Teenage Kicks

Twee weken geleden vinckte ik Derry City en daar schalde het juweeltje van The Undertones door de krakkemikkige installatie: “Teenage Kicks”. Het is het lijflied van de fans van Derry City en wordt regelmatig gezongen. Het nummer staat zelfs bekend als het onofficiële clublied van The Candystripes. In tegenstelling tot veel popliedjes van artiesten die op de terraces worden gezongen, is de liefde tussen “Teenage Kicks” en Derry City wederzijds, want de leden van The Undertones zijn grote fans van Derry City. Sterker nog, de mannen waren in hun jeugd vaste bezoekers van het Brandywell Stadium en komen er nog altijd graag.

 In de jaren zeventig brandde Derry. De Troubles begonnen daar, in de stad vlak bij de grens met Ierland. Aanleiding was een mars van protestanten door het voornamelijk katholieke Derry. Om een of andere onverklaarbare reden moeten die marsen altijd perse door katholieke wijken. De grootste van die katholieke wijken in Derry is The Bogside, een echte arbeiderswijk. Daar ging het in augustus 1969 een aantal dagen helemaal los tussen de wijkbewoners en de RUC (de Noord-Ierse politie). De rellen zijn later bekend komen te staan als “The Battle of the Bogside”. Drie jaar later, in januari 1972, ging het opnieuw helemaal mis. Tijdens een demonstratie, die later bekend is komen te staan als “Bloody Sunday”, schoten Britse paramilitairen op ongewapende demonstranten. Er vielen dertien doden.

Diezelfde avond groeide de IRA als kool. Voor de mensen in de Bogside was het na “Bloody Sunday” duidelijk dat de Britten maar op één manier konden worden verslaan en dat was niet met vreedzame demonstraties, maar door middel van kogels. In augustus 1972 werden met geweld de barricades rondom de Bogside opgeruimd door de Britten. Free Derry, bestaande uit de wijken Bogside en Creggan, bestond niet meer. Vanaf de “Battle of the Bogside” was de RUC drie jaar lang niet welkom geweest in de wijken. Free Derry was een soort autonoom gedeelte van de stad geworden. Vanaf augustus was dat over. Het Britse leger ging de wijk bezetten, overal kwamen kazernes en dag en nacht liepen er patrouilles door de straten van de Bogside.

Centraal in de Bogside ligt het Brandywell Stadium en veel clubs durfden daar niet meer te komen. Het merendeel van de Noord-Ierse club heeft namelijk een protestantse signatuur. Uiteindelijk werd Derry City door de IFA gedwongen om thuiswedstrijden in het vijftig kilometer verderop gelegen Coleraine te spelen. Coleraine is een zwaar protestantse stad, dus er kwam geen kip kijken uit Derry. In 1972 trok Derry City zich terug uit de competitie en werd een amateurclub. Pas in 1985, toen ze werden toegelaten in de Ierse competitie, was er weer profvoetbal te zien in de Bogside. In deze omstandigheden groeiden Feargal Sharkey, Michael Bradley, Billy Doherty en de broers John en Damian O’Neill op. Hun wijken stonden in de fik en werden bezet door het Britse leger, terwijl hun voetbalclub ook niet meer echt bestond.

Je zou er bijna depressief van worden, maar het vijftal besloot zich niets aan te trekken. Ze haalden hun kick uit muziek maken. In 1975 begonnen ze met het spelen van covers van The Beatles en The Small Faces, maar uiteindelijk besloten ze eigen liedjes te gaan schrijven en werden ze een punkband met veel New Wave invloeden. In 1977 schreef gitarist John O’Neill het lied “Teenage Kicks”. Ze namen het op in een studio in Derry en zonden het lied naar verschillende platenmaatschappijen en DJ’s. Uiteindelijk kregen ze alleen een positieve reactie van John Peel, misschien wel de meest invloedrijke DJ aller tijden. Hij bood meteen aan om het lied op te laten nemen in een professionele studio in Belfast.

