Dark Days for the Blades

Het gaat heel slecht met Sheffield United. De club verloor deze middag van mede-degradatiekandidaat Derby County. In eigen huis nog wel. Voor het eerst in 23 jaar kunnen The Blades wel eens gaan afdalen naar het derde niveau. Verrassend, want de club speelde nog niet zo lang geleden in de PL en was ook voor dit seizoen weer in de subtop ingeschaald. Tijd om dus eens terug te blikken op een ander dieptepunt van Sheffield United. De club speelde ooit één jaartje op het vierde niveau en dat kwam door een nederlaag tegen Walsall. Een wedstrijd waarin een gemiste penalty de doorslag gaf.

Wedstrijden om het kampioenschap of promotie zijn geweldig om te bekijken. De vreugde bij de spelers en de fans is geweldig om te zien. Toch gaat er niets boven een echte degradatiekraker. Het liefst tussen twee teams die allebei nog om degradatie spelen. Die emoties daar zijn vaak nog mooier en oprechter. Een juweeltje in deze categorie werd gespeeld op 2 mei 1981. Plaats van handeling was Bramall Lane, de thuishaven van Sheffield United. Tegenstander het onbeduidende Walsall. Op het spel stond het behoud van een plekje in de Third Division (nu League One). Nummer 19 Sheffield United tegen nummer 21 Walsall. Waar Sheffield United aan één puntje genoeg had (hoewel een nederlaag ook nog niet per se rampzalig hoefde te zijn vanwege het superieure doelsaldo ten opzichte van de zeven andere clubs die op die dag nog konden degraderen) moest Walsall winnen om erin te blijven.

Voor Sheffield United was het eigenlijk een unieke situatie waarin ze verzeild waren geraakt. Nooit eerder speelde de club op het laagste Engelse profniveau. Eigenlijk was de Third Division al ver beneden de stand van deze club. Eenmaal werden The Blades landskampioen en daarnaast werden er nog vier FA Cup’s gewonnen. Alleen al vanwege dit palmares hoorde de club thuis op het hoogste niveau, maar de realiteit was anders. Sheffield United was twee jaar eerder voor het eerst afgedaald naar het derde niveau en was daar meteen de favoriet om kampioen te worden. Dit leken ze ook lang waar te maken. Op Boxing Day reisde de club als koploper af naar Hillsborough van stadsgenoot Sheffield Wednesday.

The Blades waren favoriet in deze uitvoering van de Steel City derby, maar het werd een grote domper. Bijna 50.000 man (een record voor een wedstrijd op het derde niveau in Engeland) zagen na 90 minuten een 4-0 uitslag op het scorebord, de grootste winst ooit voor een team in de derby van Sheffield. De wedstrijd zou later de boeken ingaan als de Boxing Day Massacre. Sheffield United raakte de weg helemaal kwijt en eindigde uiteindelijk als twaalfde, doordat er amper nog een wedstrijd werd gewonnen. Slechts vier maal wonnen The Blades nog van de 22 wedstrijden na de slachting op Hillsborough. Het negatieve gevoel werd meegenomen naar het seizoen erop en zo kon Sheffield United nog kon degraderen op de laatste speeldag, hoewel dat vooral theoretisch was.

Voor Walsall zou een degradatie minder verrassend zijn. Een seizoen eerder waren ze nog gepromoveerd uit de Fourth Division naar de Third, het natuurlijke niveau van Walsall. De twintig jaar hiervoor speelde Walsall namelijk er maar liefst zeventien in de Third Division. Niet eens zo slecht voor zo’n club, want met voetbalreuzen als Wolverhampton Wanderers, West Bromwich Albion en de twee clubs uit Birmingham, was er flinke concurrentie in de buurt. Toch slaagde Walsall erin om een redelijke achterban aan zich te binden. De club hoorde qua toeschouwersaantallen dan ook thuis op het derde niveau, maar ze hadden zich al een beetje verzoend met degradatie. Ze leken een echte heen-en-weer te gaan worden. Niet erg, want voor de fans was het wel leuk om soms mee te doen om de titel. Ook al was dat een niveautje lager.

De wedstrijd tussen Sheffield United en Walsall had nog een extra pikant tintje. De Ierse international (en destijds tevens all-time topscoorder van dat land) Don Givens was namelijk in het voorjaar van 1981 zo goed als rond met Walsall. Hij zou voor The Saddlers gaan spelen en ze zo te helpen om degradatie te voorkomen. Dat hij voor het relatief kleine Walsall koos, kwam door de band tussen hem en de manager van die club: Alan Buckley. Op het laatste moment besloot Givens echter voor Sheffield United te kiezen, iets dat kwaad bloed zette bij Walsall. Givens zou, hoe kan het ook anders, een grote rol gaan spelen in de wedstrijd en de oudere fans van beide clubs denken bij zijn naam meteen terug aan deze wedstrijd, maar daarover later meer.

