The Goldstone Ground

Komende zaterdag neemt Brighton & Hove Albion haar nieuwe stadion in gebruik. Eindelijk. De club raakte in 1997 haar stadion kwijt en sindsdien kijken de fans uit naar een eigen huis en een plek onder de zon. Nadat Brighton moest vertrekken van de Goldstone Ground volgde er eerst een verhuis naar Priestfield van Gillingham. Een stadion waar op zich niets mis mee is. Minder was wel dat het voor de fans iedere twee weken maar liefst 110 (!!!) kilometer rijden was naar de thuiswedstrijden. Gelukkig konden ze na twee seizoenen terecht in het afschuwelijke atletiekstadion Withdean. Ondanks de horrorsintelbaan waren ze blij dat ze weer “thuis” in Brighton waren, maar wat werd de Goldstone Ground gemist. Die heimwee naar de Goldstone Ground zal waarschijnlijk verdwijnen, zodra ze het nieuwe stadion betrekken. Vandaar dat we hier nog één keertje terugblikken op dat geweldige, oude stadion.

Iedereen kent de partij stenen met de naam Stonehenge wel. Een pure scam, want je betaalt je blauw om ze te zien, terwijl de hunebedden een stuk interessanter zijn. Wie naar Engeland gaat om stenen te zien die door druïden worden aanbeden, raad ik dan ook Brighton aan. Daar heb je namelijk de befaamde “Goldstone”. Gratis en voor niets te bezoeken. Het bestaat eigenlijk uit tien stenen: een heel grote, omringd door negen kleinere. Volgens de mythe is de steen er neergegooid door de duivel, die bezig was met een dijk kapot te gooien. Doel van deze actie was dat het land vol zou lopen en dat de mensen zouden verdrinken. Daarna is het een bedevaartsplaats voor druïden geworden. De steen werd langzaamaan een attractie in de 18de en 19de eeuw, totdat William Marsh Rigden (de boer op wiens land de steen lag), het zo beu was dat er allemaal mensen kwamen, dat hij in 1830 de stenen begroef.

Het had effect, want het toerisme stopte. De druïden waren boos, want die wilde de steen eren. Marsh Rigden was onvermurwbaar en niemand mocht bij de stenen komen of ze komen zoeken. De locatie was ook onbekend, totdat een ambtenaar van de gemeente Hove ze terugvond op 29 september 1900. Ze werden tentoongesteld in Hove Park en zijn een van de attracties van Brighton. In datzelfde park werd er in 1901 nog een andere attractie gebouwd, maar dan voor de locals: een heus stadion voor Brighton & Hove Albion. De naam werd ook afgeleid van de steen: The Goldstone Ground. In het begin stelde het weinig voor, maar in de loop der jaren werd het stadion steeds uitgebreid met een nieuwe tribune en andere verbeteringen. Tijdens de Olympische spelen van 1948 in Londen, was het (samen met Fratton Park) het enige stadion buiten Londen waar wedstrijden werden gespeeld. Het publiek in Brighton kon genieten van de topper Luxemburg v Afghanistan.

Na dat Olympische avontuur volgden twee grote veranderingen. In 1949 werd de South Stand en negen jaar later de West Stand. Die laatste was de hoofdtribune van de Goldstone Ground en de trots van de club. In 1961 kwam de voorlopig laatste verbetering, toen er lichtmasten werden neergezet. Opvallend was dat Brighton koos voor floodlights uit Edinburgh en daardoor typisch Schotse lichtmasten had, zoals je ze nu nog ziet bij Queen of the South. Het is jarenlang een van de meest opvallende dingen geweest aan het stadion, want ondanks dat je nu kwijlend naar plaatsjes kijkt van het stadion, was het voor die tijd weinig bijzonders. Het stadion miste een schitterende façade, zoals Fulham bijvoorbeeld, had geen bijzondere ligging en ook geen overdreven mooie tribune. Ook de capaciteit was niet overdreven groot, als je ziet dat de recordgate 36747 was. Dat was tegen Fulham in 1958, op 27 december.

Nee, eigenlijk was de Goldstone voor de standaarden van die tijd helemaal niet bijzonder. Sterker nog, in de jaren 90 werd het als een van de slechtste stadions van Engeland gezien. Waar overal wel wat vernieuwingen plaatsgevonden hadden, gebeurde er niets aan dit stadion. De eigenaren hadden weinig zin om er werk aan te verrichten en verkochten het stadion zelfs achter de rug van de fans aan projectontwikkelaars. Ze hadden nu hun eigen zakken gevuld, maar de club had geen plek meer om te spelen en zou uiteindelijk 110 kilometer verderop in Gillingham eindigen. Over de strijd van de fans kom ik later deze maand nog terug, maar ze konden destijds niet voorkomen dat op 26 april 1997 Brighton tegen Doncaster haar laatste pot speelde op de Goldstone. Tegenwoordig staat er een drive-in Burger King op de plek van het stadion. Triester kan bijna niet of het had een Wimpy moeten zijn.

6 Reacties op “The Goldstone Ground

  1. Klik op de foto’s om ze in een groter formaat te zien.

  2. Maf eigenlijk, dat dit nog niet zo heel lang geleden als ‘niets bijzonders’ werd gezien, terwijl groundhoppers tegenwoordig een nier zouden verkopen om zo’n ground terug te hebben.

  3. Eeuwig zonde dat ze dit soort stadion vernielen. Hier had ik graag een wedstrijd gezien.

  4. Pingback: Falmer: The New Temple of Brighton | Doing the 116 Blog

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s