View From The Main Stand

Afgelopen week heb ik met veel bombarie de nieuwe aankopen voorgesteld, vandaag de aftrap van de eerste: Niels van Burik met zijn column “View From The Main Stand”.

Het zijn zware dagen voor de gemiddelde voetballiefhebber. Je weet gewoon niet wat je met je tijd aanmoet. Tijdens je werk blijf je kijken op je telefoon of je niet een telefoontje hebt gemist van je aanvoerder die een vriendschappelijke wedstrijd heeft ingelast op zaterdag ondanks dat je weet dat dit nooit het geval kan zijn.

Mocht je onverhoopt een dagje vrij zijn is het drama. Je voetbalhonger gaat nooit gestild worden door het WeightWatchers-dieet wat Eurosport samenstelt; het WK voor spelers onder de 17 jaar in half lege stadions. Het enige waar je echt wat aan hebt in zulke tijden is het verleden. Ik kan sommige boeken en films achter elkaar blijven lezen en kijken zonder dat de verveling inslaat.

Paul McGuigan, de oud-bassist en een van de oprichters van Oasis, heeft hetzelfde probleem als ik denk ik. Hij schreef een boek over een van de beste voetballers die nooit echt op het hoogste niveau acteerde. Robin Friday. In die tijd, we spreken hier over de jaren zeventig, werden er eigenlijk alleen van de hoogste divisie beelden geschoten. Dat is gelijk de verklaring van de titel van het boek. “The greatest footballer you never saw”.

Als alle verhalen die de ronde doen over deze voetballer kloppen moet het een soort Messi zijn geweest. Is natuurlijk de grote vraag waarom hij vroeg overleed, op zijn achtendertigste, en nooit op het hoogste niveau acteerde. Robin leefde elke dag zoals zijn achternaam; het begin van het weekend. Drugs, drank, vrouwen en sigaretten vulden zijn dagen, ondanks zijn astma.

Ik zou allemaal anekdotes kunnen vertellen over deze voetballer die overal op het internet te vinden zijn en zo het lezen van het boek voor mensen met hetzelfde probleem als ik kunnen verzieken. Ik doe dat dus niet.

Mij gaat het meer om het feit dat het hedendaagse Engels voetbal niet meer van dit soort spelers heeft, en waarschijnlijker ook nooit meer echt zal krijgen. De spelers die tegenwoordig ook maar enige vorm van talent in hun linkerteen hebben worden van jongs af aan mentaal dood gemaakt zodat zij alleen nog maar meelopen met de massa. Jonge spelers met veel talent worden grote voetballers of komen de voetbalwereld überhaupt niet in als het karakter de voetbalwereld niet aanstaat.

Genieten kan ik van de verhalen van bijvoorbeeld John Terry en Wayne Bridge, Joey Barton, Paul Gascoigne en Zlatan Ibrahimovic. De een wat briljanter op het veld dan de ander maar buiten het veld echte klootzakken. Heerlijk voetballers die niet zeggen wat ze moeten zeggen na een wedstrijd, maar zeggen wat ze denken. Voetballers die olie op het vuur gooien na een dom gelijkspel, ik mis ze af en toe.

Elk team heeft wel een speler die in potentie zo’n voetballer zou kunnen zijn. Begrijp me niet verkeerd. Ik wil absoluut niet dat de complete Engelse voetbalpiramide een extra vrouw neemt, aan de drugs gaat, gaat roken en flink gaat drinken. Ik wil af van die door de clubs zo opgeleide en getrainde spelers die in de media dingen zeggen die niemand tegen het verkeerde been stoten.

Ga een willekeurige regenachtige zaterdagmiddag eens naast een amateurveld staan; de spits die uitgescholden wordt door de rechtsback omdat hij niet meeverdedigde bij de laatste aanval van de tegenpartij, de keeper gaat na een corner tekeer tegen de laatste man omdat hij een kopduel niet aanging, dat zijn enkele voorbeelden van situaties die sowieso voorkomen op het veld. Vlak na de wedstrijd loopt het nog even hoog op, maar dan drinkt iedereen gezellig een biertje. De week erna staat het hele elftal er gewoon weer omdat alle spelers in een week hebben bedacht dat het spelletje zo verdomde leuk is, de spits verdedigt nu wel mee en de laatste man wint elke kopduel, niet omdat iedereen na de wedstrijd zei wat hun teamgenoten, supporters, bestuursleden en trainers wilden horen.

