The Maryhill Magyars

Morgen beginnen ze in Schotland alweer. De SPL gaat van start en de clubs in de lagere divisie spelen voor de Challenge Cup. Uiteraard zal de aandacht voor uitgaan naar Celtic en Rangers, maar voor de derde club van Glasgow is het ook een bijzonder jaar. Partick Thistle bestaat namelijk 135 jaar en dat is een prestatie van formaat in het verdeelde Glasgow. Natuurlijk heb je met Queen’s Park nog een Glaswegian club in de Schotse Football League, maar daar komen nog maar een paar honderd man kijken en dat zijn zuivere amateurs. Partick Thistle doet nog echt serieus mee in Schotland en speelde in 2004 nog in de SPL. Tijd dus voor een kleine terugblik op 135 jaar Partick Thistle.

Mensen die op zoek gaan naar het stadion van Partick Thistle dienen zeker niet de metro naar de wijk “Partick” te nemen. De club speelt namelijk al sinds 1909 niet meer in die wijk. Destijds besloot het bestuur van de club namelijk om zijn stadion te verkopen en een stuk noordelijker in de wijk Maryhill te gaan zitten. Een voorstel om de club dan maar Maryhill Thistle te noemen haalde het niet, want het bestuur was bang dat ze dan hun achterban in Partick van zich zouden vervreemden. Tegenwoordig heeft de club amper meer fans in Partick. Logisch ook, want de lokale club voor mensen in Partick is Glasgow Rangers en niet Partick Thistle. Ibrox ligt namelijk dichter bij de wijk Partick, maar het is voor de club nooit reden geweest om de naam te veranderen.

Zoals veel Schotse clubs is Partick Thistle ook stokoud. In 1876 werd de club opgericht om de mensen in Partick – destijds nog een onafhankelijk stadje tegen Glasgow aan – ook kennis te laten maken met voetbal, hierdoor geïnspireerd door het destijds oppermachtige Queen’s Park. Partick Thistle bouwde al snel een reputatie op in het Glasgowse voetbalwereld door zijn ruige spel. Niet gek, aangezien Partick een stadje was waar ontzettend veel immigranten uit de Highlands woonden en Highlanders waren nu eenmaal niet de meest softe types. Die gooiden de beuk er wel in. Zelfs vandaag de dag is Partick het deel van Glasgow waar men het meeste Gaelic spreekt door die immigratie uit de Highlands. De connectie tussen de voetbalclub Partick Thistle en de Highlands is er echter niet meer, mede door de verhuizing naar Maryhill in 1909.

Partick Thistle en successen is niet echt een gelukkige combinatie, maar toch is de prijzenkast van de club niet zo leeg als bij de gemiddelde Schotse profclub. Het eerste, en misschien wel grootste, succes van de club vond plaats in 1921. Partick Thistle won toen de Schotse beker. Na Hearts in de halve final opzij te hebben gezet, stond er een finale tegen Rangers op het programma. Om Celtic niet achter te stellen, werd Celtic Park het strijdtoneel van deze finale. Uiteraard was Rangers de grote favoriet, maar die zaten middenin hun 25-jarige run (van 1903 tot 1928) waarin ze nooit de Scottish Cup wonnen. Ook dit jaar lukte het The Gers niet en Sandy Blair zorgde met zijn ene doelpunt niet alleen voor bekerwinst voor Partick, maar ook voor eeuwige roem voor zichzelf. Vandaag de dag weet nog steeds iedere fan van The Jags wie Sandy Blair was.

Voor het volgende succes moeten we weer lang wachten, maar de derde plekken in de hoogste divisie (in 1948, 1954 en 1963) waren toch geen verkeerde prestaties. De bronzen plak in 1963 zorgde er zelfs voor dat Partick Thistle in 1963/1964 in Europa mocht uitkomen. Opnieuw Europees voetbal in het Firhill Stadium, wat het eerste stadion was in Schotland dat Europees voetbal zag. In 1954 moest de Schotse kampioen Hibernian namelijk uitwijken naar Glasgow voor haar wedstrijd tegen RW Essen en koos voor het knusse Firhill Stadium, dat lichtmasten had. Dit wapenfeit halen de fans van Partick natuurlijk graag aan als ze in een pub aan de bar hangen met een Rangers- of Celticfan. Maar negen jaar later werd er dus door The Jags zelf een Europese wedstrijd gespeeld en dat ging meteen crescendo. Glentoran uit Belfast werd met 4-1 verslagen. In de volgende ronde was het avontuur over, toen Spartak Brno te sterk bleek.

