Blackburn Rovers and the title of 1995

Gisteren werd het nieuws bekend dat Blackburn Rovers is overgenomen door de Indiaanse familie Rao. Hiermee zijn de schulden van Blackburn verdwenen en kan er weer wat geïnvesteerd worden om degradatie te ontlopen. Hiermee breekt een nieuw tijdperk aan, want de club was twintig jaar in handen van Jack Walker en zijn erven. Twintig jaar die de club een landstitel brachten en diverse optredens in Europa. Daarnaast degradeerde de club een keer, maar daar stonden ook weer twee promoties tegenover. De League Cup werd voor de eerste keer gewonnen en spelers als Alan Shearer, Chris Sutton en Andy Cole trokken het prachtige shirt aan. Tijd voor een terugblik op die titel van 1995.

Sinds de invoering van de Premier League in 1992 zijn er slechts vier verschillende kampioenen geweest. Manchester United, Arsenal en Chelsea zal iedereen zo op lepelen, maar de vierde zal wat minder bekend zijn bij de jongere generatie. In 1995 was het namelijk Blackburn Rovers dat de titel voor de neus van Manchester United wegkaapte. Tot op de dag van vandaag iets dat Alex Ferguson nog altijd dwarszit, Zelfs nu, zo’n vijftien jaar later, zeurt hij nog wel eens over het mislopen van deze titel. Manchester United had namelijk met een overwinning op de laatste dag de titel nog gehaald, maar ene Ludek Miklosko stond ze in de weg. Voor Blackburn is deze titel het mooiste moment in hun moderne voetbalgeschiedenis.

De titel van Blackburn werd door sommigen gezien als een gekochte titel, maar welke titel is dat niet tegenwoordig. Daarnaast is Blackburn Rovers een historisch verantwoorde club. Het is de enige club die driemaal de FA Cup op rij won (1883, 1884, 1885). Daarmee hebben ze zich het recht verworven om met driehoekige cornervlaggetjes te spelen ipv rechthoekige. Dat zijn nog eens privileges. Het was dan ook niet meer dan logisch dat Blackburn werd uitgenodigd om, als een van de twaalf clubs, deel te nemen aan de eerste editie van de Football League. De prijzen bleven ondertussen binnenstromen. In 1889 en 1890 was er opnieuw winst in de FA Cup. In 1912 en 1914 won de club ook de landstitel. Na WO I werd het allemaal iets minder. Een FA Cup in 1928 was het laatste succes en in 1936 gebeurde het onmogelijke; Blackburn Rovers degradeerde voor het eerst in zijn bestaan.

Er volgde weer een promotie en opnieuw een degradatie. In de FA Cup bleef Blackburn een lastige klant, met twee halve en een hele finale. Terwijl in 1966 Engeland in een feestroes was door de winst op het WK, was het in Blackburn doom & gloom. De club was wederom gedegradeerd naar het tweede niveau en ditmaal zou een terugkeer lang op zich later wachten. Maar liefst 26 jaar zou Blackburn in het vagevuur ronddolen. De ultieme vernedering vond plaats in 1971, toen de club zelfs naar het derde niveau kelderde. Blackburn leek gedoemd tot een bijrol in de marge. Blackburn Rovers was net een Volendamse heen-en-weer, tussen het tweede en derde niveau. Eigenlijk een tweevoudig landskampioen en zesvoudig winnaar van de FA Cup onwaardig.

De lokale staalbaron Jack Walker kon het niet meer aanzien en besloot in 1991 de club over te nemen. Blackburn Rovers was net als 19de geëindigd in de Second Division (tegenwoordig The Championship) Vier punten minder en de Rovers waren gedegradeerd. Walker besloot niet meteen in te grijpen en liet manager Don Mackay zitten. Die bleef slecht presteren, ondanks dat Walker hem had laten investeren in enkele goede spelers. Na twee maanden was het dus exit Mackay en Walker ging op zoek naar een nieuwe manager. Er werden veel namen verwacht, maar zo groot als degene die het werd had niemand verwacht. Kenny Dalglish werd namelijk in oktober 1991 voorgesteld als nieuwe technische baas op Ewood Park. Enkele maanden eerder had hij nog ontslag genomen bij Liverpool. Niet op sportieve gronden, maar vanwege zijn gezondheid. Dalglish had in vijf jaar als manager van Liverpool drie landstitels en twee FA Cups gewonnen. Het verhaal van Walker sprak hem enorm aan, en Dalglish tekende bij de club die toen slechts 15de stond.

Dalglish slaagde er uiteindelijk in om de club naar de play-offs te loodsen. Na eerst Derby County opzij te hebben gezet, moest ook Leicester City er in de finale aan geloven. Blackburn Rovers was weer terug op het hoogste niveau, dat vanaf dat seizoen de Premier League zou heten. Daarmee is Blackburn Rovers samen met Aston Villa en Everton de enige club die zowel bij de oprichting van de Football League in 1888 als de Premier League in 1992 aanwezig was. Jack Walker spinde als een tevreden kat en Dalglish mocht flink investeren. Na het aantrekken van Dalglish deed een actie van Walker opnieuw de Engelse voetbalwereld op zijn grondvesten schudden. De club legde namelijk maar liefst 3.5 miljoen pond neer voor een voetballer. Ongehoord op dat moment.

