Johnny Doyle: The Man Who Loved The Green

Vandaag is het precies dertig jaar geleden dat Johnny Doyle stierf. Doyle was pas dertig jaar en speelde voor zijn droomclub Celtic. Hij was een goede, maar geen legendarische voetballer. Toch heeft zijn passie en liefde voor de club, ervoor gezorgd dat hij enorm populair was en is bij de fans. Nog altijd is hij niet vergeten en ieder lustrum wordt zijn sterfdag groots herdacht. Doyle was misschien wel een van de laatste fans, die de Hoops mocht aantrekken. Zijn bijnaam luidde niet voor niets The Man Who Loved The Green. Genoeg reden om deze held ook hier op DT116 te herdenken, want ondanks onze journalistieke objectiviteit, is ons kantoor helemaal groen-wit geschilderd en hangen er overal shamrocks.

Ik heb al een band met Doyle, want als ik naar Schotland ga, logeer ik altijd in Uddingston en laat Doyle daar nu net vandaan komen. Het is tevens de geboorteplaats van de grootste Celt allertijden: Jimmy Johnstone. Ik weet niet wat er in het water zit van Uddingston, maar om een of ander reden komen daar allemaal legendarische Celtic-spelers vandaan. De achternaam van Doyle maakt al meteen duidelijk wat zijn afkomst is: Iers-katholiek. Mij valt dat nooit op, maar Boyle is Schots en Doyle is Iers, hoorde ik ooit in Glasgow. Doyle was ook, net zoals veel katholieken rondom Glasgow, fan van Celtic. Net zoals zijn vader, een mijnwerker van Ierse afkomst, die al jong verlamd raakte door een ongeluk in de mijnen.

Het is ook mede door die achtergrond, dat Doyle een enorme wilskracht kreeg. Hij oefende bijvoorbeeld dagenlang op zijn slechte linkerbeen, een tip van zijn vader. Volgens hem was tweebenig zijn essentieel voor de jonge Johnny om het te maken als voetballer. Doyle zelf vond voetballen leuk, maar Celtic vond hij nog leuker. Hij werd lid van een supportersclub en reisde zijn club door heel Schotland achterna. Hij stopte er pas mee, toen hij op z’n negentiende werd aangetrokken door Ayr United. Een moeilijk besluit voor hem, maar wel eentje die hem dichter bij zijn droom bracht: zelf de Hoops aan kunnen trekken. In totaal zou hij zes seizoenen voor The Honest Men spelen. In die tijd kwam hij tot 155 duels en 24 doelpunten.

In zijn laatste seizoen bij Ayr, werd hij voor het eerst opgeroepen voor het Schotse elftal. Dat was destijds echt een prestatie, want in dat team speelden mannen als Kenny Dalglish, Andy Gray en Archie Gemmill. Over het algemeen werd dit elftal gezien als een van de sterkste van Europa en drie jaar later waren ze zelfs een van de outsiders voor de wereldtitel. De wedstrijd tegen Roemenië, waar Doyle voor werd opgeroepen, was niet zomaar een potje. Het ging om een kwalificatiewedstrijd van het EK. Het werd 1-1 en Spanje, en niet Schotland, ging naar het EK. Doyle speelde 73 minuten mee, voordat hij werd vervangen door Peter Lorimer, de Leeds-legende. Doyle had in zijn eerste, en meteen laatste, interland een gele kaart gekregen. Voor de rest speelde hij onopvallend, maar die ene cap kon niemand hem meer afnemen.

Nog mooier werd het voor Doyle, toen Celtic in maart 1975 bij hem aanklopte. Doyle was bijna 25 en begon een beetje te vrezen dat hij nooit meer bij zijn geliefde Celtic zou gaan spelen. Op het moment dat hij hoorde dat The Bhoys interesse in hem hadden, jankte hij bijna van vreugde. Voor die club had Doyle zelfs gratis willen spelen. Jock Stein wilde Doyle vooral hebben voor zijn passie. Doyle was een dribbelaar die altijd bleef gaan en zijn been nooit terugtrok. Waar zijn medespelers bij Ayr altijd wat opkeken tegen de Old Firm, ging Doyle er vol in. Ook tegen Celtic en juist dat sprak Stein wel aan. Een paar maanden eerder, eind december 1975, had Doyle zelfs een rode kaart gekregen tegen Celtic. Doyle was slechts 1 meter 62, maar was voor de duivel nog niet bang.