3 Reacties op “View From The Main Stand

  1. Mooi stuk! Overigens is het probleem deels bij de fans: sommige fans gaan voor het minste provocatie, zelfs al is het eerder plagend bedoeld, al door het dak en zijn zo oververhit dat ze in staat zijn klappen uit te delen. Dit soort figuren op de tribunes zou een club al voor minder doen opletten met wat spelers zeggen. Een druppeltje olie op het vuur en het is vaak al uit de hand aan het lopen voor je het beseft. Jammer want ook ik heb het wel voor voetballers die niet in het lijntje lopen en gewoon doen wat ze willen doen, orders van bovenaf negerend.

    Overigens, in dat rijtje van “rebelse voetballers” had je Eric Cantona nog kunnen noemen (voor mij nog altijd 1 van de meest geniale spelers die er op de Engelse velden heeft rondgelopen), Claudio Canniggia (“mijn lang haar is me meer waard dan een plaats bij de nationale ploeg” als reactie op de absurde eis van de bondscoach dat spelers hun haar lieten kortknippen), George Best (misschien wel dé allerbeste die op de Engelse velden rondliep?) en wat trainers betreft José Mourinho. Tijdens zijn periode met Chelsea (ik woonde toen in Noord Ierland en kreeg dus Engelse pers voorgeschoteld dagelijks) stond die elke week wel in de pers met het soort uitspraken dat een op papier minder boeiende wedstrijd plots heel boeiend maakte. Wist altijd precies wat hij moest zeggen en op welk moment het te zeggen, om zeker te zijn dat de pers en tegenstander al van vooraf opgenaaid waren.

    PS: om de voetballoze dagen in Europa door te komen is er de Copa America. Ik kijk er regelmatig naar en vind het best genieten geblazen. Die Argentijnse stadions zien er allemaal behoorlijk oud uit maar net dat ze daar toch een kampioenschap mogen afwerken is deel van de charme. Hopen dat Venezuela doorstoot en Brazilië er uitgaat (Neymar, wat een absolute eikel) en dan wordt het helemaal boeiend. Anglofielen hadden nog het WK damesvoetbal (en vergis je niet, technisch zijn die meisjes echt wel goed) maar helaas is Engeland er in de kwartfinale uitgegaan tegen Frankrijk op strafschoppen.

    • Helemaal met je eens! Hadden natuurlijk nog veel meer mensen bij gekund. Nadeel van de Copa was toch wel het uurverschil. En de wedstrijdjes relive bekijken via Eurosport vind ik toch minder.

  2. Ik heb de Copa toch vrij actief gevolgd. Nu, voordeel was dat de eindfase (dus na de groepsfase) net tijdens mijn vakantieperiode viel, zo kon ik dus voor de interessante wedstrijden gewoon ’s nachts langer opblijven en ’s ochtends uitslapen. Zo heb ik toch een keer of 3 tot ongeveer 2 u ’s nachts in de kroeg gezeten om de wedstrijd te volgen. Ik woon in Barcelona, een stad waar het krioelt van de Zuid Amerikaanse inwijkelingen, dus je kan onder de Copa America niet uit, in die weken liep je overal mensen tegen het lijf in shirts van Peru, Argentinië, Brazilië, Ecuador, Uruguay, … Door die migranten die hun land aanmoedigden kreeg je in de kroegen ook een beetje de stadion-sfeer. Ik kan me voorstellen dat dat buiten Spanje minder het geval is, wij zitten hier met het geluk dat er veel mensen uit Zuid Amerika hier wonen en die gaan echt fel supporteren. Met enkel neutrale fans achter het scherm zal je die sfeer niet hebben.

    Uiteindelijk ben ik erg blij dat in Europa weer gevoetbald wordt, maar ik ben tevens blij dat er het WK damesvoetbal en Copa America was zodat de zomer niet geheel voetballoos was. Over het WK damesvoetbal was ik van plan een artikel te schrijven voor mijn eigen blog (en hoop dit alsnog te doen) omdat het niveau werkelijk uitstekend was, de speelsters een voorbeeld van fair play zijn (dat mannelijke spelers daar maar eens een voorbeeld aan nemen) en de wedstrijden waren van prima makelijk. Ik ging destijds in Belgie al vaak dameswedstrijden bekijken en ik vind het heel fout dat de media het damesvoetbal zo minderwaardig behandeld. Het gaat wat minder hard maar technisch kunnen die meisjes evenveel met een bal als de mannelijke spelers. Ik wil dan ook een artikel schrijven in de hoop daarmee mensen wakker te schudden dat voetbal echt geen mannensport is maar een sport voor iedereen, man of vrouw.

    Omdat dit nu wel een site over Brits voetbal is toch deze info nog: het Engelse damesteam is erg sterk en alle speelsters zijn full-time profs. Vooral Arsenal is een grootmacht in het Europese damesvoetbal, en Arsenal Ladies hebben het record in handen van grootste toeschouwersaantal in een clubwedstrijd voor vrouwen (interlands niet meegeteld).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s