The Brighton & Doncaster Friendship‏

Vanavond barst de competitie in Engeland los met de pot tussen Hull en Blackpool. Leuk voorafje, maar zaterdag begint het pas echt met legio wedstrijden. Er zijn mooie potjes dit weekend, zoals het debuut van AFC Wimbledon, Southampton v Leeds en West Ham v Cardiff. Maar geen wedstrijd zal zoveel emoties oproepen als Brighton v Doncaster. Op papier een wat saaie pot, maar wát een historie heeft deze wedstrijd. Niet alleen is het de eerste officiële wedstrijd van het nieuwe Falmer Stadium, ook was het in 1997 de laatste wedstrijd op de oude Goldstone Ground. Op die dag liepen de emoties hoog op: Brighton was haar huis kwijt, de club stond op de rand van degraderen naar de Conference en de fans hadden geen idee of ze het jaar erop nog wel een club hadden. In plaats van hun tegenstander hiermee te sarren, waren zowel de fans als de spelers van Doncaster erg solidair met hun tegenstander en ontstond er voor Engelse begrippen unieke band tussen de twee clubs.

 We schrijven 26 april 1997. Brighton & Hove Albion speelt haar laatste wedstrijd ooit op de Goldstone Ground. De eigenaren van de club, het trio dubieuze zakenmannen Bill Archer, Greg Stanley en David Bellotti, hebben het stadion verkocht aan projectontwikkelaars en daarmee hun zakken flink gevuld. Archer had vlak ervoor de reglementen van de club aangepast, waarin stond dat al het geld van een eventuele verkoop alleen ten goede zou komen aan de club. In het nieuwe reglement stond nu dat ook de eigenaren mee zouden delen in de winst. Een bijkomend probleem was dat Brighton nu geen stadion meer had. In 1995 werd de verkoop bekend gemaakt en dat pikten de fans niet. Protesten volgden, de eigenaren werden bedreigd en wedstrijden werden stilgelegd door middel van pitch invasions. De wedstrijd tegen York in 1996 leek de laatste te zijn op de Goldstone en na vijftien minuten kwamen de fans het veld op, om de wedstrijd stil te liggen. Die van York deden mee uit solidariteit. De doelen werden gesloopt, zodat de wedstrijd niet hervat kon worden. Brighton was toen al gedegradeerd naar het laagste niveau.

 

De nieuwe eigenaar van het stadion, projectontwikkelaar Chartwell, had het stadion voor 7.4 miljoen pond gekocht en wilde zo snel mogelijk gaan bouwen op het terrein. Toch boden ze de club, die nog geen stadion had voor het seizoen erop, de mogelijkheid om het voor nog een seizoen te huren. Chartwell, geen filantropische instelling, wilde daar wel 480.000 pondvoor hebben. De eigenaren van Brighton gingen daar niet meer akkoord. Zij wilden zo snel mogelijk van de club af en er zeker geen geld meer insteken. Niemand bleek de club echter over te willen nemen en de eigenaren zaten ermee in hun maag. Ze werden onder druk gezet door de fans om toch maar dat contract te tekenen en vijf minuten voor het verstrijken van de deadline van Chartwell, werd er een contract getekend om nog één seizoen op de Goldstone Ground te spelen. Daarna zou het definitief plat gaan, want Chartwell wilde er een troosteloos retail park neer gaan zetten. Ondertussen onderhandelde het bestuur van Brighton met Portsmouth om vanaf 1997 op Fratton Park te gaan spelen.