Ene Jock Stein zorgde voor flinke veranderingen in het Schotse voetballandschap. Celtic ging voor het eerst in veertig jaar weer regelmatig prijzen pakken en in 1967 ging zelfs de Europa Cup I naar Glasgow. Ook werden er negen titels op rij gewonnen, totdat de Rangers in 1975 een einde maakte aan die reeks. In 1971 was Celtic dus nog altijd oppermachtig. Dat jaar zou de buiten de landstitel ook de Scottish Cup worden gewonnen. In de League Cup stonden ze ook in de finale. Tegen Partick Thistle. Op papier een makkie, in praktijk een kansloze missie. Partick stond bij rust al met 4-0 voor en een donderspeech van Stein in de rust zorgde slechts voor één goaltje. De bookies hadden een goede dag, want op 4-1 voor Partick was door niemand ingezet. Voor The Jags zelf is deze bekerwinst nog altijd het mooiste moment uit de clubhistorie. Ze hadden namelijk een van de beste teams van Europa – een aantal maanden hiervoor speelde Celtic nog de Europa Cup I finale tegen Feyenoord – weggespeeld.

Het jaar erop was er dus weer Europees voetbal te zien in het Firhill Stadium. Dit keer kwamen er Hongaren op bezoek in de vorm van Honved Boedapest. Goed, ze waren niet meer zo sterk als het team uit de jaren zestig, maar nog altijd een goede ploeg. Partick Thistle was dan ook kansloos en verloor tweemaal. Het leverde de ploeg wel de bijnaam “The Maryhill Magyars”, als knipoog naar de wedstrijden tegen deze Hongaren. Vooral oudere fans horen deze bijnaam liever dan The Jags, die vandaag de dag vooral wordt gebruikt. Misschien wel logisch, want de oude bijnaam doet weer terugverlangen naar de tijden dat Partick in Europa speelde, iets dat niet meer gebeurde sinds dat tweeluik in 1972. Op een kort avontuur in de Intertoto in 1995 na zijn ze ook niet echt meer in de buurt daarvan geweest.

Waar de oude knarren nog met plezier terugdenken aan de gloriedagen, zullen de fans die mid-twintig zijn met vrees terugblikken op het verleden. De club was namelijk in 1997 zo goed als failliet: er was geen geld meer, de club degradeerde naar het derde niveau en alle spelers gingen weg. Dankzij de actie ‘Save the Jags’ van de fans werd de club gered en onder leiding van clublegende John Lambie – een heilige bij Partick – werd sportief ook weer de weg omhoog ingezet. In 2001 werd eindelijk die nare Second Division verlaten en het jaar erop werd de club zelfs kampioen van de First Division. Twee jaar lukte het The Jags om zich daar te handhaven, maar daarna was het over. ‘What goes up, must come down’ wordt wel eens gezegd en dat gold zeker voor Partick, want en nieuwe degradatie en ze zaten weer in de Second Division. Deze degradatie meteen weer gevolgd door een promotie en sindsdien speelt Partick Thistle in de First Division.

Zoals ik in het begin schreef heeft Partick Thistle vooral een lokale functie, want de meeste fans wonen in de wijk Maryhill. Er is echter ook een opvallend feitje aan de club en dat is dat ze veel studenten hebben onder hun fans, dit omdat Maryhill dicht bij de universiteit ligt en er in de wijk veel studentenhuizen staan. De flats die je achter de korte zijde ziet zijn ook studentenwoningen. Goed, meestal kijken ze van daaruit gratis naar de wedstrijden, maar er zijn ook veel studenten die wel naar het stadion komen. Meestal zijn ze fan van een andere club, maar er zijn er toch ook relatief veel die blijven hangen. Partick Thistle heeft namelijk een erg positief imago en dat spreekt blijkbaar veel jongeren aan.

Verder zetten de fans van de club zich erg af tegen de Old Firm. Officieel zijn Clyde, die vroeger ook in Glasgow speelden, Airdrie United en Hamilton de grote rivalen, maar als er anti-liedjes worden gezongen, gaan die meestal over de Old Firm. Het bekendste lied in Firhill Stadium gaat dan ook niet over de club zelf, maar is anti-Old Firm en is hieronder te lezen. Bij Partick Thistle zijn ze erg trots op dit anti-OF imago, maar bij veel andere clubs in de First Division wekt dat juist wrevel op. Iedereen in Schotland die niet voor Celtic of Rangers is, is anti-OF. Het geprofileer van The Jags daarmee, wekt irritatie op. Zelf heb ik weinig tegen de club. Ik ben eenmaal bij het stadion geweest, zonder wedstrijd, en de mensen die daar rondliepen waren erg sympathiek. Hier wat foto’s van mijn bezoek aan Firhill.

En als afsluiter het meest bekende lied van The Jags:

Hello, Hello, How do you do?
We hate the boys in royal blue,
We hate the boys in emerald green,
So fuck the pope and fuck the queen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s