In gesprek met… Ian Ridley

Afgelopen weekend was ik in het Bob Lucas  Stadium. Daar bezocht ik Weymouth, een club die al lang op mijn virtuele verlanglijstje stond. De reden dat deze club op mijn lijstje stond, was het boek “Floodlit Dreams” van Ian Ridley. Een review daarvan verscheen eerder op deze site, evenals een stuk van Kenny Legg, een fan die uitlegt wat er na de periode-Ridley allemaal gebeurde bij de club. Mijn interesse in Weymouth werd door die stukken alleen maar groter en ik vroeg me af hoe de schrijver van het boek eigenlijk terug kijkt op zijn periode bij The Terras. Gelukkig kon hij nog een gaatje vrijmaken in zijn agenda om met DT116 te praten om terug te blikken op zijn periode bij Weymouth.

Ian Ridley is natuurlijk niet alleen bekend als ex-voorzitter van Weymouth. Hij is ook een beroemd journalist in Engeland. Hij schreef voor bekende kranten als The Guardian en The Daily Mail. Verder was hij verantwoordelijk voor de biografieën van spelers als Tony Adams (dat de prijs voor het beste sportboek van het jaar won), Kevin Keegan, Paul Merson en Steve Claridge. Zijn laatste boek, “There’s a Golden Sky”, is pas uit en gaat over hoe de introductie van de Premier League het Engelse voetballandschap heeft veranderd. Na twee periodes als voorzitter van Weymouth, heeft hij nu de voorzittershamer in handen van St. Albans City, in de stad waar hij nu woont.

Had je, met de kennis van nu, de voorzittershamer van Weymouth aangepakt, zoals je in 2003 deed?

“Zeker. Het was een geweldig ervaring, die achttien maanden als voorzitter van Weymouth. Ondanks alle problemen, kijk ik er nog altijd met plezier op terug. Ik zie het als een privilege dat ik voorzitter heb mogen zijn van mijn lokale club, waar ik al sinds mijn vijfde fan van ben. Dat kan niemand me ooit afpakken.

Op het moment dat ik voorzitter werd, stond de club er slecht voor. We stonden slechts zeventiende in de Southern League en er kwamen gemiddeld maar 700 man kijken. Het lukte me, met behulp van anderen, om de club weer overeind te krijgen. We werden tweede en de toerschouwersaantallen verdubbelden tot net onder de 1500 gemiddeld. Ik nam Steve Claridge aan en die bracht de club naar de tweede plek. De club leefde weer en dat was onder het oude regime niet meer het geval. Daar kijk ik met trots op terug.”

Wat was het mooiste moment als voorzitter?

“Dat zijn er een paar. Als eerste wil ik de eerste competitiewedstrijd tegen Newport County noemen. We waren de hele zomer bezig geweest de club weer overeind te krijgen, maar het was best spannend of dat zou lukken. Op het moment dat duidelijk was dat er 1400 binnen waren, wisten we dat de club weer leefde. Dat was een hele opluchting. We wonnen die eerste wedstrijd en ik herinner me nog de glimlach van Bob Lucas (Weymouthlegende en ere-voozitter). Dat was een van mijn helden en toen wist ik dat het goed was.

Nog beter was de Boxing Day derby tegen Dorchester, onze grote rivaal. We wonnen met 8-0, dankzij hattricks van Claridge en Lee Phillips, en er zaten meer dan 3700 man in het stadion. Na de verplichtingen in de bestuurkamer, liep ik meteen naar de kleedkamer, schreeuwde het uit van geluk, kuste Claridge op zijn kale kop en bedankte alle spelers persoonlijk, omdat ze mij de beste dag uit mijn voetbacarrière hadden gegeven. Wat een geweldige dag was dat.”

Tegen het einde aan, werd het allemaal minder. Wat is het dieptepunt van die periode?

“Sportief gezien de nederlaag tegen Crawley in maart. De grote vorm van het begin was weg, maar we konden nog altijd kampioen worden. Crawley was onze grote rivaal en we wisten dat als we zouden winnen, dat we het tij nog konden keren. De fans geloofden er ook in en kwamen met zo’n 1000 man mee uit Weymouth. Helaas verloren we met 2-1 en op dat moment wist ik dat de titelstrijd verloren was.

