Blue Moon

Ik ben een groot voetballiefhebber, maar ook muziek is een hobby van me. Tijd om die twee dingen eens te combineren. Engeland is namelijk het land waar men voor het eerst ging zingen op de tribunes. In Nederland hadden we op dat moment nog ratels en toeters om kabaal te maken. Natuurlijk heb je in Engeland schitterende clubliederen, maar zelf ben ik heel erg fan van geadopteerde liedjes. Gewone popdeuntjes, die vanaf de terraces het veld op rolden. In deze eerste aflevering gaat het over “Blue Moon” van Manchester City. Komende zaterdag is het namelijk de halve finale van de FA Cup op Wembley en tijdens deze Manchester derby zal dit lied zeker te horen zijn.

Het lied “Blue Moon” is een echte evergreen. Het werd al in 1934 geschreven door het Amerikaanse duo Richard Rodgers en Lorenz Hart. Het lied is door iedere grote artiest uit het verleden wel eens uitgebracht. In totaal hebben meer dan zestig artiesten het op plaat of single gezet. Een paar namen van grootheden die het hebben gezongen: Elvis Presley, Frank Sinatra, Dean Martin, Bob Dylan, Billie Holiday. Rod Stewart en The Marcels. Die laatste groep heeft er een eigen twist aan gegeven en die uitvoering is de bekendste van allemaal. Als je die al hoort heb je zin om te dansen. Heel aanstekelijk.

Een Blue Moon is in het Engels een term voor de tweede volle maan in één maand. Zoiets komt niet vaak voor. Hooguit eens in de twee à drie jaar. Wil je die zien, dan moet je geluk hebben. Het kan namelijk bewolkt zijn. Daarnaast staan de maan en zeker de kleur blauw voor melancholie. Als je schilderijen, tekeningen of foto’s ziet van een blauwe maan, dan kun je er bijna zeker van zijn dat er daar geen groot feest wordt gevierd. Die gegevens namen de schrijvers van het lied mee. Het begin van het nummer is dan ook vrij treurig en gaat over het verlangen naar betere tijden. Het heeft uiteindelijk een heel goede afloop, want de hoop van de zanger komt uit.

Allemaal leuk een aardig, maar hoe komt “Blue Moon” dan in Engelse voetbalstadions terecht? Het begon allemaal in Crewe, dat lelijke plaatsje in Cheshire. Daar hebben ze zelfs een profclub: Crewe Alexandra. Best knap voor een relatief klein stadje. Nog knapper is dat ze daar aan Gresty Road al sinds 1921 in de Football League spelen. Toch begon het eind jaren 70, begin jaren 80 somber uit te zien voor de club. In vijf jaar tijd moesten ze vier keer meedoen aan de herverkiezing om profvoetbal te mogen blijven spelen. Crewe eindigde namelijk continue bij de onderste vier club in de laagste divisie en dan moest je destijds dat lot ondergaan.

Het ging dus heel slecht en zowat alle uitwedstrijden waren een martelgang voor de fans. Er zijn geen smoezen te verzinnen voor een 6-1 nederlaag bij Hereford. Ook het lelijke blauwe uitshirt droeg bij aan de ellende van de club. Spontaan begon de fans daarom bij uitwedstrijden “Blue Moon” te zingen. Omdat het lied gaat over hoop. Het paste op dat moment uitstekend bij The Alex. Uiteindelijk kwam de hoop uit, want in 1983 werd Dario Gradi aangesteld als manager en sindsdien heeft de club nooit meer onderaan in League Two gespeeld. De club speelde zelfs een aantal seizoenen in The Championship. Het zingen van “Blue Moon” was daardoor niet meer nodig.

Nadat de fans van Crewe het niet meer zongen, verdween het ook een tijdje uit de Engelse stadions. Pas in 1989 was het weer te horen. Manchester City speelde in augustus op Anfield. Het was de openingswedstrijd van het seizoen. Uiteraard won Liverpool makkelijk met 3-1 en zou die club aan het eind van het seizoen kampioen worden. Voor City zat er niet anders op dan weer een jaar angstig naar beneden te kijken. De club was in de zeven voorafgaande jaren al twee keer gedegradeerd vanuit het hoogste niveau en ook dit jaar leek handhaving weer het belangrijkste doel voor de eens zo grote club.

Na afloop van de wedstrijd werden de City-fans nog even vastgehouden op Anfield. Tegenwoordig kun je in Engeland makkelijk door elkaar lopen, maar destijds vierde het hooliganisme nog hoogtij. Clubkleuren dragen is klappen vragen, was het destijds. Het was dus nog even wachten voor de City-fans. Om de tijd te doden, begonnen een paar supporters ineens “Blue Moon” te zingen. Heel toepasselijk, want ook voor Man City leken de goede tijden ver weg. Het sloeg aan, want meerdere mensen zongen het mee. De volgende wedstrijd werd het opnieuw gezongen en sindsdien is het niet meer weg te denken uit het Man City repertoire.

Voor de liefhebber hieronder de tekst. Klik youtube aan en zing mee met de City-fans:

Blue moon

You saw me standing alone

Without a dream in my heart

Without a love of my own.

Blue moon

You knew just what I was there for

You heard me saying a prayer for

Someone I really could care for.

And then there suddenly appeared before me

The only one my arms will hold

I heard somebody whisper please adore me

And when I looked, the moon had turned to gold.

Blue moon

Now I’m no longer alone

Without a dream in my heart

Without a love of my own.

4 Reacties op “Blue Moon

  1. Prachtig dat, net als op mijn blog (http://thepathslesstravelled.wordpress.com) zowel muziek als voetbal een plaatsje krijgen hier. In deze categorie mogen Teenage Kicks (The Undertones – wordt constant door fans van Derry City gezongen), You’ll Never Walk Alone (was, in tegenstelling tot wat men graag doet geloven, GEEN voetballied qua intentie) niet ontbreken. En hoewel geen Britse club: mijn eigen favorieten KV Oostende hebben de gewoonte om tijdens wedstrijden oude vissersliederen te zingen die op plaat waren gezet door legende Lucy Loes. “Op de vismarkt zen ik geboren” en “M’n zeekapiting” rollen geregeld van de tribunes op het Albertpark.

  2. Ha muziek en voetbal, wat wil een mens nog meer. Ik heb er laatst nog een artikel in de Hand in Hand over geschreven. Over de deuntjes waarop wij spelers toezingen en de tegenstander beledigen. Van Boney-M tot The White Stripes. Alles wordt gebruikt in de stadions.

  3. Pingback: Delilah | Doing the 116 Blog

  4. Bij de laatste wedstrijd van City (uit bij Newcastle) zag ik een spandoek in het uitvak “Blue Moon Rising”. Ben benieuwd of dit lied nog gezongen gaat worden als Man City effectief de titel pakt en een klaagzang in feite niet meer nodig is (en dat ze die titel pakken lijkt toch een zekerheid te worden, City heeft van alle profcompetities in Europa het minste punten verloren in thuiswedstrijden: slechts 2 punten verloren thuis, geen enkele club uit een grote liga in Europa doet beter … Lijkt me dus onwaarschijnlijk dat QPR hier nog een stokje voor kan steken)

    Wat mij betreft, al was het maar voor die akelige Alex Ferguson en Rooney op hun bek te zien gaan, mag City het wel halen. Blue Moon Rising kan misschien (met aangepaste tekst) een nieuw lijflied voor de fans worden…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s