Dat was in Spanje en Italië heel gewoon, maar het Engelse voetbal lag destijds op zijn gat: Europese uitsluiting en qua tv-gelden was het ook geen vetpot (Sky zou dat overigens snel veranderen na de invoering van de Premier League). De voetballer in kwestie was Alan Shearer van Southampton, die later nog voor een veelvoud zou worden verkocht aan Newcastle. Daarnaast werden er met Greame Le Saux (Chelsea), Stuart Ripley (Middlesbrough) en Kevin Gallacher (Coventry) allemaal grote namen aangetrokken. Walker en Dalglish waren namelijk niet van plan om meteen weer te degraderen. Dalglish wilde ook Roy Keane hebben, maar de onbetrouwbare Ier koos – ondanks een mondeling akkoord – voor Manchester United. Later zou Dalglish vaker problemen hebben om spelers te motiveren om naar Blackburn te komen. Het industriestadje is niet echt leuke plek om te wonen en daardoor gingen een aantal transfers niet door.

Blackburn deed het zelfs boven de verwachtingen en deed lang mee om de titel. Uiteindelijk bleek het gemis van een goede keeper, een goede verdedigende middenvelder en een spits naast Shearer de club op te breken. Toch was een vierde plek geen slecht resultaat voor de debutant. Dankzij het chequeboekje van Walker loste Dalglish twee van de drie problemen op. De Engelse internationals Tim Flowers (Southampton) en David Batty (Leeds) werden aangetrokken en stiekem werd Blackburn in het rijtje van titelfavorieten gezet. Uiteindelijk was een tweede plek het hoogst haalbare. Man United was nog net iets te sterk, maar samen met Newcastle United had Blackburn de traditionele topclubs achter zich gelaten. Nu was het alleen wachten tot een van deze twee clubs de ultieme coup kon plegen en Manchester United van zijn troon kon stoten.

Na de tweede plek wist Dalglish precies wat hij miste. Het laatste puzzelstukje speelde namelijk bij Norwich. Het was de 21-jarige Chris Sutton, een spits die in de ogen van de manager een dodelijk duo kon gaan vormen met Shearer. Norwich wilde hem echter niet kwijt. Na overleg met Walker mocht Dalglish opnieuw het transferrecord breken om Sutton te halen. Vijf miljoen pond moest hij voor hem neerleggen. Het was het begin van het legendarische spitsenduo SAS. In de bekers liep het voor geen meter. Al rap werden de Rovers uitgeschakeld in de League Cup, FA Cup en UEFA Cup. Achteraf gezien misschien wel gunstig, want het team kon zich helemaal concentreren op de competitie.

Eind april stond Blackburn acht punten voor op de enige overgebleven belager: Manchester United. Erg knap, want in de onderlinge confrontaties was Man United voor de verandering weer eens aan alle kanten geholpen. Er kregen tijdens die wedstrijden spelers van Blackburn voor lichte vergrijpen rode kaarten, Man United kreeg rare penalty’s mee en de spelers van Man United kwamen overal mee weg. Overbodig om te melden dat Blackburn beide confrontaties verloor. Extra knap dus dat de Rovers zo’n voorsprong hadden. Op het moment dat de titel binnen leek, ging de ploeg echter shocken met nog zes wedstrijden te gaan.

Het bizarre is dat met name de haatrivalen van Man United juist punten gingen pakken tegen Blackburn. Eerst was het Leeds dat met 1-1 gelijkspeelde. De week erop won de destijds grijze middenmotor Man City met 2-3 op Ewood Park. Op het tandvlees werd Crystal Palace in eigen huis verslagen, maar uit tegen West Ham verloor Blackburn zonder enige iets in te brengen. Het was dat Newcastle in een dramawedstrijd met 1-0 werd verslagen. Hierdoor ging Blackburn met twee punten voorsprong (maar een veel slechter doelsaldo) de laatste wedstrijd in. Voor de mannen van Kenny Dalglish stond er een uitwedstrijd tegen nummer vijf Liverpool op het programma, terwijl Manchester United naar Upton Park moest voor een wedstrijd tegen nummer dertien West Ham. Uiteraard zeurde en huilde Ferguson weer de hele tijd dat Liverpool Blackburn zou laten winnen, doordat legende Dalglish daar op de bank zat en dat Liverpool Man United de titel niet gunde. Over West Ham repte Ferguson met geen woord. Dat was een inferieur ploegje en daar zou zeker wel tegen gewonnen worden.

