From Floodlit Dreams to ‘Who owns the floodlights?’

Volgende week zaterdag zitten we bij Weymouth, een van de meest chaotische clubs van heel Engeland. Fan zijn van die club is een loodzware taak. Wie het boek “Floodlit Dreams” heeft gelezen (lees hier de recensie), zal zich al verbazen over alle spelletjes die daar werden gespeeld. Het boek eindigt met de promotie van Weymouth naar de Conference. Over wat er daarna gebeurde kun je wel vijf boeken schrijven. Speciaal voor DT116 vat Weymouth-fan Kenny Legg, van de website Advertures in Tinpot, het allemaal samen. Het is geen verhaal om vrolijk van te worden en eigenlijk is het een wonder dat de club nog bestaat.

Als ik tegen mensen vertel dat ik een Weymouth-fan ben, dan kennen ze de club wel. Allemaal door de tijd van Ian Ridley als voorzitter en Steven Claridge als manager. Maar wat er daarna is de club van de radar verdwenen. Vaak krijg ik dan de vraag “wat is er sindsdien gebeurd”? Dat is inderdaad een goede vraag. Vandaar hieronder een kleine samenvatting van mij over het reilen en zeilen in Weymouth. Het is niet iets om vrolijk van te worden.

Ik zal beginnen op het moment waarop Ian Ridley’s boek eindigt; met de promotie van Weymouth naar de Conference in 2006, nadat we Lewes versloegen. Het was de aanstichter van een gigantisch feest, maar al snel kwam de kater. Hoe was deze promotie financieel mogelijk gemaakt? Het was een vraag die me de hele zomer bezighield.

De kater was snel verdwenen, toen Ben Smith in de eerste wedstrijd van het nieuwe seizoen al naar tien seconden de 1-0 scoorde. We wonnen die pot met 3-1. Daarna volgde weer een overwinning en weer een en weer een. En de tegenstanders waren van behoorlijk niveau: Aldershot, Cambridge en Kidderminster. Onze vijfde wedstrijd was thuis tegen Oxford United en er kwamen maar liefst 5000 man op af. In oktober kwam Sky langs, om onze wedstrijd tegen Gravesend live op tv te brengen. Ben Smith scoorde een wereldgoal en zette Weymouth meteen op de kaart. Een maand later koos de BBC ons uit. Die zonden onze FA Cup tegen Bury live uit. We hielden ze op 2-2 en onze club was het snoepje van de maand. Er hing zo’n positieve sfeer rondom de club, dat er zelfs al werd gesproken over promotie naar de Football League. Het kon niet op.

Op Boxing Day wonnen we voor 4300 man van Exeter en stonden we op de derde plek. Met een geweldig gevoel gingen we het nieuwe jaar in, maar dat zou voor Weymouth uitgroeien tot een waar Annus horribilis. Op negen januari maakte eigenaar Martyn Harrison namelijk bekend dat hij iets te enthousiast was geweest en dat het geld op was. De spaarpot was helemaal leeg en een dag later stonden alle spelers op de transferlijst en onze succesmanager Garry Hill vertrok. De nachtmerrie was begonnen en ik hoop nog altijd dat iemand me daar uit laat ontwaken.

Ian Ridley wilde na de mededeling van Harrison de club weer onder zijn hoede nemen en Claridge als manager installeren. Dat werd geweigerd. De nieuwe manager werd verdediger Jason Tindall, de man met de foutste zonnebankkop die je jezelf kunt voorstellen. Van de 23 wedstrijden na die mooie overwinning op Exeter wonnen we er slechts vijf en verloren er dertien. Geen promotie voor ons, maar een elfde plek. In het team stonden een paar goede voetballers, die nog altijd tot mijn helden behoren. De grootste daarvan is Stuart Beavon, die nu voor Wycombe Wanderers speelt, die we van een lokale amateurclub aantrokken. Zijn goals waren cruciaal voor ons, evenals de reddingen van onze keeper Jason Matthews. Matthews scoorde zelfs dat seizoen. Hij maakte de enige goal tegen Southport en zal daarom voor altijd een held blijven in Weymouth. Ik durf best toe te geven dat ik meer van Super Jason Matthews houd dan van mijn moeder. Verder zaten er ook een stel clowns in het ‘nieuwe’ Weymouth, die de naam voetballer niet eens mogen dragen. Slechtste moment van het restant van het seizoen was een 7-0 nederlaag tegen Cambridge United, die we in de eerste helft van het seizoen nog hadden verslagen.

