The Daniels

Het plan was om 27 december naar Stamford AFC te gaan. Op zich stelt de club niet zoveel voor, maar het stadionnetje is best aardig. Daarnaast is het een leuk stadje en is het verhaal achter de bijnaam van de club mooi. Een tijdje geleden schreef ik al eens over The Daniels. Tijd om dat eens te updaten en op mijn blog te zetten. Geen wedstrijd daar gezien dus, maar ooit kom ik nog wel eens in Stamford. Hopelijk kan ik het stadion dan ook vincken, maar het belangrijkste zal de zoektocht naar Daniel Lambert zijn. De man who ate all the pies.

Soms stuit je tijdens het surfen op internet ineens op leuke dingen en leer je weer wat nieuws. Een aantal jaar geleden kwamen we op weg naar Boston United ineens door het leuke plaatsje Stamford. Het zag er allemaal erg pittoresk uit. Pas geleden dacht ik daar weer aan en besloot ik eens op internet op zoek te gaan naar het stadje. Als voetballiefhebber was ik uiteraard benieuwd of ze een fatsoenlijke voetbalclub hadden. Die hebben ze daar in Lincolnshire in de vorm van Stamford AFC. De prestaties van de club zijn echter niet om over naar huis te schrijven. Wat mijn interesse wekte was de bijnaam van de club The Daniels. Nog mooier werd het toen ik er achter kwam dat de naam afkomstig is van Daniel Lambert, ooit inwoner van de stad en de drager van de eretitel the fattest man in the country. Mijn interesse was gewekt.

Tegenwoordig vreet iedereen zich te barsten in Engeland. Pauperketens als de Pizza Hut, McDonalds en – de meest treurige van allemaal – Wimpy’s lopen als een trein. Daarnaast is ook de moddervette traditionele Engelse keuken. Als Fish & Chips je nationale gerecht is doe je iets fout. De Chips zijn dan ook nog vaak de glazige variant, met een minimum aan smaak en een maximaal aan verzadigde vetten. Met zout en azijn wordt er nog gepoogd om ze ergens naar te laten smaken, maar dat is een kansloze poging. Met al dit treurige eten zou je verwachten dat een van de huidige inwoners van Engeland wel de zwaarste ooit zou zijn in. Een goede poging werd ondernomen door Jack Taylor uit Bradford. Hij vrat zichzelf te barsten en stierf drie jaar geleden door zijn overgewicht. Hij was de laatste 25 jaar niet of zelden buiten geweest. Een goede poging, maar de beste man haalde ‘slechts’ 320 kilo. Zo’n 15 kilo minder dan Daniel Lambert, de recordhouder die in 1809 overleed in Stamford.

Daniel Lambert was vreemd genoeg geen dikke puber. Hij at niet veel en bewoog genoeg. Dat veranderde toen hij cipier werd op zijn 21ste. Lambert stopte met beweging en kreeg honger. Veel honger. Daniel ging daarom eten. Veel eten. Na twee jaar woog hij al 203 kilo. Dat was nogal snel, dus hij begon wat op zijn eten te letten. Het zal daarom zijn geweest dat hij elf jaar later nog slechts 108 kilo was aangekomen. Daniel woog toen 311 kilo. Het lopen en het bewaken van de gevangen begon daarom wat lastig te worden en Lambert werd met pensioen gestuurd. Omdat hij toch geld moest hebben besloot hij een rariteit te worden. Hij toerde langs verschillende steden, waar mensen tegen betaling naar hem mochten kijken. Het leverde hem genoeg geld op om zorgeloos pints te kunnen blijven drinken in Stamford.

Helaas was er in die tijd nog geen voetbal, anders had Daniel zeker zijn lokale club gesteund. Ondanks zijn overgewicht bleef hij een sportliefhebber in hart en nieren. In 1809, Daniel was 39 jaar, was hij op weg naar paardenraces. Lekker gokken en een praatje maken, het ideale tijdverdrijf voor hem. In Stamford voelde hij zich goed. In de rest van het land werd hij als freak gezien, maar hier kende iedereen hem en voelde hij zich thuis. Op weg naar de races ging Daniel nog even langs de pub. Een pint in de morgen is een dag zonder zorgen, was het motto van hem. Het zou echter zijn laatste zijn, want in de pub kreeg hij een hartaanval. Daniel Lambert, de bekendste inwoner van Stamford was niet meer. De – ondertussen – 335 kilo wegende Daniel was niet zo makkelijk te vervoeren. De voorgevel van de pub moest er uit en zijn lichaam moest door acht man worden gedragen. Zeven van die mannen kregen op latere leeftijd een hernia.

In de St. Martin’s Church werd Daniel een paar dagen later begraven. Een groot (zowel letterlijk als figuurlijk) Stamforder was heengegaan. Doordat zijn kist nogal groot was en flink zwaar, waren de acht man die hem eerder hadden gedragen niet genoeg. Ditmaal waren er maar liefst 20 (!) mannen nodig om zijn kist te laten zakken. Uiteraard leverde dit ook weer flink wat rugklachten op. Tijdens de begrafenis werden er in de kerk volop anekdotes verteld, zoals die over zijn onzinkbaarheid. Daniel ging in de zomer vaak in het water liggen en hoefde dan niets te doen. Hij kon namelijk niet zinken. Dit vonden de lokale kinderen erg interessant en die mochten zo nu en dan een ritje maken naar de overkant van de rivier op zijn buik. Een populair figuur dus.

Zo’n 61 jaar na de dood van Daniel Lambert besloten enkele mannen in Stamford om een voetbalclub op te richten. De naam? Het originele Stamford Town. Echt goed ging het niet en in 1894 werd er gefuseerd met Rutland Ironworks, de arbeidersclub van de stad. De naam van die laatste werd ook overgenomen, totdat men bedacht dat de naam van de stad ook wel in de clubnaam zou mogen. In 1896 werd de nieuwe naam Stamford AFC. Gaap. Qua bijnaam waren ze ook niet echt origineel. The Reds leek iemand wel leuk, omdat ze in het rood speelden. Gaap. Gelukkig dacht een persmuskiet er anders over en noemde de club steevast The Daniels, naar de bekendste inwoner die de stad ooit had gehad. Sindsdien heeft de club deze bijnaam.

Is er behalve de bijnaam nog een reden om langs Stamford AFC te gaan? Ja, het stadion is wel de moeite waard. Wothorpe Road heeft namelijk een Main Stand die tot de oudste van het land hoort. Helaas zijn er plannen om het stadion te gaan verlaten. Projectontwikkelaars willen er namelijk het zoveelste zielloze appartementencomplex neerzetten. Stamford AFC krijgt daarvoor in ruil een saai nieuw stadion aan de andere kant van de stad. Helaas. Successen waren er ook ooit voor de club. Buiten de gebruikelijk teletoeterbekers – zoals de Hinchingbrooke Cup en het Lincolnshore Senior Shield – waar ik nog nooit van heb gehoord, hebben ze ook één serieuze prijs gepakt. In 1980 won de club namelijk de FA Vase, voor amateurclubs echt een grote prijs. In 1984 werd nogmaals de finale gehaald, maar die werd verloren. Tegenwoordig komt de club uit in de Northern Premier League South. Het achtste niveau in Engeland.

Een Reactie op “The Daniels

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s