Scottish Challenge Cup

De FA Cup, de Scottish Cup en de League Cups zijn allemaal leuke bekercompetities. Mijn favoriete beker is echter de Scottish Challenge Cup oftewel de ALBA Challenge Cup, zoals die nu vanwege sponsor redenen heet. Het is de officiële aftrap van het voetbal in de UK, want al in de laatste week van juli is de eerste ronde. De belangrijkste reden waarom ik zo fan ben van de beker, is door de finale van afgelopen jaar. Slechts door toeval kwamen we daar terecht, maar het is een van de beste, zo niet dé beste, wedstrijd die ik in Schotland zag. Dit jaar gaan we weer naar deze finale (als de scheidsrechters tenminste niet staken). Als hij slechts half zo goed is als vorig jaar, ben ik al erg tevreden.

De Challenge Cup is geen oude bekercompetitie. In 1990 besloot de Schotse bond namelijk om ter ere van het 100 jarig bestaan van de competitie – de Scottish Football League – een bekertoernooi te organiseren. Iedere club uit de Scottish Football League mocht daaraan meedoen, dus geen SPL-teams, alleen club uit de First –, Second- en Third Division. Dit omdat de SPL en SFL tegenwoordig door een apart orgaan worden bestuurd en als ook de topclubs mee mochten doen zou er weinig verschil zijn tussen de League Cup en dit nieuwe toernooi. Met B&Q werd er ook een sponsor gevonden, waardoor de beker de mooie naam B&Q Cup kreeg.

Zo gezegd, zo gedaan. De eerste finale leverde meteen een mooi affiche op tussen Dundee FC en Ayr United, gespeeld op Fir Park. Overigens wordt pas gezocht naar een locatie als de twee finalisten bekend zijn en wordt er geprobeerd om ergens in het midden te gaan zitten. Dundee won de finale na verlengingen met 3-2 en mocht als eerste club de beker in ontvangst nemen. Het jaar erop stond Ayr opnieuw in de finale en opnieuw verloren The Honest Men. Ditmaal was Hamilton de sterkste, dat ook het jaar erop won. Ditmaal van Greenock Morton.

De jaren erop wonnen Falkirk en Airdrieonians de beker. Beide clubs zijn ook recordhouder met drie maal winst. Eigenlijk heeft Airdrieonians hem zelfs vier keer gewonnen, want ook na het faillissement en de doorstart won de club als Airdrie hem. Airdrie United is officieel echter een andere club, want die hebben de licentie van Clydebank overgenomen en niet van Airdrieonians. Overigens opvallend dat in 1995 Airdrieonians met 3-2 won van Dundee FC. Het lijkt er wel op dat als The Dens in de finale staan het altijd 3-2 wordt. De finale waar wij bij waren werd namelijk ook 3-2 en dat was het derde optreden van Dundee FC in de finale.

Over Dundee gesproken, ook stadsgenoot Dundee United stond eenmaal in de finale. In 1995 waren The Arabs verrassend gedegradeerd uit de SPL, een jaar nadat de club de Scottish Cup voor het eerst in haar geschiedenis had gewonnen. In de finale was Stenhousemuir de tegenstander. Opvallend, want tot nu toe waren alle finales geweest tussen clubs uit de First Division. Stenhousemuir was een grijze middenmotor uit de tweede divisie, maar had op weg naar de finale verrassend Dundee FC in eigen huis verslagen. Teams uit Dundee lagen Stenhousemuir blijkbaar wel, want na een 0-0 na 120 minuten nam Stenny de pingels beter en mocht de beker mee naar Ochilview Park.

Het jaar erop slaagde opnieuw een Second Division team de club te winnen. Ditmaal was het Stranraer dat met 1-0 te sterk was voor St. Johnstone. Het jaar erop kon Queen of the South de trilogie van tweede divisie winnaar voltooien, maar Falkirk was net te sterk. In 1998/1999 was er geen Challenge Cup, omdat de bond geen sponsor kon vinden. De beker leek een vroegtijdige dood te vinden, maar gelukkig bood Bell’s de helpende hand. Vandaar dat de naam van de beker geen B&Q Cup meer werd genoemd, maar het al even afschuwelijke Bell’s Challenge Cup. De clubs waren er blij mee, want dit was eigenlijk de enige kans op een beker, aangezien de andere twee toch bijna altijd naar een SPL-club gingen.

Onder de nieuwe naam ging de beker meteen goed van start, want de finale tussen Alloa Athletic en Inverness Caledonian Thistle eindigde in 4-4. Na penalty’s won tweede divisionist. Erg terecht gezien het parcours dat de club had moeten afleggen. In alle vier de voorafgaande rondes hadden The Wasps namelijk een uitwedstrijd voor de kiezen gekregen. Maar, zoals Balkenende al zei: “na het zuur komt het zoet”, en dat was nu ook het geval. Tot op de dag van vandaag is Alloa de laatste winnaar die niet uit de First Division kwam. Ook dit jaar zal er geen verandering in komen, met een finale tussen Queen of the South en Ross County.

Beide teams wonnen de beker in het verleden eenmaal. Queen of the South in 2003, toen Brechin City met 2-0 werd verslagen. Ross County was vier jaar later de gelukkige, toen Clyde na pingels opzij werd gezet. Ross County heeft buiten die wedstrijd nog tweemaal in de finale gestaan. Maar zowel in 2005 (tegen Falkirk) als in 2009 (tegen Airdrie United) verloren The Staggies. Komende zondag gaat dus een van de twee clubs een tweede ALBA Challenge Cup (ALBA is afgeleid van BBC Alba, die in het Schotse Gaelic uitzenden en die tegenwoordig de beker sponsoren) winnen. We zitten zelf tussen de Queen of the South-fans, dus wat mij betreft gaan The Doonhamers dat zijn.

Een Reactie op “Scottish Challenge Cup

  1. Saillant detail vanuit Hibs-perspectief: dat enige seizoen waarin er sinds 1990 geen Challange Cup gehouden werd, was toen Hibs één jaar in de football league doorbracht. Was wel leuk geweest om die beker in de prijzenkast te hebben staan, maar dat mocht dus niet zo zijn (er schijnt nog een zeker ander bekertoernooi in Schotland te bestaan, maar daarover ken ik alleen verhalen uit het zeer verre verleden, 1902 ofzo).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s