In de zomermaanden werd de club uiteindelijk toch verkocht door hotelier Martyn Harrison. De nieuwe eigenaar was de muziekpromotor Mel Bush, tevens de schoonvader van onze manager Tindale. Bush had grote plannen met onze club en wilde van Weymouth een financieel stabiele club maken. Na vier maanden was Bush alweer vertrokken en nam Malcolm Curtis de boel over. Alleen van die naam moet ik al walgen en ik zal deze figuur vanaf nu Cu*tis noemen. Bij zijn overname waren er al veel twijfels, want Cu*tis is een projectontwikkelaar en laat de grond waarop ons stadion staat nu toevallig veel waard zijn. Om die twijfels weg te nemen vertelde hij dat het hem niet om het stadion te doen was. Acht maanden laten bleek ineens dat Cu*tis het stadion en de grond daar omheen voor slechts £550.000 had verkocht aan Wessex Park Limited, een bedrijf dat eigendom was van… Cu*tis.

Ook op het veld ging het niet best. De zonnebankkeuren van Tindall zorgde ervoor dat de schulden verder opliepen. De club gebruikte de slechte resultaten als een excuus om hem buiten te gooien en John Hollins, die in de jaren tachtig nog manager was geweest van Chelsea, aan te stellen. Hij kreeg de boel op een of andere magische manier weer op de rails en we verloren slechts drie van de laatste veertien wedstrijden. Daardoor bleven we tot ieders verbazing in de Conference. Het leek ineens de goede kant op te gaan, want in de zomer kwam Cu*tis met het bericht dat we een nieuw stadion zouden krijgen. In 2012 zou het moeten verrijzen op de plek waar de rugbyclub van Weymouth speelt.

Uiteraard was het weer een leugen. Twee maanden later, oktober 2008, kwam Cu*tis met de mededeling dat hij van de club af wilde. Hij had het over de tegenwerking die hij kreeg van de fans en gebruikte de uitdrukking dat hij handgranaten naar zich toe kreeg geworpen, bij ieder plan van hem. Helaas was het een metafoor. Weer een maand later kwam Cu*tis met het bericht dat het stadion opnieuw was verkocht. Ditmaal aan Wessex Delivery Partnership LLP. Klinkt heel chique, maar het was niets meer en niets dan een samenwerking tussen Cu*rtis’ bedrijf Wessex Park Limited en Morgan Sindall Ltd, een andere groep projectontwikkelaars.

In december werd ineens Hollins ontslagen. Iedere fan was verbaasd. De manager was enorm populair en met minimale middelen verrichtte hij wonderen. Op het moment van zijn ontslag stonden we nota bene in het linkerrijtje van de Conference! Verder kregen we van Cu*rtis te horen dat hij surseance van betaling wilde aanvragen of zelfs de club failliet wilde laten gaan. In januari stapte hij op en noemde hij Weymouth “the Afghanistan of non-League football”.

Ondertussen waren bijna alle spelers vertrokken. Uit de laatste zestien wedstrijden haalden we maar één schamel puntje. Dikke nederlagen volgden elkaar op. De ergste was een 0-9 tegen Rushden & Diamonds. Doordat er geen geld was om een verzekering voor de spelers af te sluiten, speelden we die dag met een jeugdteam. Ze deden hun best, maar het was een verloren zaak. Gelukkig kregen we er geen tien om de oren. Het was een dag vol met emoties. Aan de ene kant woede om wat Cu*tis de club had aangedaan en aan de andere kant trots op de dappere jeugdspelers die alles gaven voor de club, maar niet beter konden. Ik heb die dag op de tribune staan janken. Het leek over voor mijn club na 118 jaar.