John Peel was zo gek op het liedje, dat “Teenage Kicks” het enige nummer is dat hij ooit twee keer achter elkaar op de BBC draaide. Hij besloot met de woorden dat het leven nooit beter zou worden dan op dat moment. Peel gaf ook altijd een waarderingcijfers aan liedjes die uitkwamen. De slechtste gaf hij een één en de beste een vijf. “Teenage Kicks” kreeg echter een 28 van hem. Peel wilde, behalve zijn naam, ook de tekst ‘Teenage dreams so hard to beat’ op zijn grafzerk en dat staat er nu ook. Mede door de promotie van Peel werden The Undertones uitgenodigd om hun liedje te spelen in Top of the Pops en uiteindelijk zou het in 1979 de 31ste plek bereiken in de Engelse hitlijsten. Het nummer gaat over de mooie tijd van het tiener zijn. Het lied is eigenlijk precies het tegenovergestelde van “Creep” van Radiohead, dat andere anthem over de tienerjaren. Er gaat een urban legend dat het lied over masturbatie gaat, maar dat is diverse malen ontkracht door de bandleden.

Daarna braken er mooie jaren aan voor The Undertones. De grootste hit werd het nummer “My Perfect Cousin”. Een lied dat eigenlijk meer met Derry City te maken heeft, dan “Teenage Kicks”. De platenhoes is een van de mooiste die ik ooit heb gezien, met een Subbuteo-poppetje in de kleuren van Derry City. Ook in de clip komt Derry City terug, want je ziet een van de bandleden in een Derry City-shirt Subbuteo spelen en Faergal Sharkey staat in een old school shirt met candystripes te voetballen. Ook de bal klopt helemaal. Eigenlijk verwacht je daarom eerder dat “My Perfect Cousin” het lied van de club zou worden, maar “Teenage Kicks” ligt net wat lekkerder in het gehoor.

Het lied verscheen op de terraces van Brandywell, nadat Derry City weer mocht voetballen. In 1985 werd de club namelijk toegelaten tot de Ierse competitie. Duizenden mensen kwamen om de twee weken naar het Brandywell Stadium en de penningmeesters van de andere clubs, wreven in hun handen, want Derry nam ook duizenden fans mee naar uitwedstrijden. Teenage Kicks waren het voor de fans in die eerste jaren in de League of Ireland en dat lieten ze weten ook. The Undertones waren ondertussen in 1983 gestopt met hun band. Ze hadden het gevoel zich niet meer te ontwikkelen en dat was reden genoeg om te stoppen met de band. In 1999 besloten ze weer te beginnen en uitgezonderd Faergal Sharkey, speelt de band alweer twaalf jaar in oude samenstelling en ze nemen zelfs weer nieuwe platen op.

De band tussen The Undertones en de club is altijd blijven bestaan. Niet gek, want de bandleden zijn allemaal fan van de club en Michael Bradley verkocht zelfs een tijdje programmaboekjes voor de club. Op de hoes van de greatest hits cd van de band, zie bovenaan het artikel, zie je ze ook allemaal voor het Brandywell Stadium zitten. In 2009 traden The Undertones op ter gelegenheid van de viering van de ‘Treble’ in 1989. Derry City won toen zowel de titel, de FAI Cup als de League Cup. Op 14 november van 2009 werd daarom een feestje georganiseerd, waarbij de band optrad en diverse leden van dat team acte de presence gaven. Alle opbrengsten gingen naar de jeugdopleiding van de club. Op die manier kreeg de jeugd daar ook weer Teenage Kicks.

Voor de liefhebber hieronder de tekst. Klik youtube aan en zing mee met de fans van Derry City:

Are teenage dreams so hard to beat
Everytime she walks down the street
Another girl in the neighbourhood
Wish she was mine, she looks so good

I wanna hold her wanna hold her tight
Get teenage kicks right through the night

I’m gonna call her on the telephone
Have her over cos i’m all alone
I need excitement oh i need it bad
And its the best, i’ve ever had

I wanna hold her wanna hold her tight
Get teenage kicks right through the night

I wanna hold her wanna hold her tight
Get teenage kicks right through the night

10 Reacties op “Teenage Kicks

  1. Ik heb The Undertones recent nog twee live keer gezien. Uiteraard zonder Feargal, zó oud ben ik nu ook weer niet😉

    Liedjes staan nog steeds als een huis.