Tijdens het seizoen 1996/1997 waren er nog meer protesten. De fans wilden de graaiers uit de bestuurskamer weg hebben en wel zo snel mogelijk. Wedstrijden werden geboycot en de bestuurders durfden nog amper in het stadion te komen. Ondertussen ging het op het veld ook steeds slechter en op een bepaald moment leek degradatie naar de Conference onvermijdelijk, want Brighton stond maar liefst dertien punten los op de laatste plek. Overal in het land begon sympathie voor de club te ontstaan, die in 1983 nog op het hoogste niveau speelde en in de finale van de FA Cup stond, en nu zo hard was getroffen en helemaal werd leeggezogen door een stel parasieten. Besloten werd om de club en de fans te steunen en 8 februari 1997 werd uitgeroepen tot “Fans United Day”. Fans van alle clubs werden opgeroepen om naar de Goldstone Ground te komen, om de Brighton-fans een hart onder de riem te steken. En ze kwamen met duizenden; Brighton won met 5-0 van Hartlepool en leefde weer.

 

Toch leek het niet genoeg te zijn, want twee speeldagen voor het einde stond Brighton drie punten achter op Hereford. Degradatie leek onvermijdelijk, maar toch kwam ieder massaal opdagen voor de laatste thuiswedstrijd tegen Doncaster. Waar er tijdens eerdere wedstrijden een grafstemming hing (met toeschouwersaantallen onder de 2000), wilde men nu met de kop omhoog afscheid nemen van het oude stadion en de Football League. Meer dan 11000 man kwamen kijken naar de uitvaart van het oude stadion. Vooral om die walgelijke eigenaren, die allang niet meer in het stadion durfden te komen, het plezier niet gunnen van hun miserie. Mensen waren beschilderd en er was een uitgelaten stemming. De fans van Doncaster deden volop mee en beide fangroepen zongen elkaar toe. Brighton won met 1-0 en leefde nog. Hereford had verloren en daardoor had Brighton een week later aan een gelijkspel, uitgerekend tegen Hereford, genoeg. Na de wedstrijd liepen zelfs de spelers van Doncaster rond met een spandoek, waarop ze hun sympathie lieten blijken voor de fans van Brighton. Na afloop werd er samen door beide fangroepen gedronken en geklonken op een goede afloop voor The Seagulls.

 

Voor de wedstrijd in Hereford was dan ook geen kaartje meer te krijgen. 8532 man konden er in (waaronder 3500 uit Brighton) en geen eentje meer. Vreemd genoeg had Brighton aan een gelijkspel genoeg. Het doelsaldo van The Seagulls was minder dan dat van Hereford, maar het ging dit jaar om wie de meeste goals had gemaakt. Bizar, maar de FA hield wel van experimenten in die tijd. Een hypernerveuse wedstrijd volgde. Hereford was iets beter, maar echte kansen kwamen er niet. Brighton besloot daarop Hereford te helpen en Kerry Mayo schopte de bal achter zijn eigen keeper. Vier degradaties in 16 jaar, stadion kwijt, club zo goed als failliet en nu de Football League uit donderden door een eigen doelpunt. De Brighton-fans waren niet te benijden. Bij rust was het 1-0 en aan Brighton-zijde werd er na een tien minuten in de tweede helft ene Robbie Reinelt ingebracht. Een matige speler, maar dat waren ze allemaal bij Brighton dus veel verschil maakte het niet. Reinelt zou ook nooit iets opmerkelijks doen in zijn hele carrière, behalve deze dag. In de 62ste minuut kreeg hij een bal voor zijn voeten die terugkwam van de paal en tikte hij hem langs de Hereford-keeper. Brighton bleef erin.

 

Het jaar erop zou Brighton opnieuw 23ste worden, maar ditmaal was er geen spanning. Met 35 punten waren ze er in ieder ander jaar keihard eruit gevlogen, maar in 1997/1998 was er een andere club die zo slecht was, dat ze geen moment in gevaar kwamen. Die andere club was uitgerekend Doncaster. De fans van Brighton vonden het verschrikkelijk voor de club die hen zo had geholpen het jaar ervoor. Doncaster had ongeveer hetzelfde meegemaakt als Brighton; een hond van een voorzitter die de club voor eigen gewin had gebruikt. Deze voorzitter, Ken Richardson, had twee mannetjes ingehuurd om het stadion van Doncaster, Belle Vue, plat te branden. Dit om de verzekeringspremie op te strijken. Het was hem gedeeltelijk gelukt, maar de verzekeringsmaatschappij was erachter gekomen en in 1999 werd Richardson voor deze daad tot vier jaar spinnenhuis veroordeeld. Richardson was ook iemand die geen cent in de club stak, vandaar de keiharde degradatie in 1998. Ze kregen alle sympathie van de Brighton-fans, die hen kwamen steunen in de donkerste dagen van het bestaan van hun club.