Bramall Lane zat goed vol met rauw volk deze middag. The Blades stonden dan wel ergens onderin, maar als alleen de thuiswedstrijden zouden gelden, zou de club de bovenin hebben gestaan. Een stevige thuisreputatie dus, niet in de laatste plaats door de intimiderende sfeer die de hooligans creëerden op de terraces. De wedstrijd zelf was, zoals verwacht, van een matig niveau. The Blades waren sterker, maar tot tien minuten voor tijd bleef het 0-0 staan. Op dat moment kreeg de player-manager van Walsall – Alan Buckley – een rotschop in de zestienmeter. Penalty. Buckley, de vaste strafschopnemer, was te geblesseerd om hem te nemen, maar zijn jonge vervanger Don Penn trapte hem er rücksichtslos in de touwen. 0-1 en Walsall leek veilig, terwijl Sheffield United overgeleverd was aan de resultaten op de andere velden.

Met nog één minuutje op de klok stortte de wereld van de Walsall-fans echter in. The Blades kregen ook een penalty. De vaste penaltynemer van Sheffield United – John Matthews – durfde hem echter niet te nemen. Don Givens, ervaren en maker van veel belangrijke doelpunten, stapte naar voren. Hij had drie goals gemaakt in zijn tien wedstrijden voor Sheffield United en had er volop vertrouwen in dat hij deze ook wel zou maken. Op het moment van nemen veranderde Givens ineens in Seedorf en keeper Ron Green kon een makkelijke redding maken. Met nog een paar seconden op de klok werd de bal ver weg getrapt en Walsall bleef er in tegen alle verwachtingen. Sheffield United leek gedegradeerd door de resultaten op de andere velden.

De spelers van Walsall dachten een feestje te kunnen vieren met hun meegereisde fans, maar in de jaren tachtig was een voetbalwedstrijd bezoeken ongeveer even gevaarlijk als op een plein in Tripoli demonstreren. Hooligans van Sheffield United forceerden de hekken. De spelers van Walsall renden richting de kleedkamers om een pak slaag te voorkomen. Om de hooligans te laten stoppen met hun sloopwerkzaamheden besloot de stadionspeaker een verkeerde uitslag op een van de andere velden om te roepen. Door dit resultaat dachten The Blades dat ze toch veilig waren. Het werd weer rustig, maar nadat ze een paar minuten laten er achter kwamen dat ze voor de gek waren gehouden en Sheffield United toch voor het eerst zou afdalen naar de Fourth Division gingen het weer helemaal los.

Het verschil tussen nummer 12 – Newport County – en nummer 21 – Sheffield United – was uiteindelijk maar drie punten. The Blades hadden daarnaast ook nog het beste doelsaldo van het hele rechterrijtje met +2 (65-63). Achteraf blijft het bizar dat Sheffield United is gedegradeerd met zulke goede cijfers. Het zou echter bij slechts één jaartje op het laagste niveau blijven. De club zou in de drie jaren na de degradatie tweemaal promoveren en in 1990 promoveerden ze zelfs naar het hoogste niveau en waren ze in 1992 een van de oprichters van de Premier League. Misschien dat de degradatie nodig was om uiteindelijk flink te groeien. Daar moeten de fans zich daar maar weer aan vasthouden, want het ziet er heel slecht uit voor de club. Zes punten moeten ze goedmaken op dit moment.

7 Reacties op “Dark Days for the Blades

  1. een leuk feitje .
    de vader van Neil Mellor (die nu bij wednesday speelt)
    heeft gescoord in de BDM

    En terry curran scoorde ook, die peelde later nog voor united.
    Maar is nog steeds een van de favoriete spelers van de meeste fans

  2. Ik weet niet waarom precies, maar ik heb het niet voor dat Sheffield United. Ik kan niet meteen uitleggen waarom, het is puur gevoelsmatig eerder dan rationeel. Maar ik vind het maar een nare club. Dat logo is misschien wel een gedeeltelijke verklaring voor het gevoel. Messen of zwaarden in een logo geven een soort fake macho-gevoel of een gevoel van het verheerlijken van geweld. Iets waar de doorsnee persoon eigenlijk een afkeer van hoort te hebben. Het logo van Sheffield United ziet er zowat even uitnodigend uit als de vlag van Saoedi Arabië (niets tegen die Arabische tekst overigens, maar dat zwaard er net onder is niet echt uitnodigend).

    Bij het horen van de naam Sheffield United moet ik ook steeds spontaan denken aan die dikke keeper Paddy Kenny. Een dikzak met nog eens een erg ondankbare naam. Ik weet niet wat er van hem geworden is maar dat obscuur figuur komt me steeds voor ogen als ik aan Sheffield United denk.

  3. William van Holsteijn

    Die Paddy Kenny staat nu bij QPR onder de lat en maakt een goede kans te promoveren naar de Premier League…!

  4. Pingback: Boxing Day Massacre | Doing the 116 Blog

  5. Pingback: Leendert de Goeij | Doing the 116 Blog

  6. Pingback: Boxing Day Massacre – WZV

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s