Gus Mears’ Dog

Honden hebben, in tegenstelling tot katten, een grote rol gespeeld in het Engelse voetbal. De bekendste is natuurlijk Pickles, de hond die de Wereldbeker vond in 1966. Daarnaast heb je Major, een Sint Bernardshond die Man United heeft gered. Verder mag Jack uit Swansea niet ongenoemd blijven, want daaraan dankt de lokale voetbalclub haar bijnaam. De hond die de grootste rol heeft gespeeld in het Engelse voetbal is echter naamloos. Alles wat we van hem weten is dat het een Schotse Terrier was. Zonder hem waren Chelsea en Charlton Athletic er nooit geweest. Daarnaast is hij verantwoord voor Highbury en het nog altijd bestaan van Craven Cottage. Een held dus, en dat soort dieren worden door mij geëerd.

Het verhaal van Chelsea begint eigenlijk in 1896. Twee rijke broers – Gus en Joseph Mears – besluiten om Stamford Bridge in de Londense wijk Fulham te kopen. Dat was destijds nog een pauperig atletiekstadion. Het plan was om er een voetbalclub te laten spelen, maar dat mocht pas twee jaar nadat de vorige eigenaar zou sterven. Die had die clausule namelijk opgenomen in het contract. De voormalige eigenaar was een oud besje, maar de gebroeders Mears moesten wachten tot 1902 totdat hij P-P was. Daarna was het even twee jaar doorbijten en daarna konden de plannen worden gesmeed. Het plan was om Stamford Bridge flink te verbouwen en er een echte voetbaltempel van te maken die FA Cup finales kon huisvesten.

De broertjes wilden niet alleen een groot stadion; ze wilden ook een vaste bespeler op Stamford Bridge hebben. Henry Norris, de voorzitter van Fulham, werd benaderd. Die wees het voorstel echter af, want hij vond de huur £1500 per jaar veel te hoog. Dit was een grote tegenvaller voor de broers, die hoopten Fulham in hu stadion te laten spelen. Ze kregen daarop een aanbieding van Great Western Railway Company. Dat bedrijf wilde Stamford Bridge heel graag kopen en er een stortplaats voor steenkool van maken. De aanbieding was erg verleidelijk en de broers leken te gaan happen. Het plan voor een superstadion ging diep in de koelkast.

Ondertussen verscheen er met Fred Parker een andere voetballiefhebber op het toneel, die heel graag een superstadion in Londen wilde. Hij probeerde Gus Mears over te halen om zelf een voetbalclub op te richten en die dan in het stadion te laten spelen. Om hem te overtuigen van zijn plan, maakte hij een afspraak met Mears. Zoals het heren van stand betaamde, maakten ze een rustige wandeling door het park om daar tot een consensus te komen. Mears maakte van de gelegenheid gebruik om zijn Schotse Terrier meteen uit te laten. Hij had eigenlijk weinig zin in de discussie, want zijn besluit stond eigenlijk al vast: het stadion zou worden verkocht aan het steenkoolbedrijf.

Zo liepen de mannen wat informeel te babbelen, totdat de hond van Mears ineens zijn tanden in het been van Parker zette. De hond beet flink door, want het bloed kwam door de broek van Parker heen. Mears reageerde heel koel en zei: “Scotch terrier, always bites before he speaks!” Deze reactie deed Parker – ondanks de pijn – in lachen uitbarsten en hij sloeg Mears op zijn schouders en vertelde dat hij hem de ‘coolest fish in town vond’. Die reactie beviel Mears weer heel erg. Fred Parker leek hem een heel geschikte kerel. Hij bedacht zich geen moment en vertelde tegen Parker dat hij meeging met zijn plan om samen een club op te richten om op Stamford Bridge te laten spelen. Iemand die zo reageerde moest wel betrouwbaar zijn.

Gus Mears liet er geen gras over groeien. Hij en zijn compagnons vlogen naar Glasgow om Archibald Leitch (voor iedere stadionliefhebber een God) te vragen of hij Stamford Bridge wilde omtoveren tot een echt stadion. Leitch nam het gezelschap mee op een groundhoptour door Glasgow, waar op dat moment de drie grootste stadions ter wereld stonden. Zowel Ibrox, Celtic Park als Hampden Park lieten een diepe indruk achter op de zakenmannen. Dát wilden ze ook wel. Na uitgevinckt te zijn, werden de contracten getekend. Binnen een jaar stond er een indrukwekkend stadion, met een hoofdtribune en voor de rest een ovaal van terracing. Het nabij gelegen Craven Cottage was qua capaciteit voorbij gestreefd.

Enige wat er nu nog moest gebeuren, was een club oprichten. Op 14 maart 1905 kwamen de Mears broertjes en Fred Parker samen in de pub The Rising Sun, tegenover het stadion. Als eerste moest er een naam worden verzonnen. Fulham kon niet, ook al was dat het meest voor de hand liggende optie aangezien het stadion in Fulham lag. Stamford Bridge FC werd ook van de hand gewezen, omdat de kreet “Play up Stamford Bridge” volgens Gus Mears niet liep. London FC kwam daarna opborrelen, maar ook die werd van tafel geveegd. Het moest wel lokaal blijven. De naastgelegen borough – Chelsea and Kensington – werd daarom boven gehaald. De keuze was nu om de club of Chelsea FC te noemen of Kensington FC. Er werd gekozen voor de eerste en zo heet de club nog altijd.

Chelsea werd diezelfde zomer nog tot ieders verbazing meteen in de Football League gekozen. De enige club die dat ooit gelukt is zonder ooit een wedstrijd te hebben gespeeld. Een combinatie van een indrukwekkend stadion, veel goede spelers (Gus Mears had zijn buidel getrokken en volop talent aangetrokken van andere clubs) en een goede speech van Fred Parker voor de commissie deden het verkiezingscomité overtuigen. De rest is history. Chelsea is tegenwoordig uitgegroeid tot een van de “Grote Drie” van Londen en ziet Fulham slechts als een klein broertje.

Doordat Chelsea zo groeide, besloot Fulham-voorzitter Henry Norris te vertrekken naar Arsenal. Hij zag daar meer potentie, want Fulham kon niet verder groeien met Chelsea zo dicht in de buurt. Dat was een ongelijke strijd. Arsenal verhuisde hij van Woolwich (ten zuiden van de Theems) naar Highbury (ten noorden van de Theems). Daar groeide die club uit tot een echte topclub. Door het vertrek van Arsenal hadden de mensen in Woolwich en omgeving geen club meer hadden om te steunen en groeide Charlton als kool om uiteindelijk ook in de Football League terecht te komen en dat allemaal dankzij een beet van een Schotse Terrier.

4 Reacties op “Gus Mears’ Dog

  1. Man! En ik hou niet eens van honden!

  2. Je hebt natuurlijk ook nog the Black Cats😉

  3. Pingback: Swansea Jack | Doing the 116 Blog

  4. Pingback: Swansea Jack | Doing the 116 Blog

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s