 

Doncaster leek in de zomer van 1998 failliet te gaan, maar krabbelde langzaam op. Het eerste jaar in de Conference was het overleven en ervoor zorgen om zeker niet te degraderen. Dat lukte met een zestiende plek en in 2003 won de club de play-offs en mocht terug naar de Football League. Een seizoen later werden ze meteen kampioen van League One en in 2008 promoveerde de club zelfs naar de Championship. Daar beginnen ze nu aan hun vierde seizoen. Een wonder eigenlijk, want Doncaster is in principe gewoon een club voor op het vierde niveau. Tijdens die opmars kwamen ze zowel in 06/07 als 07/08 Brighton weer tegen. Het was een mooi weerzien, want ook al was het meer dan acht jaar geleden dat ze elkaar zo gesteund hadden, vergeten waren ze het niet. Er werd volop gedronken, gelachen en gezongen in de kroegen van Brighton en Doncaster door beide fangroepen. Waar je in Duitsland volop vriendschapsbanden ziet tussen clubs, is dit in Engeland hoogst ongebruikelijk. Maar deze tussen Brighton en Doncaster is er eentje die niet snel kapot zal gaan.

 

Dit jaar treffen beide clubs elkaar weer, want ook Brighton heeft een stevige opmars gemaakt. Na jaren van middenmoot gerommel in League One, werd de club afgelopen seizoen ineens met overtuigend voetbal kampioen. Gus Poyet liet zijn ploeg bij momenten geweldig spelen en als ze op het laatst de teugels niet hadden laten vieren, waren ze ruim over de 100 punten heen gegaan. Geweldig voor Brighton dat ze juist dit jaar in hun nieuwe stadion gaan spelen en dan meteen in de Championship. Mooier kan bijna niet. Ook niet voor de Brighton-fans Dick Knight, Norman Cook (Fatboy Slim) en Tony Bloom, die hun verantwoordelijkheid pakten als fans, de club uit de shit trokken en weer opbouwden. Nog mooier is dat de computer “toevallig” Brighton in de eerste speelronde thuis laat spelen tegen Doncaster. Ach ja, soms mag je dingen wel manipuleren. De FIFA doet het al jaren met warme en koude balletjes. Ik vind het jammer dat ik er niet bij kan zijn morgen, maar ik denk dat de wedstrijd van morgen tussen de old friends voor een laag duimendik kippenvel gaat bezorgen bij de aanwezigen.

4 Reacties op “The Brighton & Doncaster Friendship‏

  1. Doorgaans vind ik vriendschappen tussen clubs wat absurds hebben. Het komt geforceerd over wanneer ieder die voor een bepaalde club supportert ook plots sympathie voor dezelfde andere club krijgt. Tribalisme. In dit geval echter kan ik er best inkomen en is de wederzijdse affectie geheel begrijpelijk. Mooi dat beide clubs overleefd hebben ook, ondanks alle ellende die hen overkwam.

    Ik wist niet dat Fatboy Slim geld in het voetbal had gestoken ; heeft hij een rol binnen het bestuur van Brighton of heeft hij gewoon wat geld gedoneerd?

  2. Mooi verhaal, prachtig van Norman Cook.

    In ’94 plaatste de band Wet Wet Wet zichzelf als sponsor op de shirts van hun favoriete team, het Schotse Clydebank FC..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s