Ineens kwam er een ridder op het witte paard binnen. Stephen Beer wilde £300.000 in de club investeren en er kwam een heuse persconferentie. Minpuntje was dat de naam van de club verkeerd op de cheque was geschreven, maar je kunt niet alles hebben. Erger was dat de cheque niet gedekt bleek en dat Beer sowieso geen geld bleek te hebben. Hij woonde in een sociale huurwoning en had £20.000 schuld bij de belasting. Twee jaar geleden kwam hij nogmaals in het nieuws, toen hij in een Jerry Springer-achtige show door zijn maîtresse werd geconfronteerd met het feit dat hij al tien jaar lang zijn vrouw bedroog. Ach ja, Cu*tis is erger.

In maart 2009 kwam er eindelijk weer positief nieuws. Ian Ridley en een consortium van lokale zakkenmannen nam de boel over. Ze schrokken zich kapot, toen ze er achter kwamen dat de club een half miljoen pond schuld had. Een gigantisch bedrag in het non-league voetbal. De voormalige manager van Wales en Wimbledon, Bobby Gould, werd manager en Ridley ging aan de slag om de schulden te saneren. De grote nederlagen werden minder groot, maar punten werden er niet gepakt. Overbodig om te zeggen dat we in 2009 degradeerden naar de Conference South. Toch was er een positief gevoel rondom de club, want die was eindelijk in goede handen.

Helaas moet je als Weymouth-fan nooit een positief gevoel hebben, want het ging toch weer mis. De club kreeg de schulden niet weggewerkt en we hadden een matig team. We verloren een aantal keer heel dik (5-1 tegen Bromley en 6-2 tegen Bishop’s Stortford), maar het slechtste nieuws kwam vanuit de bestuurskamer; Ian Ridley bleek namelijk kanker te hebben. Hij legde zijn taken neer. Ondertussen kwam smeerlap Cu*tis weer eens langs en dreigde zijn twee ton op te eisen die hij als voorzitter had geleend van zichzelf. De club lag als een schildpad op haar rug en kon geen kant meer op. De gieren zagen dat en er kwamen twee overname kandidaten. Beide hadden verschrikkelijk slechte voorwaarden, maar de club kon geen kant op. Uiteindelijk werd de voormalige voorzitter van Cambridge United, George Rolls, de nieuwe eigenaar. Die had er bij The U’s een potje van gemaakt en we werden al gecondoleerd door de fans van Cambridge.

In december 2009 waren de schulden weer flink opgelopen. We bleken ineens £700.000 in het rood te staan. Rolls was ondertussen aan het proberen Jesus Gil-y-Gil te imiteren en nam managers aan en ontsloeg ze weer na een paar wedstrijden. In maart 2010 waren onze schulden opgelopen tot £900.000. Best knap van hem. Het geld bleek goed geïnvesteerd te zijn, want we verloren niet meer met 0-9, maar met 0-6 (van Basingstoke Town) en 1-7 (van Welling United). We wonnen in 2009/2010 slechts vijf duels en degradeerden naar de Southern Premier League. Rolls bleek ondertussen surseance van betaling te hebben aangevraagd, om zo de schulden makkelijker af te kunnen lossen. Gevolg was wel dat we afgelopen seizoen met tien minpunten moesten starten. Oh ja, Rolls hield ons nog een vette worst voor. Hij had namelijk een investeerder uit Litouwen gevonden die drie ton in onze club wilde steken. Overbodig om te zeggen dat we daar nooit iets van gezien hebben.

