Ronnie McFall: Een kwart eeuw Portadown

Een paar weken geleden was Alex Ferguson vijfentwintig jaar in dienst bij Manchester United, een record in Europa. Dat wapenfeit werd grootst gevierd. Vandaag is opnieuw een manager precies een kwart eeuw in dienst van een club: Ronnie McFall, de sterke man bij Portadown. Hij is zeker niet zo bekend als Ferguson, maar heeft in die vijfentwintig jaar de club op de kaart gezet. Voor zijn komst hadden The Ports nog nooit een belangrijke prijs gewonnen, terwijl er nu negen staan te glinsteren in de prijzenkast van de Noord-Ierse club. Meer dan genoeg redenen om eens een portretje over McFall te schrijven.

Ronnie McFall is een zoon van de stad. Hij werd vlak na WO II geboren in Portadown en begon zijn voetbalcarrière bij de plaatselijke FC. McFall bleek aardig te kunnen ballen en dan blijf je niet lang in Noord-Ierland. Dundee United kwam hem ophalen en na een aantal jaar in Schotland kwam hij, via Ards FC, weer terug bij Portadown. In 1975 zag Glentoran wel wat in hem en nam hem over. Een hele stap vooruit, want Glentoran is het ene deel van de “Big Two”. McFall won met Glentoran in 1977 zijn eerste titel en werd in januari 1979 aangesteld als speler-manager. In 1981 won de club opnieuw de titel en McFall werd uitgeroepen tot Noord-Iers manager van het jaar. In 1983 wonnen The Glens de Noord-Iers beker, maar een reeks slechte resultaten betekenden in december 1984 ontslag.

Na negen jaar bij The Glens, was McFall ineens clubloos. Twee jaar lang vond hij geen club, totdat zijn eigen Portadown hem wel een kans wilde geven als manager. Het ging niet goed in zijn thuisstad en de manager werd er al voor de kerst uitgegooid. McFall kreeg de kans om te laten zien dat hij er wel wat van kon maken. Het is een keuze waar ze bij Portadown nooit spijt van hebben gehad. Tot de aanstelling van McFall, had de club nog geen enkele keer een van de drie hoofdprijzen gewonnen. Drie keer was de bekerfinale gehaald, maar even zoveel keer werd die ook verloren. McFall zou de boel echter radicaal omgooien en van Portadown een topclub maken. In de vijfentwintig jaar dat hij nu manager is van de club, hebben ze negen hoofdprijzen. Daarnaast ook nog eens veertien wat kleinere bekers. Een ongekend succes.

De eerste van die hoofdprijzen kwam in 1990 naar Shamrock Park. Het duurde even voordat McFall succes had, maar in dat jaar was het eindelijk zo ver: Portadown voor het eerst in haar geschiedenis landskampioen. Een jaar later werd het nog mooier, toen zowel de titel als de Noord-Ierse beker werden gewonnen. Het meest succesvolle jaar voor de club. In beide jaren werd McFall ook uitgeroepen tot Noord-Iers manager van het jaar. Voor de fans was het helemaal mooi, want in die bekerfinale werd Glenavon met 2-1 verslagen en laat dat nu net de eeuwige rivaal van Portadown zijn. Grote man op het veld in die jaren was de Steve Cowan. De Schot was wat uitgerangeerd in zijn thuisland, maar McFall maakte hem belangrijk en Cowan betaalde zijn manager terug met doelpunten. Uiteindelijk maar liefst 66 in 87 wedstrijden, waaronder allebei de goals in die Mid-Ulster derby op Windsor Park.

Na wat seizoenen zonder prijzen, werden The Ports in 1996 voor de derde keer landskampioen. Dat jaar werd ook de League Cup voor het eerst gewonnen. McFall had eindelijk alle drie de hoofdprijzen een keer opgetild. In 1999 volgde er een tweede Noord-Ierse beker die in 2005, na twee verloren finales, voor de derde en voorlopig laatste keer werd gewonnen. Ondertussen was Portadown in 2002 voor de vierde keer landskampioen geworden. Eind 2007 werd McFall geridderd voor zijn verdiensten, maar een paar maanden later werd het een zwart jaar voor de club. De administratie was vergeten een licentie aan te vragen, waardoor ze niet meer mochten doen in de competitie. Ondanks vele smeekbedes, was de IFA onvermurwbaar. Portadown werd verplicht teruggezet en voor het eerst sinds 1924 ontbraken The Ports in de hoogste divisie. Er gingen geruchten dat McFall zou vertrekken, maar die verklaarde zich loyaal aan de club en besloot te blijven.

Uiteraard werden ze meteen kampioen. Daarnaast wonnen McFall en zijn mannen de League Cup dat seizoen. Voor het eerst was het een club die niet op het hoogste niveau speelde die deze beker won. Een heel knappe prestatie. Een jaar later werd de bekerfinale gehaald, waar werd verloren van het onvermijdelijke Linfield. Dat betekende Europees voetbal voor de club. Skonto Riga werd in de eerste ronde uitgeschakeld (voor het eerst sinds 1974 versloeg Portadown een tegenstander in Europa), waarna Qarabagh in de tweede ronde net te sterk was. In de competitie is Portadown sinds de promotie een middenmotor geworden, met twee jaar geleden een zesde plek en afgelopen seizoen een vijfde.