    • Ja, echt een heerlijke band. Speelden in 2009 nog in 013. Ik ben benieuwd of ze nog een keer een toer door Europa gaan maken.

      • Stiff Little Fingers zijn tekstueel wel een stuk diepgaander, Undertones zingen eigenlijk over nonsense dingen maar net het feit dat een band uit Derry niet over diepgaande oorlogs-dingen zingt maakt het dan weer charmant. Beide bands treden nog heel frequent op en zijn allebei zeer de moeite om mee te pikken.

  2. Dito. 1x live gezien in Berlijn, uitstekende band. Dat tafelvoetbal tekeningetje verwijst naar de zin “He always beat me at subbuteo cause he flicked the kick and I didn’t know” uit dat lied My Perfect Cousin. Teenage Kicks gaat wel degelijk over de rechterhand die zijn werk doet, maar uiteraard hoor je dat niet in de media toe te geven. Het is echter algemeen geweten door zowat iedereen die de groep vaag of nabij gekend heeft. Nog een heel aangenaam nummer is You Got My Number (Why Don’t You Use It), Jimmy Jimmy is heel leuk …

    The Undertones maakten een statement dat zelfs in een verscheurde stad waar het gevaarlijk toeven was, normale leven en normale dingen zoals verliefd worden doorgaan, en dat niets of niemand die normale dromen en gevoelens kunnen kapot krijgen. In die zin lijkt Teenage Kicks een onschuldig liefdesliedje maar zulk een nummer uit uitgerekend Londonderry/Derry horen is toch een zeker statement, een statement dat het gewone leven doorgaat.

    Toen destijds al was er een andere punkbank uit Noord Ierland, Stiff Little Fingers, die dan weer heel politieke nummers maakten over The Troubles. Hun lied “Alternative Ulster” is een anthem geworden en heden ten dage is er in Berlast een muziekmagazine dat zo heet. SLF bestond uit een mix van katholieken en protestanten die heel erg anti-sectarisch waren maar wel heel expliciet de Troubles in hun muziek verwoordden. The Undertones verweten hen dat zij het conflict uitbuitten, Stiff Little Fingers verweten de Undertones dan weer dat zij het conflict ontkenden in hun muziek. De waarheid is gewoon dat beide bands enorm goed waren.

    Ik herinner me nog 2006, Linfield-Derry voor de Setanta Cup, ik was in het stadion toen. De Derry fans zetten Teenage Kicks in en de Linfield fans antwoordden met een immens applaus richting Derry aanhang. Na de wedstrijd verbroederden Linfield fans en Derry fans in alle vrede en zonder enig incident. Een echt statement dat Noord Ierland en haar voetbal veranderd zijn en grotendeels afstand namen van haar minder fraaie verleden. Het moment dat Linfield en Derry aanhangers verbroederen in een sfeer van vrede, dan weet je dat Noord Ierland in positieve zin veranderd is. Het was prachtig om te zien, zowel de Teenage Kicks in Windsor Park als de manier waarop beide aanhangen vriendschappelijk met elkaar omgingen. Er was geen enkel incident of sectarisch gebaar, het was een echte verbroedering. De strijdbijl tussen Linfield en Derry was die avond eigenlijk voorgoed begraven.

    Derry is nog steeds de muziekstad, er komen nog altijd veel goeie bands uit Belfast en Derry en punk is hét genre bij uitstek: de traditie en de combinatie van maatschappijkritische lyrics en lekkere rock maken het genre enorm in trek in Noord Ierland. Je ziet ook heel veel punks in het straatbeeld. Een collega van me toen ik er woonde speelde gitaar bij een punkband met de ongelukkige naam The Troubles. Voorts had ik nog enkele vrieden die muzikant waren maar dan wel het heviger werk (hardrock en metal). Uit Derry was dat The Messiah Syndrome, een werkelijk uitstekende band die helaas niet meer bestaat. Hoe zanger Sean kon uithalen was zo indrukwekkend dat je haast doof de zaal verliet. Ik heb ooit een concert van hen meegepikt in Derry om dan een nacht op de straat rond te hangen want alle hotels waren vol en de eerste trein terug naar Belfast was pas de volgende ochtend. En zeggen dat Mickey (een cultfiguur daar met zijn make up en hanenkam) me nog aanbood om op de sofa te slapen… Good memories.

