Scarborough’s First Match in the League

Een paar dagen geleden schreef ik wat over Lincoln City, omdat het de eerste club was die degradeerde naar de Conference. Als er iemand degradeert, moet er natuurlijk ook iemand promoveren. Dat was toen Scarborough. De club werd in 1987 kampioen van de Conference en hoefde niet mee te doen aan de verkiezingen, waar ze waarschijnlijk toch niet genoeg stemmen hadden gekregen, maar mocht promoveren. De verwachtingen waren laag, want de Conference stond destijds nog een stuk lager in aanzien dan tegenwoordig en ze waren meteen degradatiekandidaat nummer één. Maar The Seadogs overleefden het eerste jaar en zouden uiteindelijk twaalf seizoenen in de Football League blijven. Helaas ging het daarna mis en ging de club in 2007 kapot. Daarover een andere keer, want nu een terugblik op de eerste wedstrijd Football League. Tegen Wolves, een wedstrijd die nu nog legendarisch is daar in Scarborough.

De promotie van Scarborough in 1987 was niet echt een heel grote verrassing. The Seadogs werden in 1879 opgericht en in 1898 werd het stadion aan Seamer Road in gebruik genomen. De club begon in de Northern League, maar wilde verder na een aantal jaar. In de Northern League was dat niet mogelijk, want dat waren zuivere amateurs. Gekozen werd voor de Midland League om via die competitie dan de Football League te bereiken. Successen kwamen er ook, want zowel in 1973, 1976 als 1977 werd de FA Trophy gewonnen, zeg maar de FA Cup voor de clubs in de non-league. De jaren 70 waren sowieso de topjaren voor The Seadogs, want in de FA Cup werd een aantal keer de derde ronde bereikt en de pot tegen Crystal Palace kwam zelfs live op de BBC. De club deed verder een aantal keer mee aan de Anglo-Italian Cup en versloeg daarin onder andere Udinese met 4-0 en Parma met 2-0. Scarborough begon echt een naam te worden in Engeland bij de volgers van het non-leaguevoetbal.

In 1979 staken de topclubs in de non-league de hoofden bij elkaar en besloten om, in plaats van allemaal te spelen in regionale competities, één topcompetitie voor de “amateurs” te starten: de Alliance Premier League, nu beter bekend als de Conference. Uiteraard mocht Scarborough meedoen, want The Seadogs waren een topclub in het non-leaguevoetbal. Ze deden het meteen best aardig, want al in het tweede seizoen werd Scarborough derde en stiekem werd er gehoopt dat ze de jaren erop mee konden doen om de titel en zodoende mee konden doen aan de verkiezingen voor de Football League. Achteraf gezien had dat weinig uitgemaakt, want de non-leagueclubs werden toch nooit gekozen. Pas toen de FA het glazen plafond doorbrak en rechtstreeks promotie vanuit de Conference invoerde, werd het echt interessant om kampioen te worden en dat deed Scarborough dan ook meteen. In 1987 pakten The Seadogs onder leiding van Neil Warnock de titel, vóór Barnet en Maidstone United.

Ineens was Scarborough een Leagueclub. Geen bezoekjes meer van Frickley Athletic, Welling United, Runcorn en Wealdstone, maar joekels van clubs als Wolverhampton Wanderers, Bolton Wanderers, Cardiff City en Swansea City (die alle vier zouden promoveren). Verder was Burnley natuurlijk ook geen kleintje en stonden er tegen Hartlepool en Darlington enkele lokale derby’s op het programma. The Seadogs konden hun borst natmaken en ze werden helemaal gek toen de eerste zes thuiswedstrijden bekend werden gemaakt: Wolves, Bolton, Tranmere, Newport, Swansea en Burnley. Stuk voor stuk clubs van naam, maar ook clubs die destijds een beruchte aanhang hadden. Voor de fans van Scarborough was het natuurlijk geweldig, want die wisten meteen dat het geen droom was waarin ze beland waren, maar realiteit. Eindelijk telde de club volledig mee.

Toch baalde de burgemeester van Scarborough als een stekker. Dit zou namelijk de eerste weken flink aanpoten worden voor de lokale hermandad. Een flink aantal verloven werd ingetrokken, want Scarborough v Wolves was een flink risicoduel en trok meer volk aan dan alleen fans van beide clubs. Leeds United zou namelijk pas de dag erop spelen en vanuit Leeds was er veel haat richting de Wolves. Een trein vol met schroot ging dan ook vanuit Leeds naar Scarborough met maar één doel en dat was niet om Seamer Road te vincken. Het stadion zelf was overigens in matige staat. De ramp op Hillsborough was nog niet geweest, dus er was nog weinig gedaan aan de veiligheid van die oude bakken. Dat zou tijdens de eerste wedstrijd meteen duidelijk worden. De fans uit Wolverhampton hadden zin in de eerste pot en kwamen al op vrijdag aan. Ze wilden er een flink drankfestijn van gaan maken aan de kust. Hectoliters drank hadden ze bij zich en de meeste sliepen die nacht hun roes uit op het strand van Scarborough.

Wolverhampton speelde vier jaar eerder nog op het hoogste niveau en de fans voelden zich eigenlijk te goed voor de kelderdivisie. Een anecdote van een Scarborough-fan die erbij was: “The Wolves fans standing with me in a chip shop queue were wearing T-shirts, which said: ‘Everywhere we go, people want to know where the hell we’re from.’ One of them thrust his chest across the counter and demanded that the server consider the statement on his shirt. The assistant, a formidable woman, maintained steady eye contact, before replying, “I’m about as interested in where you’re from, love, as I am in how paper clips are made.” One-nil to Scarborough, but not for long.”. De ochtend van de wedstrijd waren Wolves-fans namelijk van alles aan het slopen en er werden fans van Scarborough geschopt en geslagen. Bussen en auto’s werden bekogeld met flessen en stenen. De lokale politie, niet bekend met grote groepen hooligans, konden het totaal niet aan. Het was totale anarchie in het normaal zo rustiger Scarborough.

