Woking v Farnborough derby

 

Een van de mooiste dingen aan het Engelse voetbal zijn derby’s. Niet alleen de grote PL-derby’s, maar ook die in de rest van de Football League volg ik met meer dan gemiddelde interesse. Dit seizoen ga ik nog naar Bournemouth v Southampton en Exeter City v Plymouth Argyle en daar kan ik me nu al op verheugen. Toch beperkt mijn voorliefde voor burenruzies niet alleen tot het profvoetbal, want ook de lokale twisten in het non-league circuit kunnen me bekoren. Het eerste waaraan ik dacht toen Farnborough afgelopen zomer promoveerde was de derby tegen Woking. Gelukkig ga ik daar morgen naartoe. Tijd om er eens wat dieper in te duiken.

Woking v Farnborough is een DZN oftewel Derby Zonder Naam. Normaal verzint de lokale krant dan wel een naam, maar dit is heel simpel de Woking v Farnborough derby. Normaal is er wel een weg die tussen beide steden ligt om als naamgever te dienen of liggen beide clubs in dezelfde county, maar dat is in dit geval niet. Farnborough is Hampshire en Woking is Surrey. Het enige dat ze gemeen hebben is de “GU” postcode van Guildford. Beide clubs liggen ook niet zo ver van elkaar af. Iets meer dan 15 kilometer. Tel daarbij op dat de clubs die in de buurt liggen allemaal veel kleiner of groter zijn en je hebt alle ingrediënten voor een echte derby.

Het is een derby die niet eens zo oud is. Woking was altijd de grotere club van de twee en ook veel succesvoller. Pas begin jaren 90 begon er rivaliteit tussen beide clubs te ontstaan, nadat Woking ook in de Conference kwam spelen. Het waren de hoogtijdagen voor Woking, waarin maar liefst drie keer de FA Trophy won en ze keihard op de deur naar de Football League bonkten. Farnborough Town had de Conference eerder bereikt (al in 1989) dan de buurman, maar buiten een vijfde plek in 1992 maakten ze daar weinig klaar. Het deed ze dan ook pijn dat de rood-witte buurtjes meteen zoveel succes hadden in de competitie.

Maar terug naar de eerste potten in de Conference. Zoals ik al schreef was Farnborough Town op een knappe vijfde plek geëindigd in de Conference, in het jaar dat Woking kampioen werd van de Ishtmian Premier League. Eindelijk mocht die club zich ook gaan melden tussen de grote kanonnen van het non-league voetbal. Op het moment dat beide clubs elkaar voor het eerst troffen (op 28 december 1992) stond Farnborough Town op plek 11 en Woking op 12. Middenmoters dus. Voor The Cards erg goed, maar voor Boro een tegenvaller. Plaats van handeling voor deze eerste derby was Cherrywood Road, de thuishaven van Farnborough Town.

Er kwam flink wat volk op deze pot af, want tijdens de feestdagen wil iedereen het huis uit. Daarnaast was dit de eerste derby op zo’n hoog niveau en dat wilde iedereen wel zien. De mannen van Farnborough rekenden op een makkelijke overwinning, maar werden totaal van de mat gespeeld door The Cards. Totaal van de kaart gingen ze na 90 minuten de kleedkamer in met een 0-3 nederlaag. Het was de start van een slechte reeks en op het moment dat de return in Woking was (12 april 1993) stond Woking netjes in de middenmoot (8), terwijl Farnborough Town nog angstig naar beneden moest kijken op plek 17 (nummer 21 en 22 vlogen eruit).

De pot in het Kingfield Stadium van Woking was dus vooral voor Farnborough Town van belang. Destijds promoveerde namelijk alleen de kampioen van de Conference, dus voor Woking was het seizoen allang gedaan. In de wedstrijd was dat niet te merken, want opnieuw werd Boro geslacht. Ditmaal met 4-1. De liedjes van de Woking-fans over “going down” werden aan het eind van het seizoen zelfs realiteit. Op de een-na-laatste speeldag stond Farnborough Town nog net op een veilige 20ste plek, maar door een nederlaag van Boro en winst van Macclesfield (ja, die nu al jaren in League Two spelen) vloog Farnborough Town eruit.

Het was een pijnlijke degradatie, want Woking had er flink de hand in gehad met die twee dikke overwinningen. Terwijl Farnborough Town meteen kampioen werd, was Woking met heel andere dingen bezig. Ze streden mee om de titel en wonnen de FA Trophy. Ze waren in twee seizoenen ineens de veruit de meerdere geworden van hun buren. In 1995 werd Woking zelfs tweede, pakten ze opnieuw de FA Trophy en versloegen ze Farnborough Town zowel uit als thuis. Het jaar erop werd dat kunstje herhaald, alleen werd nu de FA Trophy niet gewonnen. Het begon ze in Farnborough te irriteren dat ze iedere keer verloren. Zelfs een gelijkspel zat er niet in.

