The South Wales derby #7: The New Era

Sinds twee seizoenen staat de South Wales derby weer jaarlijks op het programma. Het zijn, met uitzondering van de laatste pot, vaak spectaculaire wedstrijden. Doordat beide clubs in nieuwe stadions spelen is het geweld rondom de wedstrijden helemaal verdwenen. Het is ook een van de weinige wedstrijden in de UK waarin de fans met een buscombi naar de uitwedstrijd moeten. Komende zondag staat de tweede ontmoeting tussen beide clubs op het programma. Een belangrijke, want niet alleen de eer van de club staat op het spel, maar ook zijn er belangrijke punten te verdelen in strijd om promotie naar de Premier League. Wie had dat vijftien jaar geleden gedacht. Vandaag het laatste deel over deze derby.

Na de promotie van Cardiff City in 1999, zou er weer een lange periode zonder derby’s aanbreken. Iets meer dan 9,5 jaar zou South Wales het zonder competitiederby moeten stellen. Doordat de Welshe clubs in de Engelse voetbalpiramide vanaf 1996 niet meer mee mochten doen in de Welsh Cup, was dat ook geen mogelijkheid om elkaar te treffen. Van 1997 t/m 2008 was er als vervanger nog wel de FAW Premier Cup, maar dat was een teletoeterbeker van jewelste die door niemand serieus werd genomen. Alleen in 2002 kwamen beide clubs elkaar tegen, in de finale nog wel. Cardiff won die met 1-0 op Ninian Park, maar de 6629 toeschouwers zeggen eigenlijk alles over hoe serieus we die beker moeten nemen.

Een andere teletoeterbeker, de Football League Trophy, zorgde in 2006 wel voor veel wrevel tussen beide clubs. Deze beker is bedoeld voor de clubs uit League One en Two en Swansea City mocht het daarin opnemen tegen Carlisle United. Doordat Wembley werd verbouwd, werd deze pot in het Millennium Stadium van Cardiff gespeeld. Duizenden Swans in Cardiff, dat beloofde wat. Uiteraard voor mij als sensatiezoeker genoeg reden om af te zakken naar Cardiff. In de stad waren het vooral fans van Swansea en Carlisle die ik zag, maar achter het politiecordon stonden wel wat mannetjes met Cardiff-vlaggen te provoceren. Van enige rellen heb ik overigens niets gemerkt.

Hadden The Bluebirds geweten wat er na de finale zou zijn gebeurd, dan waren ze zeker op deze pot afgekomen. Swansea won namelijk met 1-2 en dat niet alleen; de overwinning werd gevierd met flinke sneren richting Cardiff. Lee Trundle liep rond in een shirt waarin een Swansea-mannetje op een Cardiff-shirt aan het pissen was. Daarnaast liep hij, samen met Alan Tate en Roberto Martinez, de ereronde met een Welshe vlag, waar met stift “Fuck Off Cardiff” was geschreven. Later die week werden Trundle en Tate gearresteerd door de Welshe politie, vanwege het beledigen van Cardiff City en het onnodig verstoren van de orde.

Het was duidelijk dat beide clubs weer behoefte hadden aan een derby en die kregen ze in 2008, nadat Swansea kampioen werd van League One. Dat niet alleen, alsof de Goden het zo hadden gewild, kwamen ze elkaar ook tegen in de League Cup. De politie in Zuid-Wales stond dan ook niet te juichen. Op 23 september 2008 was het dan weer zover; na 9.5 jaar troffen beide clubs elkaar weer in een officiële pot. Oké, de League Cup stelt niet zo heel veel voor, maar er stond veel meer op het spel bij deze twee clubs die avond in Swansea. Het werd een schoppartij van jewelste, die uiteindelijk door een goal van Jordi Gomez (inderdaad, die nu bij Vitesse zit) beslist. Cardiff scoorde alleen een rode kaart, dankzij aanvoerder Stephen McPhail.

