Charlton Athletic v Sunderland 1998

De finale van de play-off in de Championship is de laatste jaren uitgegroeid tot een van de belangrijkste wedstrijden op de Engelse voetbalkalender. Uitgerekend is dat de winnaar van de finale van maandag tussen Swansea City en Reading, zo’n 90 miljoen pond kan bijschrijven de komende jaren. Dit komt vooral door het tv-geld. Zelfs als je degradeert, krijg je nog vier jaar lang gigantische bedragen bijgeschreven. Gelukkig is er ook nog een sportief belang en dat is promotie naar de hoogste afdeling. In de loop der jaren zijn er enkele geweldige potten gespeeld, maar zo mooi als Charlton Athletic v Sunderland uit 1998, zal het niet snel meer worden.

 In 1998 draaiden beide clubs een geweldig seizoen. Nottingham Forest werd kampioen, maar tot op de laatste speeldag ging de strijd om de tweede plek tussen Middlesbrough, Sunderland en Charlton. Uiteindelijk werd het Middlesbrough. Om aan te geven hoe sterk de andere twee waren, hoef je alleen maar te kijken naar het puntenaantal van beide clubs. Sunderland eindigde op 90 punten en Charlton op 88. Ter vergelijking; kampioen QPR heeft er dit jaar ook 88 gehaald. Daarnaast scoorde Sunderland maar liefst 86 doelpunten. Daar komt QPR niet in de buurt, met 71 goals. Grappig is ook om te zien hoe slecht de twee finalisten van maandag het dat jaar deden. Swansea City eindigde 20ste in wat nu League Two heet en Reading degradeerde uit de voorloper van de Championship als nummer laatst.

Normaal krijgen clubs die de promotie nét missen een mentale tik, maar Sunderland en Charlton waren zo sterk, dat in de halve finale respectievelijk Sheffield United en Ipswich Town opzij werden gezet. Traditioneel wordt de finale op maandagmiddag gespeeld. In Engeland hebben ze eind mei allemaal vrij op die dag (Spring Bank Holiday), dus wat is er dan mooier om lui voor de tv de laatste wedstrijd van het seizoen te kijken. Bij Charlton hadden ze destijds Danny Mills (later international), Mark Kinsella en Clive Mendonca (toevallig Sunderland-fan) onder contract staan. Sunderland had het geweldige spitsenduo Quinn-Phillips in de aanval staan en nog wat andere aardige spelers, zoals Nicky Summerbee, Lee Clark en Michael Gray.

Het meest opvallend waren beide keepers. Destijds hadden de clubs in Engeland nog niet overal buitenlanders onder contract staan en zeker geen keepers. Sunderland en Charlton hadden dat toevallig allebei wel. Sunderland deed het met die rare, geblondeerde Fransman Lionel Perez die, na jaren in Franse lagere divisies te hebben gespeeld, op z’n 29ste ineens bij Sunderland aan de bak kon. Uiteindelijk zou hij nog 75 wedstrijden voor The Rokermen spelen, voordat hij overstapte naar aartsrivaal Newcastle United. Daar zou hij overigens nooit spelen. Bij Charlton hadden ze ook een aparte vogel op doel staan: de Australische Serviër Sasa Ilic. Die was een jaar eerder opgepikt bij de non-leagueclub St. Leonards Stamcroft en deed het best aardig.

In de finale lieten ze ook allebei zien geen slot op de deur te zijn. Clive Mendonca scoorde na 23 minuten de 1-0 en dat bleef het tot de rust. Weinig aan de hand dus, maar na de thee ging het los. Niall Quinn 1-1, Kevin Phillips 1-2, Mendonca 2-2, Quinn 2-3 en dankzij een goal van Richard Rufus gingen we met 3-3 verlengen. Als het experiment met de “Golden Goal” niet een jaar eerder was afgeschaft, had Sunderland gewonnen. In de 99ste minuut maakte Nicky Summerbee namelijk de 3-4 voor Sunderland. Vier minuten later was het Clive Mendonca, geboren en getogen in Sunderland, die zijn hattrick compleet maakte. Daarmee was hij de laatste Engelsman die een hattrick scoorde op het oude Wembley. Gevolg was dat er pingels genomen moesten worden.

De eerste dertien  penalty’s gingen er feilloos in en met een 7-6 stand voor Charton moest Michael Gray naar de stip lopen. Zijn slappe rollertje werd door Ilic gekeerd en Charlton mocht voor het eerst sinds 1990 weer naar het hoogste niveau, waar het een jaar later weer uit degradeerde. Sunderland werd het seizoen erop afgetekend kampioen met 105 punten. Ook met Gray zou het goed aflopen. De Sunderland-fan zou 363 keer voor zijn club spelen en stopte pas afgelopen seizoen (bij Sheffield Wednesday) met voetballen, op 36-jarige leeftijd. Hij zou drie interlands spelen. Toch blijft deze gemiste penalty hem nog achtervolgen, want vaak wordt hij eraan herinnerd. Net zoals Ilic, want voor hem waren het zijn vijftien minuten in de spotlight. Wil je een lange samenvatting van deze geweldige wedstrijd zien, klik dan hier. Hopelijk krijgen we maandag ook zo’n spektakelstuk voorgeschoteld.

3 Reacties op “Charlton Athletic v Sunderland 1998

  1. Die TV gelden storen toch ietwat. Nu ben ik sowieso wel extreemlinks, maar in het voetbal zou men beter eens met het systeem gaan werken dat in de communistische staten gehanteerd werd: weg sponsoring en TV gelden, en in plaats daarvan geeft de staat elke club een werkbudget, elke club evenveel. Gedaan met gekke absurde transferbedragen en salarissen, en je successen behalen door je club aantrekkelijk te doen ogen en door een goede opleiding ipv door simpelweg met het meeste geld te zwaaien. Ik ben geen liefhebber van Amerikaanse sporten maar in Europa mogen ze wel wat leren van de MLS league in de VS, waar salary caps gelden voor alle clubs.

    Anyway, back to business: ik zou intuitief gokken op Reading maar Swansea was wel erg overtuigend in hun halve finale en zal wel vol zelfvertrouwen aan de pot beginnen. Zou me niet verbazen als het op verlengingen uitdraait. Tenminste, als ze bij Swansea verstandig genoeg zijn om Ma-Kalambay niet in doel te zetten, in dat geval hoeft Reading zich weinig zorgen te maken. Was ooit 1 van de grootste beloftes onder de Belgische keepers, intussen spreekt niemand nog over hem. Wat een drama is zijn carrière tot nu toe geworden…

    Voor Mendoca moet die match destijds vreemd zijn geweest, tegen je favoriete club moeten spelen. Herinnert me aan mijn eerste jaar buiten België, toen Celtic de titel in de laatste 5 minuten van het seizoen verloor (heel Dublin zat toen in de pub te kijken met gemengde gevoelens) door twee goals van iemand die nochtans als Celtic-fan was opgegroeid. En Mendoca scoorde dan nog 3x, deed dus eigenlijk zijn eigen favoriete team de das om.
    Nu ja, als prof hoor je daar boven te staan en hoor je gewoon je werk te doen voor het team waar je bij speelt, maar ik kan me voorstellen dat zoiets best raar is als je een team waar je jarenlang fan van was een trofee eigenhandig uit handen neemt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s