In het seizoen 1996/1997 lukte het dan eindelijk. In het eigen Kingfield Stadium nog wel, werd Woking voor het eerst verslagen door Farnborough Town. Voor even waren de bragging rights in Hampshire. Lang duurde dat niet, want Woking nam wraak door met 1-2 te winnen in Farnborough en opnieuw de FA Trophy te winnen. Daarna waren de hoogtijdagen van Woking wel over en het jaar erop won Farnborough Town – na de eerste pot in Woking met 3-0 te hebben verloren – voor het eerst in eigen huis. Een seizoen later herhaalden ze dat kunstje, maar Boro had grotere problemen. Het degradatiespook klopte namelijk op de deur.

Niet alleen wilde die ongenode gast binnenkomen, op 10 april stond er ook de derby met Woking op het programma. Als je een ding niet wilt als je op degraderen staat, is een derby. Ik vrees zelf al voor de 15de mei wanneer Willem II NAC op bezoek krijgt. Heel naar gepland en dat vonden ze in Farnborough ook in 1999. Natuurlijk won Woking in eigen huis en het was een feest op de tribunes. Goed, helemaal zeker was het nog niet, maar de kans dat Farnborough Town niet zou degraderen was wel heel klein. Twee weken later was het dan zover en vloog Farnborough Town uit de Conference. Ditmaal duurde de afwezigheid drie seizoenen.

Eenmaal terug deed Woking meteen de dubbel over Farnborough Town, maar een seizoen later (we zitten nu in 2002/2003) kwam de ultieme wraak. Op Cherrywood Road won Farnborough Town met maar liefst 5-0 van The Cards. Nooit eerder won een van de twee clubs zo dik van de rivaal. De return werd 1-1, waardoor Farnborough Town voor het eerst de sterkere van de twee was. De clubs werden ook steeds gelijkwaardiger, maar in 2005 was het ineens over. Woking won op Boxing Day met 2-0, terwijl het op New Years Day 0-0 bleef. Boro draaide een rampjaar en degradeerde vrij onverwachts. Die 0-0 is tot op vandaag de dag de laatste onderlinge ontmoeting.

Farnborough Town verteerde de degradatie namelijk heel slecht. Financieel kwamen ze in de ellende en in 2007 werd de stekker eruit getrokken. Meteen werd er een doorstart gemaakt, maar dat mocht niet onder dezelfde naam. Het toch al niet zo originele Farnborough Town werd versimpeld tot gewoon Farnborough. De club werd een echte community club en kreeg daardoor flink wat steun van de stad. Dat had meteen effect, want in het eerste seizoen werd Farnborough meteen kampioen van de Southern Division One. In 2008/2009 werden ze een niveautje hoger tweede, slechts één puntje achter Corby Town. De play-offs werden echter niet gewonnen.

Niet getreurd, want afgelopen seizoen werd Boro kampioen van de Southern Premier League en dat betekent een ticket voor de Conference South. Daarin treffen ze dus dit jaar Woking. Woking dat het meubilair van de Conference was. Van 1992 t/m 2009 waren The Cards daar decor, maar in dat laatste jaar werd de club ineens verrassend 21ste en dat betekende degradatie. Vorig jaar haalde Woking meteen de play-offs. Daarin werd in de halve finale Dover Athletic opzij gezet. In de finale was Bath City echter te sterk. Voor Woking dus opnieuw een jaartje Conference South, iets waar ze flink van balen.

Voor dit seizoen werden de derby’s gek genoeg niet rond de kerst geplaatst. De eerste is morgen pas op 5 maart, terwijl de return in Farnborough met Pasen is. Boro doet het dit jaar geweldig en staat momenteel op de derde plek. Kampioen worden zal moeilijk worden, want ze staan 9 punten achter op Braintree Town. Woking had een lastige start, maar begint op stoom te raken. Alle zeven wedstrijd in 2011 werden gewonnen. Ze staan nu zesde, twee verliespuntjes achter een play-off plek en zeven punten achter Farnborough. Woking had dit jaar een geweldige reeks in de FA Cup, die pas werd gestopt tegen Brighton. In de wedstrijd, die live op tv kwam, won Brighton na pingels.

3 Reacties op “Woking v Farnborough derby

  1. Voor Woking heb ik om 1 of andere reden altijd een sympathie gehad. Verre van een fan of zo, maar het was in hun Conference tijdperk 1 van de clubs waarvan ik de uitslagen toch nakeek op teletext. Een verklaring heb ik er niet echt voor, maar ik vind het een sympathieke club.

    Hoe kan het eigenlijk dat bij doorstarts (Farnborough, AFC Wimbledon, etc etc) clubs meteen in bv niveau 8 of 9 mogen starten in plaats van de allerlaagste reeks? Nu weet ik dat Wikipedia niet de meest betrouwbare bron is, maar volgens Wikipedia tellen sommige regio’s 15 of meer niveaus. Dan is het bizar als een nieuw opgerichte club meteen in bijvoorbeeld niveau 10 of 9 mag starten.

  2. Inmiddels verslagje gelezen op je site. Ziet er erg leuk uit daar in Woking. Ik heb altijd al sympathie voor die club gehad, puur gevoelsmatig zonder logische rationele verklaring, maar vind het een sympathieke club. Jammer dat je Slough niet kon bezoeken door de douane-absurditeiten, maar Woking’s stadion alleen lijkt me de trip zeker waard als ik de foto’s bekijk. Jammer dat ze de wedstrijd niet wonnen. Hoop ze in de nabije toekomst weer op hoger niveau te zien spelen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s