Het pijnlijkste moment was mijn laatste dag als voorzitter. We speelden tegen Bishop’s Stortford, wonnen met 3-2 en Claridge scoorde een hattrick. Ik kreeg van hem de wedstrijdbal met handtekeningen, die een speler normaal altijd mag houden als hij een hattrick heeft gescoord. Een mooi gebaar, maar het deed pijn dat het mijn einde als voorzitter was. Mijn zoontje had tranen in zijn ogen, toen we ’s avonds het stadion verlieten. “Dit was het dan”, zo’n gevoel bekroop me.”

Uiteindelijk vertrok je door Martyn Harrison, de lokale hotelier die in ruil voor zijn geld, macht wilde hebben. Baal je achteraf niet dat je hem hebt toegelaten of was het nodig voor de club?

“Het was lastig, toen zijn aanbod kwam. Als bestuur hadden we 100.000 euro in de club gepompt en dat konden we niet nog een keer doen. De keuze was daarom simpel: of het geld van Harrison accepteren of de begroting terugschroeven. Het leek een makkelijke keuze om het geld van Harrison aan te nemen, maar het bleek dat het slechts een lening zou zijn. Zodra het stadion verkocht zou worden, wilde hij van dat geld terugbetaald worden en dat met rente. Dat leek me geen gezonde situatie, dus ik drong er op aan om het niet te doen en de begroting maar wat terug te draaien. Helaas zag de meerderheid van het bestuur het wel zitten en gingen ze in zee met Harrison. Er werd flink wat geld uitgegeven en de schulden liepen op. Weymouth kwam in de Conference, maar de prijs die betaald moest worden was groot. Het ergste vond ik het nog voor Claridge. Harrison was niet blij met hem, want Steve was ontzettend populair bij de fans. Dat trok zijn ego niet en hij werd ontslagen. Zo jammer, want Claridge deed het geweldig met een veel kleiner budget en ik ben er van overtuigd dat hij zonder die grote investeringen ook was gepromoveerd. Steve is een goede manager en zal dat ooit nog een keer bewijzen.”

In 2009 werd je voor een tweede maal voorzitter. Dat werd geen succes. Heb je daar spijt van?

“De club stond op instorten en de schulden waren opgelopen tot 700.000. Ik kon niets anders doen dan de club helpen, want het blijft per slot van rekening mijn club. Ik baal ervan dat ik toen niet meer heb kunnen doen. De mensen die toen in het bestuur zaten, probeerden er het beste van te maken en waren vooral bezig met schuld saneren. De jaren ervoor was er te veel geld uitgegeven en hadden er mensen de touwtjes in handen gehad, die vooral bezig waren te verdienen aan de club. Hetgeen me het meeste raakte, was dat er mensen waren die hoopte dat de schuldsanering niet zou lukken. Dat pure misgunnen verwacht je niet snel bij een club als Weymouth. Ik werd ziek (Ridley kreeg kanker) en ik kon daardoor geen voorzitter meer zijn. Helaas moest ik de club weer achterlaten.”

Sindsdien is het van kwaad naar erger gegaan en moet Weymouth uitkijken niet helemaal weg te zakken. Doet het je pijn om de club zo te zien wegkwijnen?

“Ik ga soms nog wel eens kijken en hetgeen me het meeste pijn doet, is de apathie die er rondom de club heerst. We hebben er vaker sportief heel slecht voorgestaan, maar het lijkt er nu op dat niemand het nog wat kan schelen. De laatste jaren is er zoveel gebeurd, dat de fans helemaal murw lijken gebeukt. Het is voor de fans onduidelijk of iemand die wat met de club wil, nu het beste met de club voorheeft of juist aan Weymouth wil verdienen. De club doolt rond als een suf geslagen bokser, die wankelt op zijn benen.”

Zelf ben je nu opnieuw voorzitter van een club: St. Albans City, je huidige woonplaats. Bevalt je dat?

“De nieuwe eigenaren van St. Albans vroegen me of ik voorzitter wilde worden. Ze zochten iemand die bekend was met het non-leaguevoetbal. Er zijn veel goede, betrokken mensen die flink helpen om de club op poten te krijgen. Als voorzitter doe ik veel aan de PR van de club, ik help met de marketing en met het zoeken van sponsors. Verder zijn we druk bezig om de lokale bevolking te interesseren voor de club. De toeschouwersaantallen zijn al met 30% omhoog geschoten, terwijl we nota bene afgelopen seizoen zijn gedegradeerd. Er heerst een positief gevoel rondom de club. Ik vind het ontzettend leuk om te doen. Ik ben hersteld van mijn ziekte en kan er weer met volle energie tegenaan. Ik merk ook dat de mensen van St. Albans ontzettend blij zijn met me en dat doet me goed.”