In het stadion ging de orgie van geweld gewoon verder. Het uitvak werd gesloopt en veel Wolves-fans klommen op het dak van het uitvak om vanaf daar de thuisfans te bekogelen. Enkelen slaagden er zelfs in om op het dak van het thuisvak te klimmen. Daar stonden ze op te dansen, totdat een van de Wolves-fans door het gare asbest heen flikkerde en enkele meters naar beneden donderde. Daar aangekomen werd hij helemaal verrot geschopt door een coalitie van Leeds- en Scarborough-fans die eindelijk wraak konden nemen. Hij overleefde het en na afloop van de wedstrijd vroeg hij, in het gips en met een brace om zijn nek, aan de spelers van Wolves of hij een lift naar huis kon krijgen. Uiteindelijk werd er een taxi voor hem besteld. Dankzij Youtube zijn er zelfs beelden van die val en het blijft bizar om te zien dat hij niet zwaargewond is geraakt. Waarschijnlijk zal hij door de drank zo ontspannen zijn geweest dat hij niet verkrampte op het moment dat hij door het dak viel.

De wedstrijd zelfs was overigens erg aardig. Scarborough kwam op een 1-0 voorsprong, maar keek dankzij een geniale Steve Bull met rust tegen een 1-2 achterstand aan. In de rust waren de Wolves-fans weer goed lastig. Ze stonden voor, maar dankzij de drank waren ze daar niet echt mee bezig. Een voedselkiosk werd gesloopt, evenals de toiletten. Er veel handel op het veld gegooid en de scheidsrechter besloot de wedstrijd stil te leggen. Nadat de politie versterkingen uit York had gekregen, keerde de rust eindelijk terug en kon de tweede helft beginnen. Na de rust werd het nog verdiend 2-2, tot onvrede van de uitfans. Die gingen weer helemaal los en de goot van het dak werd naar beneden getrapt. Verder werd de ingang van het uitvak gesloopt. Ondanks de goede pot voetbal, ging het na afloop van de wedstrijd in de kranten en de pubs vooral over het geweld van de Wolves-fans en de man die door het dak viel. Jammer eigenlijk, want het blijft een historische wedstrijd voor Scarborough.

Na afloop wist iedereen in Scarborough dat Leaguevoetbal niet alleen maar leuk was. Ook de wedstrijd erop tegen Bolton liep het finaal uit de hand. Gek genoeg trokken de spelers zich er weinig van aan. Scarborough speelde geweldig in het begin van het seizoen en na een 2-0 overwinning op Swansea stonden ze ineens bovenaan. Daar bleven ze ook een tijdje staan, tot en met de vijftiende speeldag. Daarna zakte het wat in en uiteindelijk eindigde Scarborough als twaalfde. Al met al toch een redelijk debuutjaar. Het jaar erop hielden ze het wel langer vol en liepen ze uiteindelijk op één puntje rechtstreekse promotie mis. Via de play-offs lukte het ook niet. Daarna werden The Seadogs een grijze middenmotor, totdat ze in 1998 ineens weer de play-offs haalden. Ze bleken echter iets te veel hebben uitgegeven en het seizoen erop vloog Scarborough uit de Football League dankzij een doelpunt van keeper Jimmy Glass van Carlisle. Die klap kwamen ze nooit meer te boven en in 2007 werd de club failliet verklaard. Een jaar later bezocht ik het stadion, de foto’s zijn hier te zien. Binnenkort gaat de hele boel helaas plat.

2 Reacties op “Scarborough’s First Match in the League

  1. Zeker als ik vergelijk met mijn nr 2 favoriete sport, tennis, ben ik soms echt beschaamd om voetbalfan te zijn. Waarom kunnen in zowat alle andere sporten mensen zich gedragen en kan dat in voetbal niet? De “working class” excuses zijn clichés en ook totaal irrelevant: voor wangedrag horen geen excuses te bestaan, bovendien zijn er nog sporten die veel mensen uit armere buurten aanspreken (basket bv) waar amper rellen te bespeuren zijn. Het tribalisme in het voetbal is schaamteverwekkend. Wat mij betreft mag de politie er eens grote kuis in houden, zelfs verbaal provoceren mag men gerust harder aanpakken want alles wat de spanning opdrijft kan een catalysator voor fysiek geweld zijn.

  2. Wat Scarborough zelf betreft: vond het altijd jammer dat die club verdween. Ik herinner me nog toen het Belgische TV station VT4 elk weekend Engels voetbal uitzendde in een programma met de (niet bijster originele) naam Premier League. De FA Cup werd daar ook uitgebreid in getoond, en ik herinner me nog dat Scarborough toen eens een uitgebreide reportage kreeg in dat programma. Belgische voetbalfans die dat programma elke week bekeken (zoals ikzelf) zullen zich dat allicht nog herinneren. Het was bitter koud en er was een ijzige wind vanover zee, maar het stadion zat volgepakt en Scarborough presteerde heel aardig en maakte het zijn opponent uit de hogere reeks erg lastig. Maar vooral die beelden van dat stormweer boven het stadion herinner ik me nog levendig. Lijkt me een enorm fraai stadion om te bezoeken ; jammer dat ze dit gaan afbreken. Kon men hier de nieuwe club (de club die als doorstart van het oude Scarborough geldt) niet onderbrengen zodat het stadion van de sloophamer kon gered worden?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s