Toch was er niet alleen negatief nieuws in de zomer, want ons Wessex Stadium werd hernoemd in het Bob Lucas Stadium, vernoemd naar een clubicoon. Lucas overleed in de zomer aan kanker en dit was een eerbetoon aan hem. Hij was vlak na WO II onze keeper en werd in 1950 uitgeroepen tot “Man of the Match” in onze wedstrijd tegen Manchester United op Old Trafford. De mannen van Matt Busby wonnen met 4-0, maar Lucas keepte geweldig. Nadat Lucas gestopt was, werd hij onze fysio en bleef dat voor 32 jaar. Daarna werd hij erevoorzitter van onze club. Lucas stond voor alles wat goed was aan onze club, iets waar graaiers als Cu*tis en consorten een voorbeeld aan kunnen nemen.

Afgelopen seizoen was het opnieuw huilen met de pet op. Eind oktober verloren we opnieuw een keer met 9-0. Ditmaal van Hednesford Town. Gelukkig ging het de week erop beter en werd het slechtst 7-2 tegen Stourbridge. Halverwege januari stonden we een-na-laatste en leek de derde degradatie op rij een kwestie. Er werd weer eens een manager ontslagen en Martyn Rogers werd aangesteld. Onder hem werden er 21 punten gehaald uit 17 wedstrijden, nét genoeg om degradatie te ontlopen.

Dit jaar is er weer een nieuwe manager aangesteld en het loopt voor geen meter. Het is dat we afgelopen dinsdag wonnen in de slechtste wedstrijd die ik ooit gezien heb, anders zouden we weer op een degradatieplek staan. Nu staan we 18de, net een plekje erboven. Er komen tegenwoordig nog maar 500 man kijken. Een behoorlijk aantal op ons niveau, maar slechts 10% van de mensen die kwamen opdagen in die pot tegen Oxford. Ik kan ze geen ongelijk geven. Iedereen is Rolls kotsbeu. Het bestuur van Weymouth bestaat tegenwoordig uit drie mensen: de vrouw van Rolls, de vader van Rolls en zijn moeder. Je kunt je voorstellen dat die weinig tegengas geven aan de eigenaar van de club.

Ondertussen zijn de motieven van Rolls onduidelijk. Wat hij precies wil en waarom hij de club heeft gekocht. We hebben ook geen enkel idee hoe lang we nog in het Bob Lucas Stadium mogen spelen. Een nieuw stadion lijkt helemaal van de baan en er wordt gevreesd dat we moeten gaan groundsharenbij onze grote rivaal Dorchester. Ondertussen komen er minder en minder mensen kijken en is het afwachten totdat het volgende lijk uit de kast valt. Maar… ondanks alles bestaan we nog steeds! De fans betalen het loon van sommige spelers en zolang de WFC-vlag aan een van lichtmasten wappert, is er nog altijd een Weymouth FC om aan te moedigen en hebben we de hoop dat we onze club terug kunnen krijgen.

Up the Terras!”

5 Reacties op “From Floodlit Dreams to ‘Who owns the floodlights?’

  1. Wat een verhaal zeg! En wat een respect voor de supporters die blijven komen. Ik hoop van harte dat deze club er bovenop komt.

  2. Verschrikkelijk. Ik dacht dat we het bij Feyenoord slecht hadden getroffen met het bestuur, maar deze gozerTs overtreffen dat.

  3. Voor dat soort figuren hebben ze in Engeland een woord: cunts.

  4. Diep respect. Ware liefde voor een voetbalclub. Dat gekokketeer met een succesvolle club als Barcelona is echt om te kotsen. In Nederland hebben we ook zo’n club, lekker makkelijk om daar voor te zijn. Uiteindelijk leert met in slechte tijden de ware supporter kennen. Good Luck

  5. Halfweg gestopt met lezen. Uit het taalgebruik van de man klinkt een verbitterde persoon en die “ik houd meer van die speler dan van mijn moeder” is er echt helemaal over. Zulke figuren moeten dringend leren, hoe jammer het ook is wat hun club overkomt, dat voetbal een spelletje is. Zou het verhaal over wat er met de club gebeurde graag eens horen uit de mond van iemand die net iets meer relativeringsvermogen en neutrale kijk heeft.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s