Dit jaar lijkt McFall weer een goed team in elkaar te hebben gezet en doen ze lekker bovenin mee. Met name de twee spitsen, Braniff en Tipton, zijn ongeëvenaard in de Noord-Ierse competitie. Gisteren stond voor McFall zijn 1285ste wedstrijd als manager van The Ports op het programma. Ironisch genoeg uit bij Glentoran, waar hij ooit is weggestuurd. Hij werd voor de wedstrijd geëerd voor zijn vijfentwintig jaar als manager van Portadown en, uiteraard, werd er gewonnen. Samen met Linfield en Cliftonville, vormt Portadown nu de top drie. Er is al een behoorlijk gat met nummer vier Glentoran, dus McFall lijkt opnieuw Europees voetbal te gaan halen met zijn club. Voor Portadown is het te hopen dat legende McFall nog een kwart eeuw aan het roer blijft.

6 Reacties op “Ronnie McFall: Een kwart eeuw Portadown

  1. Mooi verhaal weer!

  2. Best gek, een league cup winnen waaraan je dus eigenlijk niet mee zou mogen doen. of mis ik iets?

    • Je mist iets, want Portadown was natuurlijk nog wel een Leagueclub, alleen niet meer op het hoogste niveau.

    • Net als in tal van landen heeft men de ergerlijke gewoonte niet langer “eerste afdeling, tweede afdeling, etc” te gebruiken (good old days…) maar ofwel sponsornamen of ingewikkelde termen te gebruiken om aan te geven op welk niveau een club speelt. In Noord Ierland is de League eigenlijk de drie hoogste niveaus, maar de tweede afdeling wordt Intermediate genoemd in veel artikels (ze zal wel nog een regelmatig wisselende sponsornaam ook dragen vermoed ik). Crusaders zakte ook eens totaal onverwacht naar die Intermediate (tweede afdeling dus) maar promoveerde meteen terug ; in dat seizoen werd 1x verloren, 1x gelijkgespeeld en alle andere wedstrijden werden gewonnen. Om maar aan te geven dat dat Intermediate echt wel zwak is en een club die zakt doorgaans favoriet is om meteen terug te promoveren (tenzij financiële problemen dat onmogelijk maken).

      Onder die League (de tweede en derde afdeling is heel amateuristisch dus laat de term League niet misleiden, in tweede afdeling heb je terreinen die minder voorstellen dan een sportpark in de hoofdklasse amateurs in Nederland en sommige clubs trekken hooguit 50 fans) heb je nog regio-gebonden amateurliga’s. Zo heeft de streek rond Derry een eigen liga, Belfast heeft er eentje, de streek ten zuiden en zuidoosten van Belfast heeft er eentje, … Er is echter geen promotie en degradatie tussen die amateurliga’s en de League. Qua niveau, accomodaties en toeschouwersaantallen is het verschil tussen die amateurreeksen en de derde (en soms tweede) afdeling van de League echter klein. In feite stelt op de top-4 of top-5 na, geen enkele Noord Ierse club wat voor. Zelfs sommige clubs uit de hoogste reeks zouden in obscure liga’s als die van Wales, Luxemburg of dergelijke moeilijk meedraaien. De Troubles hebben hun sporen nagelaten: vroeger was geweld in de stadions zo frequent dat fans massaal afhaakten en voor de TV naar Engels voetbal gingen kijken. Na zoveel jaren van problemen dat weer omkeren is een beetje een mission impossible vrees ik.

      Een all-Ireland league is evenmin een goed idee. Niet dat er problemen naast het veld zouden zijn want zelfs de meer extreme clubs langs beide kanten van het politieke spectrum zijn tegenwoordig geweldloos. Probleem is eerder dat op Linfield na geen enkele Noord Ierse club capabel is om een prijs te halen mocht men de liga’s verenigen. Glentoran, Cliftonville en Portadown zouden middenmoters zijn en nu en dan eens de subtop halen. De rest van de Noord Ierse clubs zouden enorme moeite hebben om er in te blijven.

  3. Bij die bekerfinale in 2005 was ik live bij. Dat was tegen Larne. Larne kwam tegen alle verwachtingen in op voorsprong maar Portadown won uiteindelijk met 5-1. Ik zat in het vak met de Larne fans (ik heb niets voor of tegen beide clubs dus het was puur toeval dat ik in dat vak zat) maar die waren al verbaasd dat ze tot in de finale raakten en wisten op voorhand dat ze weinig kans op winnen hadden. Die vergeten licentie aanvraag (tenminste: ze kwam een half uur na de deadline aan bij de IFA kantoren, Portadown gaf een file onderweg de schuld maar de IFA wilde daar niet van weten) heeft de club in feite wat omlaag geduwd want anders zag ik ze nu meedoen voor de titel. Europees voetbal halen zal wel lukken, en dat is op zo korte tijd al een succes. Voor de titel vrees ik dat ze net tekort komen. Het zou wel leuk zijn om eens een club kampioen te zien worden die niet uit Belfast komt, Portadown is eigenlijk de enige “provincieclub” die een beetje aansluiting bij de Belfastse clubs heeft (Dungannon Swifts had dat ook enkele seizoenen maar dat was een succesje van korte duur)

  4. Ronnie McFall has announced his retirement date. The week after Sir Alex Ferguson. He wants that longest serving honour.

    His dad (who died in 2003 I think) also played for Portadown.

    Think UK has five of the longest serving top flight bosses in Europe – Ferguson (United) McFall (Portadown) Wenger (Arsenal) Jeffrey (Linfield) Moyes (Everton)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s