Overigens had Doyle twee maanden ervoor zijn beste wedstrijd voor Ayr gespeeld. Onder zijn aanvoering werd Rangers met maar liefst 3-0 verslagen, tot op de dag van vandaag de grootste overwinning van The Honest Men op het blauwe deel van de Old Firm. Mede door die wedstrijd waren er enkele Engelse clubs (en vreemd genoeg ook Schalke ’04) in hem geïnteresseerd, maar die waren kansloos toen Celtic in beeld kwam. Doyle was de vervanger voor zijn stadsgenoot Jimmy Johnstone op de rechtervleugel, ook al waren ze totaal andere types. Het leek Stein wel een goed plan om een ander soort speler op die positie te hebben. Door een blessure speelde hij amper meer in de laatste maanden van het seizoen, maar in 1976/1977 was hij een belangrijke speler in het team dat de titel terug pakte van de Rangers.

Het seizoen erop was Doyle betrokken in een curieus incident. Celtic speelde een van de eerste wedstrijden van het seizoen tegen Doyle’s oude club Ayr United. Celtic viel aan en de bal wordt uit het strafschopgebied gewerkt en komt aan de linkerkant bij Doyle terecht. Die trekt de bal voor, maar de scheidsrechter staat in de weg. De voorzet is nogal hard en de ref krijgt de bal in zijn bek en gaat P-P. Tot ieders verbazing tovert die, als hij weer bij is gekomen, zijn boekje tevoorschijn. Het publiek kan het niet geloven, want de scheidsrechter gaat toch geen gele kaart hiervoor trekken? Het is zelfs nog erger, want Doyle krijgt rood. Gelukkig is er Youtube en is het incident niet langer een mythe, maar kan iedereen de bizarre beslissing zien. Hier het filmpje met de mooie en ladingdekkende titel: “Johnny Doyle and a Hun Ref”.

Doyle groeide ondertussen uit tot een cultfiguur. Hij ging naar zowat alle supportersbijeenkomsten waarvoor hij werd uitgenodigd, dit omdat hij nog wist hoe mooi hij het zelf vond als hij een van de Celtic-spelers in het echt zag. Doyle was sowieso goed voor de fans, want als hij Celtic-fans zag liften op weg naar zijn huis in Kilmarnock, nam hij ze altijd mee en als ze geluk hadden kookte mevrouw Doyle nog voor ze. Verder viel Doyle op, omdat hij altijd een groen-witte sjaal droeg. Die had hij na zijn eerste wedstrijd voor de club, gekregen van een oudere fan. Voor Doyle was die sjaal heel speciaal en hij droeg hem altijd. Sowieso verzamelde Doyle alles wat hij van de fans kreeg. Hij had een kamer in zijn huis, waar zijn prijzen stonden en alle sjaals, petten, borduurwerkjes, etc.. die hij had gekregen van de Celtic-fans.

In het seizoen 1978/1979 kreeg Doyle een meer centrale rol. Davie Provan was aangetrokken door Billy McNeill, de opvolger van Jock Stein, en dat was een echte rechtsbuiten. Gelukkig had pa Doyle, die zou overlijden op het moment dat Johnny acht was, zijn zoon geleerd om tweebenig te worden en zodoende kon hij ook op andere posities terecht. Celtic was, samen met Rangers en Dundee United, verwikkeld in de titelstrijd. The Arabs hadden de meeste punten, maar ook meer wedstrijden gespeeld, toen ze op 28 april naar Celtic Park kwamen. Een puntje pakken en de titel leek zo goed als zeker binnen. Heel lang leek dat ook te gaan lukken, totdat Doyle laat in de wedstrijd de 2-1 maakte. Celtic was weer volop in de race voor de titel, terwijl Dundee United een flinke tik kreeg en uiteindelijk slechts als derde zou eindigen.