De tweede ontmoeting was opnieuw in Swansea. Ditmaal was een veel betere pot. Na 19 minuten scoorde Darren Pratley de 1-0. Hij vierde dit met… zwembewegingen. Swim Away! Swim Away! Als je ooit mensen letterlijk had willen zien ontploffen, had je in het uitvak moeten staan die dag. Na het zuur kwam het zoet voor The Bluebirds, want Joe Ledley (Cardiff born and bred) maakte op slag van rust de 1-1. Vlak na de rust was het Ross McCormack die de 1-2 maakte vanaf de penaltystip. De feestvruegde duurde precies 3 minuten, want toen pakte aanvoerde McPhail opnieuw een rode prent. Swansea kwam gelijk, niet alleen in doelpunten, maar ook in rode prenten. Leon Britton was ditmaal de schuldige. Nadat de stofwolken waren opgetrokken stond het 2-2 en 10-10. Maar na afloop ging het vooral over de provocerende “Swim Away” die Darren Pratley had gedaan om zijn goal te vieren.

Waar Swansea de zwembeweging heeft om Cardiff-fans op te naaien, hebben ze bij Cardiff twee bewegingen die ze in Swansea niet waarderen. De eerste is met twee handen op het hoofd slaan oftewel “Do the Ayatollah”. Hiervoor moeten we terug naar 1989. Ayatollah Khomeini was overleden en dat betekende rouwen in Iran. Op tv waren er allemaal beelden te zien van Iraniërs die met hun handen hard op hun hoofd sloegen uit verdriet. De Cardiffse punkband U Thant vond dat zo bizar, dat ze dit voortaan bij ieder optreden deden. Het lied werd “Do the Ayatollah” genoemd. Cardiff-fans zagen dit de vrijdagavond voor een uitpotje naar Lincoln en waren stunned. De volgende dag werd het meteen nagezongen in het uitvak en sinds doen ze dit zowat iedere wedstrijd. Het is hét lijflied van Cardiff City geworden.

(Ex)-Cardiff spelers die scoren tegen Swansea doen ook vaak de “Ayatollah” om de zwaantjes op te naaien. Die happen daar iedere keer weer op. Maar er is nog een beweging die The Swans helemaal gek maakt en veel dieper gaat. Dat is wanneer Cardiff-fans net doen alsof ze op een paard rijden. De reden waarom ze dit doen, is terug te leiden tot 2000. Swansea speelde die dag een uitwedstrijd in Rotherham. Er vonden stevige rellen plaats, waardoor de politie ingreep en charges uitvoerde met paarden. Een van die paarden vertrapte Swansea-fan Terry Coles, die door een van de paarden omver werd gelopen, waarna er nog een over hem heen liep. Coles brak daardoor zijn schedel en had veel inwendige bloedingen. Later overleed hij. De “horse riding” van de Cardiff-fans, leidt daardoor tot razernij bij de aanhang van Swansea.

Het nadoen van paarden, was op 5 april 2009 veel te zien. Swansea moest namelijk naar Ninian Park voor de derde derby van het seizoen. Tegen deze pot hadden de autoriteiten het meeste op gekeken. Het oude stadion was namelijk een stuk minder goed te beveiligen dan het nieuwe Liberty Stadium van Swansea. Het was dan wel een bubble game (oftewel combi, iets wat hoogstzelden voorkomt in de UK), maar toch vertrouwde de politie het niet en zowat iedereen met een uniform in Wales werd opgeroepen om de orde te handhaven. Het kon niet voorkomen dat scheidsrechter vlak voor rust werd geraakt door een projectiel vanuit het Cardiff-publiek. Uiteraard tot afschuw van de moraliserende tabloids, die hier stiekem van smulden.

