Burton’s Bovril

Engelsen en voedsel. Het is een slechte combinatie. Vergelijk het met Duitsers en humor, Portugezen en fairplay en Amerikanen en bescheidenheid. Wat ik in Engeland al een eten heb gezien, doet je maag omdraaien. Zompige, lijkbleke friet, vol gezogen met vet en daar dan een flinke scheut azijn overheen. Daarnaast zijn ze dol op boterhammen uit de frietpan en hartige taartjes met niervulling. Het dieptepunt is echter Bovril. Bleugh. Wat een gore meuk is dat. Engelsen zijn er echter dol op. Het is traditioneel stadionvoer en komt uit Burton upon Trent. Aangezien de vleesthee een band heeft met de voetbalclub, is dat voor doingthe116 genoeg reden om er eens een stukje over te schrijven.

In 1870 waren Napoleon de derde en de Pruisen een robbertje aan het vechten. Napoleon III had voedsel nodig voor zijn manschappen. Het liefst stevig voedsel. Hij bracht een offerte uit en John Lawson Johnston kon wel wat regelen. Een rundvleesextract, dat moest worden aangelegd met water. Hij noemde het ‘Johnston’s Fluid Beef’ en liet het maken in Burton upon Trent. De Fransen vonden het goor, maar het zorgde er wel voor dat ze warm bleven in de koude winter en wat hartigs binnenkregen. Oorlogen eindigen, zo ook deze. Johnston besloot daarom zijn product commercieel aan de man te gaan brengen in Groot-Brittannië.

De Britten staan niet echt bekend om hun goede smaak en dat bleek erg gunstig te zijn voor het product van Johnston. Hij had het ondertussen ‘Bovril’ genoemd en het liep als een trein. In WO I was het opnieuw vaste prik voor soldaten, die het drinken van die smerige drankje erger vonden dan de loopgraven uitgaan om te vechten. Het is rond die tijd dat het ook in voetbalstadions gemeengoed werd. Tijdens koude winters, kon je op de tribune alleen maar warm worden door een beker Bovril te drinken. Sindsdien is het echt een onderdeel van de voetbalcultuur geworden. In Schotland zelfs nog meer dan in Engeland. Het grootste voetbalforum van Schotland heet ook “Pie & Bovril”, vernoemd naar het stadiondieet van de gemiddelde Schot.

Links tussen het drankje en Burton Albion zijn er ook volop. Zo heet een van de tribunes van het nieuwe Pirelli Stadium “The Bovril Stand”. Daarnaast wordt het product uiteraard ook volop verkocht in het stadion. Bovril zelf heeft normaal altijd hetzelfde etiket gehad, maar nadat Burton Albion in 2006 in de derde ronde van de FA Cup Manchester United lootte, werd er een speciale editie uitgebracht met daarop het wedstrijdaffiche. Dat soort dingen zie ik graag. Misschien, nadat ik mijn smaakpapillen heb verdoofd, dat ik vanavond wel een bekertje Bovril ga nemen in Burton. Eigenlijk hoort dat er wel bij, nu ik een potje van Burton Albion ga bezoeken.

6 Reacties op “Burton’s Bovril

  1. Leuk stuk. Beleefde mijn Bovril= Britse voetbalcultuur-moment een paar jaar geleden op een vrijdagavond bij Tranmere. Een mooi beeld met daarin een grootvader, een kleinkind, een thermosfles en twee bekers. Is me het meest bijgebleven van die avond.

    Dacht door de vorm van de pot ook meteen aan een ander Brits hoogstandje; Marmite.

  2. Heb het ook wel eens op en vond het wel te drinken….
    De patat en de meatpies vind ik ook niet te versmaden hoewel een bratwurst zoals twee weken geleden bij Uerdingen tegen Dusseldorf-West (6-0) toch van een andere klasse is.
    Ik moet zeggen dat ik me wel regelmatig stoor aan mensen die de Britten veroordelen op hun eet en drinkcultuur. Zo ken ik veel mensen die nog steeds denken dat ze in Engeland warm bier drinken. Ik heb toch de afgelopen jaren menig Pint of Lager weggewerkt in diverse etablissementen en hij werd keurig op temperatuur geserveerd, zonder schuim, dat wel, maar dat heb ik al genoeg in de familie….
    Ook laaf ik me graag aan de traditionele ales en bitters, deze worden vaak op een andere temperatuur geserveerd maar dan kom je qua smaak al gauw in de buurt van de Belgische speciaalbieren die ook vaak op hogere temperaturen worden gedronken.
    Als ik aan de overkant een wedstrijd bezoek hoort een pubbezoek daar standaard bij en drink ik graag de lokale brews, in het stadion check ik altijd de pies en meestal is dat genieten!
    Kwestie van smaak.

    • Pies heb ik ook graag en het Britse bier bevalt me wel. Vooral de ciders heb ik graag. De Britse friet daarentegen kan me niet enthousiast maken en gefrituurde marsen zijn misschien wel het dieptepunt van de Britse keuken.

      • De frieten zijn wel het enige wat rest als vegetarische groundhopper, dus ik ga niet klagen over de frituur in de Britse stadions. Die frieten hebben me al meermaals gespaard van een wedstrijd honger lijden. Je kan de smaak bovendien zelf ietwat verbeteren door er wat pickles op te doen. Voorwaarde is wel dat het geen fish & chips zijn, want die fish is er te veel aan.

        Het gastronomische hoogtepunt uit mijn 13 jaar groundhoppen beleefde ik gek genoeg in 3e provinciale Belgie bij Etoile Brussel tegen VK Berchem. Etoile is de club van de Marokkaanse gemeenschap en alle fans en spelers zijn Marokkaanse immigranten. Als gevolg werd daar van die heerlijke Arabische thee geserveerd en falafels. Heerlijk. Nooit zo lekker gedineerd tijdens een voetbalwedstrijd als toen (het was middenin de Ramadan overigens maar blijkbaar hielden ze zich niet dermate strikt aan de regels en werd er toch druk gedronken en gegeten tijdens de wedstrijd)

  3. Ik ben al 23 jaar lang vegetarier, quasi veganist eigenlijk. En ik ben niet van plan dat te veranderen, dus dit stukje voetbalcultuur zal ik enkel kunnen beoordelen “van horen zeggen”. Maar als ik dit artikel mag geloven mis ik niet bepaald veel…

    Over stadionvoer in Duitsland wel dit: ik heb een jaar in Berlijn gewoond en er flink gaan groundhoppen. 1 van de dingen die me toen ergerden was dat er in sommige stadions ALLEEN Bratwurst werd geserveerd. De hongerige voetbalfan met hart voor dieren moest honger lijden tot na de wedstrijd. Hoogtepunt op culinair vlak in Duitsland was toen ik op Union Berlin wel een verkoper had getroffen die medelijden kreeg en me dan maar de broodjes zonder de worst ertussen wilde schenken. Weliswaar aan de normale prijs die de vleeseters betalen voor broodje met worst ertussen… Duitsland is geen pretje op culinair vlak als vegetarier.

    Overigens, klopt het dat Boudewijn Zenden vegetarier is? Er stond een stuk over vegetarische topsporters in een blad en Zenden stond daar als 1 van de weinige voetballers vermeld.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s