68 kilomter, zo lang duurt de busreis van Ewood Park naar Anfield Road. Een uurtje rijden dus. Voor de spelers van Blackburn leek die reis het wel dagen te duren. Het duurde en het duurde maar. Kenny Dalglish ging zo’n vier keer naar de wc en sommige spelers werden gewoon ziek van de spanning. Het was een van de belangrijkste wedstrijden in de historie van de club en de spelers wisten dat ze het aan zichzelf te wijten hadden, want er waren zoveel punten verloren de weken voorafgaand aan deze wedstrijd. Een paar honderd kilometer verderop reisde een bus met veel meer vertrouwen naar Londen. West Ham zou wel even gepakt worden. Daar waren ze alleen aan het hopen dat die smerige Scousers hun werk deden. Helaas deden ze dat ook. Liverpool won met 2-1. Een resultaat waar veel Liverpool-fans niet echt blij mee waren. Hun Spice Boys hadden het hele seizoen al onder hun kunnen gespeeld en juist nu ze het wel een keertje rustiger aan mochten doen, deden ze wel hun best.

Dat was titel drie op rij voor de Mancunians, dachten de fans van Blackburn. Totdat er ineens een verrassend bericht uit Londen kwam: West Ham 1 Manchester United 1. Ene Ludek Miklosko stopte de ene naar de andere bal. Op één bal na hield hij er werkelijk alles uit. De Rovers waren ondanks alles kampioen. Na de wedstrijd zette Ferguson opnieuw de Calimerodop op en zeurde dat de West Ham spelers wel erg blij waren met het punt en dat ze expres hun uiterste best hadden gedaan. Ondertussen was het in Liverpool feest. The Reds op de tribune waren nu dubbel tevreden: zij de winst en King Kenny met Blackburn kampioen. De man die het meest gelukkig was, zat hoog op de tribune. De droom van Jack Walker was namelijk uitgekomen. Blackburn Rovers was voor het eerst sinds 1914 weer landskampioen.

4 Reacties op “Blackburn Rovers and the title of 1995

  1. Lang leve Blackburn in 1995. Laatst op ESPN classic samenvattingen van beide wedstrijden gezien en echt schitterend; zelf heb ik Blackburn tijdens het paasweekend in 1995 2-2 zien spelen uit tegen Leeds en op maandagavond in een pub in Manchester Blackburn met 2-3 zien verliezen van Manchester City. Dat was niet het beste weekend voor Blackburn, maar MU speelde paasmaandag 0-0 tegen Chelsea. Heb nog bij Old Trafford gestaan en er werd gbp 100,- geboden voor ik dacht 2 kaartjes, maar dat bleek 1 kaartje te zijn (de capaciteit van Old Trafford was toen 44.000). Vond ik (en vind 15 jaar later nog steeds) te gortig. Vervolgens de trein naar Liverpool gepakt en de wedstrijd tegen Leicester gezien met o.a. Robbie Fowler, David James en Steve Macmanaman. Dit was echt het pre- internet tijdperk waar je alles per telefoon of op de zwarte markt mocht regelen. De wedstrijd van Man. city tegen Liverpool werd een week van tevoren verplaatst van zaterdag naar vrijdag in verband met herdenking Hillsbourough ’89 op die zaterdag.

  2. De wedstrijd Leeds-Blackburn was inderdaad 1-1 zo zie je maar dat geheugen je soms in de steek laat. Op die dag won MU met 0-4 bij Leicester City.

    De volgens jullie saai middenmoter Manchester City met een fantastisch voetballende ‘german ace’ Uwe Rossler won dat weekend met 2-1 van liverpool en 2-3 bij Blackburn. Koppen in de Engelse (manchester) kranten: ‘Out of this world: superb City hit launch button to safety zone’ ‘how the brilliant blues shocked the premiership pacesetters’. Voor de wedstijd City-Liverpool heb ik twee nooit gebruikte kaartjes (prijs gbp 12,-).

  3. Je hebt dus nog veel van de PL gezien voordat het een wat klinische bedoening werd. Hoe lang ga je al naar Engeland en hoeveel potten heb je daar al gezien?

  4. Nou vooral veel op televisie; In 1995 stonden er ook al veel Japanners en Koreanen bij Old Trafford (die wel allemaal een kaartje hadden klaarliggen). Pasen 1995 was mijn eerste trip en vervolgens in 1998 een trip gemaakt naar Londen en daarna 2002 New Castle/ Sunderland. Vanaf die tijd ga ik frequent. In de jaren ’90 hadden we nog geen easy jet of andere prijsvechters zodat het al snel een kostbare of tijdrovende zaak werd. Overigens werd mij door City een gratis kaartje aangeboden voor het nieuwe seizoen (vanwege de sof met de wedstrijd tegen Liverpool) en ik begrijp nog steeds niet dat ik daar geen gebruik van heb gemaakt (dat seizoen degradeerde Manchester City uit de premier league in de thuiswedstrijd tegen Liverpool op 5 mei 1996, de laatste wedstrijd van het seizoen). De wedstrijd City-Liverpool dacht ik dit jaar alsnog te gaan bezoeken en vervolgens werd deze ingepland op de maandagavond (nadat de vliegtickets al besteld waren).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s