De wedstrijd zelf was opnieuw een leuk schouwspel. Swansea kwam na elf minuten via Nathan Dyer op 0-1, waarna Cardiff via Michael Chopra na de rust weer gelijk kwam. Joe Allen leek in de 88ste minuut het duel in het voordeel van Swansea te beslissen, maar dankzij een zeer dubieuze pingel in de blessuretijd kwam Cardiff nog op 2-2. Afgelopen seizoen waren er weer twee derby’s. Die in Swansea werd 3-2. The Swans kwam via Dyer en Pratley al na 16 minuten op 2-0, waarna Cardiff zich voor de rust nog knap terugvocht tot 2-2. Na de rust was het haatfiguur Darren Pratley die in de 61ste minuut eindstand op 3-2 bepaalde. Opnieuw een leuke derby voor de neutrale toeschouwers en wéér lukte het Cardiff dus niet om te winnen.

Maar met Pasen 2010 lukte het Cardiff dan eindelijk om Swansea te verslaan na 9 wedstrijden zonder zege. Swansea kwam nog wel op 0-1, maar dankzij goals van Michael Chopra in de 46ste en 92ste minuut waren het eindelijk The Bluebirds die de derby wonnen. Het leidde tot uitzinnige taferelen. Vinckmaat Dimitri was erbij en naar eigen zeggen zal het lastig zijn om deze eruptie van geluid ooit overtroffen te horen worden. Voor het eerst in 17 jaar had Cardiff in eigen huis de gehate rivaal verslagen. Bij de Cardiff-fans die ik sprak, staat deze wedstrijd – samen met de gewonnen halve finale in de FA Cup van 2008 – op de eerste plaats van favoriete momenten van hun club. Michael Chopra staat voor veel Bluebirds gelijk aan God.

Ook dit seizoen doen beide clubs het weer geweldig. De eerste derby van dit seizoen werd gespeeld, terwijl Cardiff City op de eerste plek stond. Swansea deed het ook niet slecht, want die stonden (net als nu) op plek drie, met een achterstand van zes punten. Nooit eerder werd een South Wales derby gespeeld op het moment dat beide clubs zo hoog stonden. Cardiff heeft op dit moment ook een gigantisch sterke selectie, waarin Craig Bellamy en Aaron Ramsey de bekendste spelers zijn. Beide zijn geboren in Cardiff, maar staan onder contract bij andere clubs. The Bluebirds huren ze voor dit seizoen. Tel daarbij op dat ze nog vier andere huurlingen onder contract hebben staan en de bijnaam die The Swans aan Cardiff hebben gegeven – Loans R us FC – is voor de hand liggend.

Maar als die huurlingen ervoor zorgen dat Cardiff aan het eind van het seizoen promoveert, dan zal niemand in het blauwe kamp malen om die bijnaam. Swansea doet het niet met huurlingen, maar met Nederlanders. Maar liefst vier staan er onder contract: Dorus de Vries, Cedric van der Gun, Ferrie Bodde en Kemy Augustien. Een echte vedette heeft de club niet of het moet spits Scott Sinclair zijn, die er regelmatig eentje in het mandje legt. Swansea heeft een veel lagere begroting dan Cardiff en veel andere clubs in The Championship. Het is daarom verbazingwekkend dat ze al drie jaar zo goed meedraaien in de top van de competitie. Qua beleid zijn ze in ieder geval een voorbeeld voor veel clubs.

Bizar aan deze derby is dat het beide teams nog nooit lukte om in een seizoen allebei de wedstrijden te winnen van de rivaal. Swansea heeft zondag een unieke kans om dat te doen, als ze in eigen huis tegen Cardiff mogen spelen. De eerste pot in het Cardiff City Stadium eindigde namelijk in 0-1, dankzij een goal van Marvin Emnes. Door die goal is Emnes nog altijd een held daar in Swansea. Ik ben benieuwd of er komende zondag opnieuw een Nederlander de held gaat worden daar. Het zit er wel in, want Swansea heeft dus veel jongens van Dietsche bloed onder contract staan en per slot van rekening spelen zij thuis. Zou het dan na 98 jaar eindelijk een van de twee clubs lukken om beide competitiewedstrijden in één seizoen te winnen?

Een Reactie op “The South Wales derby #7: The New Era

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s