The Big Freeze

Het was afzien vorig jaar met de sneeuw en kou. De kans dat het twee jaar achtereen zo’n hel zou worden, was erg klein. Dacht ik. Maar zoals bekend zit het nooit mee in het leven en is het een worsteling van de geboorte tot aan de dood. Dat geldt zeker voor vinckers. Stadions die verdwijnen, zeikende stewards die nuilen over fotograferen, met veel mannen op één hotelkamer slapen, op de terugweg alleen een zakjes chips eten en alsof dat nog niet genoeg is bestaan er ook nog eens P-P’s. Ik háát die letters, maar vorig weekend werd we er weer het slachtoffer van. Ik vrees een herhaling van 1963 en dat ik mijn eerstvolgende pot pas weer in maart ga zien. Tijd om mijn stuk over The Big Freeze van vorig jaar eens op mijn blog te zetten.

In die ijskoude winter van 1963 leek het eiland op de Noordpool. Het was een van de koudste winters ooit en heeft de bijnaam The Big Freeze gekregen. Alleen in 1683/1684 en 1739/1740 was het kouder, maar buiten een verdwaalde schildpad kon niemand zich dat meer herinneren. Dankzij de kou kon er zelfs op de Theems geschaatst worden en op sommige plaatsen was de zee tot anderhalve kilometer bevroren. Op sommige plekken werden meters sneeuw gemeten. De inwoners op het eiland Man hadden het enorm zwaar, want daar werden windsnelheden van 191 km/ph gemeten. Dat, in combinatie met sneeuw, maakte het voor veel mensen erg onaangenaam om naar buiten te gaan. Vanaf eind december tot aan 6 maart heerste Koning Winter in de UK en kwam het kwik niet boven de 0 uit. Dit had natuurlijk ook zijn effect op het voetbal. Er werd ontzettend veel afgelast.

De FA Cup werd er het ergste door getroffen. In totaal werd er maar liefst 261 keer wedstrijden van de derde ronde afgelast. Een record tot op de dag van vandaag. Die derde ronde strekte zich ook over een lange periode uit. In het relatief warme Plymouth werd op 5 januari gespeeld. West Bromwich Albion won met 5-1 en mocht naar de vierde ronde. Die vierde ronde wedstrijd werd pas meer dan twee maanden later gespeeld. Op 6 maart tegen Nottingham Forest. De laatste wedstrijd van de derde ronde werd zelfs nog later afgewerkt: op 11 maart versloeg Middlesbrough Blackburn Rovers met 3-1. In totaal waren er 66 dagen nodig om deze ronde af te werken. Er werden daarna wedstrijden op de meest onmogelijke dagen en tijdstippen afgewerkt. Door dit afraffelen lukte het de FA om de Cup Final nog in mei te houden. Op de 25ste was Manchester United met 3-1 te sterk voor Leicester City.

Niet alleen de FA Cup had last van het dikke pak sneeuw, maar ook de League Cup. De finales daarvan (destijds was er nog een thuis- en uitwedstrijd) werden de woensdag voor en de woensdag na de Cup Final gespeeld. Nooit zou de finale van de League Cup later worden gespeeld als in dat jaar. Barnsley werd het ergste van alle clubs getroffen. The Tykes speelden tussen 22 december en 12 maart slechts twee wedstrijden en waren daarmee de club die het minste in actie kwam. Niet alleen wedstrijden konden niet doorgaan, ook trainen was erg lastig. Clubs hadden dus problemen om de spelers fit te houden. Velen gingen in zalen trainen, want de kans op blessures op de spekgladde velden was te groot. Over gladde velden gesproken; Halifax Town maakte van het veld een ijsbaan. Zodoende hadden ze toch nog inkomsten, nu er geen voetbalinkomsten waren.

Er waren nog meer velden die een ijsbaan werden. In Blackpool had men namelijk het slimme plan om het veld onder water te zetten, zodat de grond niet zou bevriezen. Op de dag voor de wedstrijd was het dan de bedoeling om het water weg te laten lopen, zodat er gespeeld kon worden. De knulletjes bij Blackpool hadden er alleen geen rekening mee gehouden dat het wel erg hard vroor. Het water kon dus niet meer weglopen, want het was bevroren. Bloomfield Road werd niet opengesteld voor het schaatspubliek, maar de spelers gingen wel op het veld schaatsen. Eind januari waren ze dat wel beu en werd er een ploeg met paarden ingezet om het ijs weg te krijgen. Het ijs brak wel, maar dezelfde avond sneeuwde het. De volgende ochtend was het allemaal weer aan elkaar gevroren. Nee, in Blackpool zou het nog even duren voordat ze weer een potje voetbal konden spelen.

Clubs deden er alles aan om toch te kunnen spelen. Dundee United bijvoorbeeld werd zo ziek van de afgelaste wedstrijden dat ze het veld met vlammenwerpers gingen bewerken. Dat werkte goed, want de sneeuw en ijs verdwenen in rap tempo. Het nadeel was dat het gras ook niet zo blij was met die grove methode en als gevolg daarvan was er geen sprietje meer te vinden in Tannadice Park. In Dundee wilden ze echter perse een wedstrijd voor de Scottish Cup spelen en er werden een aantal vrachtwagens met duinzand geregeld. Het speelveld leek net een woestijn, maar de wedstrijd tegen Albion Rovers kon doorgang vinden. Dundee United speelde geweldig en won met 3-0. De volgende dag stond er in de krant dat de spelers van Dundee United zo goed uit de voeten konden op het zand dat het wel Arabieren leken. The Arabs waren geboren en die bijnaam draagt de club tot de dag van vandaag. The Big Freeze heeft dus tot vandaag de dag zijn sporen achtergelaten.

Een Reactie op “The Big Freeze

  1. Pingback: Portsmouth v Scunthorpe United | Doing the 116 Blog

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s