altijd lastig is om spelers daar naartoe te lokken. Tel erbij op dat Ashman amper budget had en het was eigenlijk al een klein wonder dat Carlisle zich al een tijdje op het tweede niveau kon handhaven. Promotie was helemaal een wonder en eigenlijk te vergelijken met Blackpool, dat daar pas geleden ook in slaagde.

Carlisle begint met een zwaar programma in de First Division. Het seizoen start met twee uitwedstrijden: eerst tegen Chelsea en daarna tegen Middlesbrough. Ashman tekende vooraf voor een puntje uit die twee duels, maar allebei de potten werden met 0-2 gewonnen. Die eerste pot tegen Chelsea kwam zelf op de BBC. Carlisle staat ineens bovenaan en in Cumbria denken ze dat ze dromen. De hele stad is in de ban van de club en als Tottenham op 24 augustus langskomt, voor de eerste thuiswedstrijd van Carlisle, zitten er maar liefst 18426 man in Brunton Park. Carlisle verrast opnieuw en verslaat Tottenham met 1-0. The Cumbrians zweven. Alles lijkt nu mogelijk. Het programma de weken erna, thuis tegen Middlesbrough, uit naar Leicester en thuis tegen Stoke, is niet al te zwaar. Carlisle kan zomaar nog een tijdje koploper blijven.

Helaas lukt er daarna niets meer en van de volgende 33 wedstrijden worden er maar liefst 24 verloren. Carlisle komt in februari op de 22ste en laatste plek terecht en zou daar aan het eind van het seizoen ook staan. Opvallend is dat The Cumbrians bijna alle wedstrijden met maar één doelpuntje verschil verliezen. Het doelsaldo, 43 voor en 59 tegen, is dan ook helemaal niet slecht te noemen. Het was een kort, maar mooi avontuur voor de spelers en de fans. Het vroege koploperschap, de dubbel over Everton (die anders kampioen waren geworden) en het feit dat de daadwerkelijke kampioen Derby slechts één puntje pakt tegen Carlisle. Het zijn dingen waar iedereen in Carlisle erg trots op was en is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s