Op 21 mei in 1979 stond de laatste competitiewedstrijd voor Celtic op het programma. Uitgerekend Rangers, de enige overgebleven rivaal, kwam op bezoek. De stand was als volgt op dat moment: 1. Celtic 35-46, 2. Dundee United 36-44, 3. Rangers 33-43. Destijds kreeg je twee punten voor een overwinning. Om het zelf in de hand te houden, moest Celtic wel winnen. Anders had Rangers nog twee duels om de achterstand goed te maken. Het begon slecht, met een vlugge 0-1 voor Rangers. Met die stand werd er ook gerust. Al vroeg in de tweede helft maakte Alex McDonald, de doelpuntenmaker voor Rangers, een schwalbe. Doyle werd furieus en trok hem meteen omhoog. McDonald reageerde door Doyle tegen zijn been te trappen, die op zijn beurt McDonald een schop tegen de ribben gaf.

Doyle, die altijd overhoop lag met scheidsrechters, wist dat dit een rode kaart betekende. Hij had het al geaccepteerd, totdat hij ineens zag dat McDonald er niet uit hoefde. Doyle werd gek, liep bijna jankend naar de kleedkamer en ging voelde zich de ongelukkigste man van Glasgow. Dankzij hem was de titel verloren. Dat dacht hij tenminste. Op het veld reageerde Celtic op de juiste manier op zoveel onrecht. Rangers werd van het veld geblazen en mocht van geluk spreken dat het slechts 4-2 werd. Het “Ten Men Won The League” werd die avond voor het eerst gezongen en Doyle deed hard mee. Hij was zo opgelucht dat zijn fout Celtic niet de titel had gekost.

Het jaar erop had Doyle misschien wel zijn beste jaar. Hij werd, samen met George McCluskey met wiens zoon ik nog een potje pool heb gespeeld in Uddingston (name dropping), topscorer van Celtic. Een van die doelpunten maakte hij tegen Real Madrid en dat was misschien wel zijn mooiste doelpunt ooit. Celtic won met 2-0 en stond op de rand van de halve finale van de Europa Cup I. Daarna ging het helaas allemaal mis. Celtic verloor de terugwedstrijd met 3-0 en ook de titel werd nog uit handen gegeven. Maar liefst vier nederlagen in de laatste acht duels van het seizoen, zorgden ervoor dat Aberdeen kampioen werd. Gelukkig was er nog de Cup Final en die werd wel gewonnen. Celtic versloeg Rangers met 1-0, er kwamen gigantische rellen naderhand en sindsdien is alcohol verboden op de Schotse tribunes.

Het jaar erop leek het opnieuw The New Firm te zijn die Celtic een voet dwars ging zetten. Dundee United won in de halve finale van zowel de SFA Cup als de League Cup van Celtic en in de competitie leek Aberdeen te sterk. Uiteindelijk lukte het Celtic toch nog om de titel te winnen. Een knappe prestatie, want bij The Bhoys was een verjonging aan de gang waar zelfs Marijke Helwegen U tegen zou zeggen. Er braken veel jeugdspelers door en mede daardoor zat Doyle vaker op de bank dan hem lief was. In de zomer van 1981 klopten Hearts, Dundee en Motherwell bij Celtic aan om hem over te nemen. Doyle weigerde met de woorden: “I don’t want to leave Celtic – it took me so long to get there. As long as it’s got green and white hoops any number between 1 and 11 will do me. I’d even settle for 12 or 13. Numbers don’t bother me, as long as I’m playing for Celtic”.

Doyle besloot te vechten voor zijn kans en kreeg die ook. Een week voor het ongeluk, speelde Celtic tegen Queen’s Park in de Glasgow Cup. Doyle scoorde, in wat zijn laatste wedstrijd zou zijn. In de dagen na die wedstrijd, ging hij aan de slag in zijn huis in Kilmarnock. Hij was bezig met het aanleggen van elektriciteit op zijn zolder. Daar ging iets gruwelijk mis en Doyle kreeg een enorme oplawaai. Hij was op slag dood. Dertig jaar oud. De club was in rouw en de eerste wedstrijd na Doyle’s dood werd verloren. De eerste nederlaag van het seizoen. Daarna was iedereen weer bij de les en werd besloten om volop voor de titel te gaan om die te kunnen opdragen aan Doyle. Dat lukte. “We won the League for Doyle”, zongen de fans. Doyle zou uiteindelijk 180 wedstrijden in zijn geliefde Hoops spelen en 36 keer scoren.