    Therapy, Snow patrol, Ash etc zijn ook uitstekende Noord Ierse bands. De muziekscene daar is enorm groot, en zowat al mijn vrienden in Noord Ierland waren muzikanten. Het is daar dat ik het kunst-virus beet kreeg. The Undertones waren wel de enigen met een duidelijke voetballink.

    In de Republiek is de zanger van Aslan (een band die nog ouder dan U2 is maar nog steeds goed draait) een Shelbourne fan die geregeld op Tolka Park opduikt.

  3. PS de parades trokken door die wijken om een historische reden, al zou ik moeten opzoeken dewelke. Het was niet provocerend bedoeld, maar eerder een historische route die werd gevolgd, doordat intussen alle katholieken en alle protestanten elk in hun eigen enclaves woonden lag die route nogal ongelukkig door enkele Iers-Republikeins gezinde wijken. De Bogside vind ik persoonlijk niet zo indrukwekkend als de stadswallen ; maar dat is misschien omdat ik 2 jaar in Belfast woonde en daar ben je murals gewend van grotere omvang.

    Het moet trouwens benadrukt dat in feite het conflict niet draait rond katholiek of protestant, maar om Iers Republikeins of Brits Unionistisch. De meeste katholieken zijn Iers Republikeins en de meeste protestanten zijn Britsgezind, maar in feite mag men niet veralgemenen: er staan protestanten op de Sinn Fein lijst en er zijn eveneens katholieken die toch voor een unie met het UK zijn. Daarnaast heb je nog een kleine joodse gemeenschap, een groeiende moslimgemeenschap en atheisten. Het conflict draait om grondgebied, dus in feite is katholiek vs protestant een onjuiste veralgemening. Er zijn protestanten die toch voor een eengemaakt Ierland zijn en er zijn katholieken die voor de unie met het UK zijn. Zolang die mensen er zijn (ookal zijn ze een minderheid) is het in feite fout het als een religie oorlog af te doen. Het gaat om grondgebied. Het is ook een publiek geheim dat de Republiek liever geen eenmaking wil terwijl het UK graag Noord Ierland kwijt zou zijn: de kosten om de veiligheid te garanderen zijn te hoog dus in feite wil geen van beide landen het gebied. Dat zal geen enkele politicus ooit toegeven maar het is een publiek geheim dat zolang de veiligheid veel geld kost het UK het gebied liever aan Eire zou geven, maar Eire wil dat liever niet. De politici in Dublin zitten dan ook in een droomsituatie: ze kunnen klagen zonder dat zij de problemen moeten oplossen of moeten betalen. Ik zie het nog eindigen dat Noord Ierland een apart land wordt ooit ; tenzij de rellen voorgoed ophouden en het weer een lucratief gebied wordt voor het UK of Ierland. Momenteel zijn ze het allebei liever kwijt dan rijk (Sinn Fein uitgezonderd) maar het UK zit er mee natuurlijk en kan nu niet doodleuk het gebied laten vallen.

  4. Ik heb het de manager van de Undertones gevraagd en die ontkende dat he5t over mastrubatie ging. Schijnbaar heeft dat ooit in de Independent gestaan en is dat door veel mensen overgenomen.

    • Een manager gaat zoiets natuurlijk niet openlijk toegeven😉 In elk geval is het een soort public secret dat zowat elke Noord Ierse muziekliefhebber zal bevestigen. Als het al een urban legend is, is het wel eentje die heel erg heeft aangeslagen. Het lijkt me eerder dat de band zoiets zelf gaan ontkennen maar dat er minstens een bron van waarheid in zit (een undertone in de tekst ;)). “I need excitement, oh I need it bad” en “teenage kicks right through the night” – voeg die twee samen en het plaatje klopt wel. Tenzij de heren meteen al seksuele escapades bij de eerste date voorzien hadden, hetgeen me minder waarschijnlijk lijkt dan dat het echt wel minstens masturbatie suggereert. maar uiteraard zal niemand van de band dat ooit toegeven, net zoals Morrissey nog altijd nooit openlijk heeft verteld of zijn talrijke homo-insinuaties nu op de waarheid slaan of plagerijtjes zijn. Het is in elk geval een soort “w*nking anthem” geworden voor vele lokale tienerjongens, ongeacht of het zo bedoeld was.