En wat is het grote verschil tussen St. Albans City en Weymouth?

“Het is een kleinere club dan Weymouth. We spelen in dezelfde competitie (Southern League Premier, twee onder de Conference), maar je merkt aan alles dat Weymouth groter is op alle vlakken. Een ander groot verschil tussen beide clubs is dat St. Albans heel dicht bij Londen ligt en mede daardoor een kleinere fanschare heeft. Er zijn meerdere voetbalclubs in de buurt en er is zoveel meer te doen dan alleen voetbal. De mensen zijn natuurlijk begaan met de club, maar in Weymouth beleven ze het voetbal intenser. In Weymouth heeft de voetbalclub een veel grotere betekenis voor de lokale bevolking. Het is een stuk van hun identiteit daar. Daardoor denk ik ook dat Weymouth nooit kapot zal gaan.”

Wat zijn eigenlijk de plannen met St. Albans City? De club speelde een aantal jaar geleden heel verrassend een seizoen in de Conference. Is dat opnieuw het doel?

“Sinds dit seizoen staat er een helemaal nieuw team. Met David Howell hebben we een geweldige manager en die krijgt de kans om de club rustig weer op te bouwen. We gaan uit van een plekje in de middenmoot in de eerste seizoenshelft en proberen dan in de tweede helft stiekem richting de play-offs te kruipen. Het zou mooi zijn om uiteindelijk weer terug te kunnen keren in de Conference South, maar dat moet financieel wel mogelijk zijn. We gaan zeker niet meer uitgeven dan er binnenkomt en ik denk dat het zelfs op die manier wel mogelijk moet zijn om binnen twee jaar te promoveren”

Is er een kans dat je over je tijd als voorzitter van St. Albans een boek gaat schrijven, net zoals over Weymouth?

“Helaas niet. Ik heb net mijn laatste boek af (There’s A Golden Sky: How 20 Years of the Premier League has changed football forever) en daar staat ook een hoofdstuk in over Weymouth. Dat is voorlopig het laatste dat ik over Weymouth heb geschreven. Over St. Albans City heb ik niets in de planning staan. Eerst komen er een aantal andere projecten aan de beurt die ik op de plank heb staan. En verder ben ik natuurlijk veel bezig met St. Albans zelf.”

5 Reacties op “In gesprek met… Ian Ridley

  1. 1 enkele zin vind ik er wat over: “Ik kon niets anders doen dan de club helpen, want het blijft per slot van rekening mijn club.” Ik heb twee van mijn favoriete clubs bankroet zien gaan maar meer dan even 10 minuutjes gelatenheid heb ik daar niet aan overgehouden. Niemand heeft de morele verplichting om een club te redden. In the end, you’re just a fan.

    Los van die ene zin was dit geweldig leesvoer. Het verhaal van Weymouth door die fan verteld ben ik halverwege gestopt met lezen omdat die constant verbitterd klonk en duidelijk geen neutrale kijk wilde gunnen. Dankzij dit interview met Ridley is de situatie rond Weymouth een stuk duidelijker en hij legt het op zeer duidelijke en aangename manier uit. Je merkt dat hij een fan is die echt begaan is met de club, maar die evenmin door en door verbitterd is.

    Ook heel mooi dat iemand die toch een grote status in de media heeft tijd wil maken voor een gesprek met een website. Tenslotte wordt ie er niet voor betaald en veel beroemder mensen zouden er hun neus voor ophalen helaas. Prachtig dat hij vrijwillig tijd wilde maken voor een interview. En mooi dat ie al zoveel boeken op zijn konto heeft (een uitgever vinden is, heb ik ervaren, een heel karwei… al zal voetbal qua thematiek nog wel voldoende aftrek hebben om een uitgever over de streep te trekken). Ben wel eens benieuwd naar een boek van hem onder de loep te nemen mits ze in e-books formaat bestaan.

    Heel fraai interview en hopelijk blijft ie bij St Albans bespaard van de problemen die hij bij zijn eerdere bestuursfuncties had.

  2. Toevallig ken ik het boek en is het wel heel leuk om te lezen dat hij nu bij St. Albans zit. Erg jammer dat hij daarover geen boek gaat schrijven, maar ik snap dat de schoorsteen ook moet roken. Voor wie het boek nog niet heeft, echt kopen. Een aanrader.

  3. Mooi om te lezen!

  4. Is het boek in elektronisch formaat ergens te krijgen?

  5. Pingback: Lazy saturdays Doordebenen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s