Vaak worden spelers daarna snel vergeten, maar Doyle bleef in de hoofden van de mensen zitten. In de jaren erop was het lied “Johnny Doyle on the wing” regelmatig te horen bij thuiswedstrijden. Ook daarna is hij nooit vergeten. Ieder lustrum van zijn sterfdag, wordt hij groots herdacht. Afgelopen zaterdag was er bijvoorbeeld een concert ter ere van hem, waarvan de opbrengsten naar zijn familie gingen. En voor de wedstrijd van afgelopen weekend, uitgerekend tegen Kilmarnock waar hij begraven ligt, was er een herdenking bij zijn graf. Een aantal jaar geleden werd Doyle ook vereeuwigd in het lied “Johnny Doyle” van de band Charlie and the Bhoys. De tekst staat hieronder. Doyle, ondanks dat het niet de allerbeste voetballer was die Celtic ooit voortbracht, zal nooit vergeten worden. Een van de laatste fan-voetballers die er is geweest.

I’ve travelled ‘round these islands, from shore to shining shore,
I’ve met so many heroes, from the team that I adore,
I’ve followed Glasgow Celtic, from London to Aberdeen,
But I always remember, the man who loved the green.

And Johnny Doyle told me, just before he died,
I live for Glasgow Celtic, I’m just a Celtic bhoy.

He came from Ayr United, to join his favourite team,
To play for Glasgow Celtic, would fulfil his dream,
Around about St Patrick’s Day, signed by Big Jock Stein,
He played only for the jersey, the man who loved the green.

And Johnny Doyle told me, just before he died,
I live for Glasgow Celtic, I’m just a Celtic bhoy.

In Europe 1980, he made a gallant bid,
He capped a great performance, against Real Madrid,
He rose with two defenders, to win the ball so clean,
With Sabido and Camacho, was the man who loved the green.

And Johnny Doyle told me, just before he died,
I live for Glasgow Celtic, I’m just a Celtic bhoy.

So in your prayers remember, a gallant Celtic son,
His young life cut so cruelly, in 1981,
The 19th of October, is the day when I’ll be seen,
Browsing through my photos, of the man who loved the green.

And Johnny Doyle told me, just before he died,
I live for Glasgow Celtic, I’m just a Celtic bhoy.

5 Reacties op “Johnny Doyle: The Man Who Loved The Green

  1. Mooi verhaal, zo’n voetballers zouden er meer moeten zijn!

  2. Zelf zijn huis verbouwen. Kom daar eens om bij de hedendaagse generatie profvoetballerTs.

  3. Mooi stuk man!

  4. William van Holsteijn

    Wat is dit voor ’n verhaal; ik ben verbijsterd! Ik ben een zéér groot Celtic-fan, maar wist hier helemaal niets van….!?!?
    Ik heb hem nog gezien, hij was toen weliswaar reserve, maar in feb ’81 heb ik the Old Firm bezocht en zat toen schuin achter de dug-out. Hij was één van mijn favoriete spelers en betreurde toen dat hij niet is ingevallen. Nu pas hoor ik dat hij een half jaar later overleden is!!! En op welke wijze!!

    Wát een verhaal, dank daarvoor!

  5. Erg tragisch wat die man overkomen is. Mooi dat ze ‘m nog niet vergeten zijn en hij ook niet vergeten zal worden.

    Toch deze kleine opmerking in de marge: fan-spelers zijn er nog steeds in overvloed, als je maar lang genoeg zoekt. Helaas zijn er veel meer voor wie clubliefde niet meer bestaat (doch gezien het hun beroep is kan je iemand ook niet echt verwijten voor het geld te gaan) maar er zijn genoeg voorbeelden te noemen van de recenter tijden van spelers die ook heel hun carrière of een enorm groot deel van hun carrière bij dezelfde club hebben gespeeld. Altijd mooi, al is het woord “held” voor een voetballer per definitie overdreven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s