      1 van de enige niet-politieke murals in Belfast is de zin “Are teenage dreams so hard to beat” geschilderd op een brug van een autostrade. Was een ode aan Peel nadat die overleden was maar tegelijkertijd een ode aan The Undertones zelf. Wie in Belfast wat buiten het stadscentrum heeft rondgereden heeft die mural zeker al gespot, het is en behoorlijk grote en valt erg op door haar niet-politieke ondertoon. Een mooi eerbetoon aan de band.

  5. Pingback: Lazy saturdays Doordebenen

  6. Vanavond was de Setanta Cup finale op The Oval in Belfast (wat blijft die ground toch genieten, hoe vaak je er ook komt ! :)) tussen Crusaders en Derry. Met veel geluk een cafe gevonden die de match wilde vertonen en het was een enorm aangenaam kijkstuk. 1-1 na reguliere speeltijd (beide doelpunten in de laatste 10 minuten), 2-2 na verlengingen. Daarnaast beheerste Crusaders de wedstrijd maar de doelman van Derry redde meermaals een quasi gemaakt goal, Crusaders raakte 2x het doelhout en Derry 1x, er was een rode kaart voor Crusaders, … Kortom, de wedstrijd verveelde geen moment. Op penalties haalde Crusaders het uiteindelijk met 5-4, terecht gezien ze de hele wedstrijd baas waren en veel meer kansen creëerden. Op de tribunes wel wat vlaggen maar geen moment leek er echt negatieve spanning in de lucht te hangen.

    Anyways, het ironische: net toen de penaltyreeks begon draaide de Irish pub … Teenage Kicks. Allicht een toeval maar het was wel heel passend om net dat lied in te zetten. Ik dacht even dat er een omen in de lucht hing maar dat zal dan wel niet want anders had Derry de cup gewonnen.

    Pas de tweede keer dat een Noord-Ierse club de cup wint (na de allereerste editie toen Linfield in Tolka Park won, waar ik live bij was) in 7 edities. The Oval zat niet bomvol maar elke club had 1 terrace en 1 zittribune gekregen en er waren toch zeker een paar duizend fans van beide teams.

    Anyways, heel gek om Teenage Kicks te horen net bij de start van die penaltyreeks. Had Derry niet verloren dan zou je er haast een soort omen in kunnen gezien hebben. Er was overigens 1 spandoek met “Teenage Kicks” onder de clubnaam gedrukt.

  7. http://www.youtube.com/watch?v=Pgqa3cVOxUc ; deze clip staat al lang op YouTube maar een recent commentaar is dermate goed verwoord dat ik dit gewoon moest posten. Het was een antwoord op een ander YouTube commentaar die vond dat punksongs niet over familieruzies en vriendinnetjes mochten gaan maar politiek geladen moesten zijn. Het antwoord is heel erg treffend en perfect verwoord:
    “When other “punk” bands where rebelling against fuck all these lads were living in the middle of a warzone. It was bits of light heartedness like this that stopped you from shooting yourself in the head or joining a paramilitary group”

    Dit is de nagel op de kop en verheft een song als Teenage Kicks tot een hoger niveau. An sich een gewoon liedje over verliefd worden op het nieuwe meisje om de hoek, maar intussen leefden The Undertones in een stad waar bommen en vuurgevechten dagelijkse kost waren. Dan zingen over “normale” dingen en een statement maken dat het leven doorgaat ondanks alles, is een veel sterker statement dan een punkgroep met anarchistische teksten die intussen in luxe leven. Het is gemakkelijk om “tegen” iets te zijn, maar hoeveel punkbands hebben eigenlijk echt reden tot protest gehad. Stiff Little Fingers en The Undertones groeiden op in een oorlogsgebied, die hadden reden tot rebelsheid. Een gigantisch verschil met andere punkbands in die tijd die zich overdreven anti-regering wilden opstellen terwijl ze in feite zorgeloos leefden.

    Heeft iemand de docu “Teenage Dreams: the story of the Undertones” al gezien?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s