The Miners’ Strike derby #7: The Last Decade

In het nieuwe Millennium zouden beide clubs elkaar zeven keer tegenkomen. Van al die ontmoetingen zou Chesterfield er zes winnen tegenover slechts een winstpartij voor Mansfield. Geen enkel seizoen zou Mansfield Town boven Chesterfield eindigden op de ranglijst. Het zegt wel iets over de verhoudingen tussen beide clubs de laatste tien jaar. Chesterfield is momenteel gewoon de grotere van de twee. Vooral sinds de verhuizing naar het nieuwe stadion eerder dit jaar, lijkt alles mee te zitten voor The Spireites. Het zou dus best wel eens zo kunnen zijn dat de derby ook in het komende decennium niet al te vaak op het programma zal staan. Jammer, want ook de confrontaties in de Nulties waren vaak meer dan de moeite waard. Het is het decennium waarin ikzelf ook een keer een Miners’ Strike derby mee mocht maken en dat viel niet tegen. Vooral aan Chesterfield-zijde leeft de rivaliteit nog altijd heel sterk.

Na al die jaren meedraaien in de subtop van League One, was het ineens een shock dat Chesterfield degradeerde. Maar liefst 21 wedstrijden op rij werd er niet gewonnen en de succesvolle manager John Duncan werd na zeven jaar bedankt voor bewezen diensten. Cultheld Nicky Law nam de boel over. Daarnaast was er ook naast het veld een overname. De slechts 29-jarige Darren Brown van de UK Sports Group kocht de club en had wilde plannen. Niet alleen beloofde hij dat Chesterfield meteen weer zou promoveren, de club zou binnen een aantal jaar in een splinternieuw stadion in The Championship gaan spelen. De plannen waren groots van deze Engelse Karel Aalbers. Mansfield Town, daar zou de club over een paar jaar om kunnen lachen. De rivaal uit Nottinghamshire moest Forest worden, volgens Brown.

De fans waren op dat moment nog blij, want onder de voorganger van Brown (Norton Lea) was er naast het veld weinig progressie geboekt. Zowel de verkoop van Kevin Davies als de Cuprun van 1997 hadden veel centen in de la gebracht, maar een nieuw stadion was er nog altijd niet. Lea was een conservatieve voorzitter, die het geld liever op de bank liet staan en daarom werd Brown als een held onthaald. Het ging ook geweldig in de eerste maanden van het seizoen. De toeschouwersaantallen schoten de lucht in, want het voetbal onder Law was geweldig leuk om te zien. In september werd Mansfield Town op Saltergate achteloos opzij gezet met 4-0. Het leek erop dat Brown gelijk zou krijgen met zij uitspraak dat derby’s tegen de Stags verleden tijd zouden worden. Chesterfield stevende namelijk rechtstreeks op promotie af, terwijl Mansfield ergens in de middenmoot rondhing.

Na de winterstop bleek alles een zeepbel. Brown kon geen locatie vinden voor het nieuwe stadion en de Football League wilde drie tribunes op Saltergate sluiten, vanwege de veiligheid. Gelukkig kon de club dispensatie krijgen voor twee tribunes, zodat ze niet de boel hoefden te sluiten. Maar het ergste moest nog komen, want in februari kwam uit dat Brown de boel aan het flessen was. Spelers werden in het zwart betaald en Chesterfield slaagde er niet in om verschillende rekeningen te betalen. Het meest dubieuze was het feit dat er een transactie was geweest waarin Chesterfield 400.000 had betaald aan de UK Sports Group van Brown. Het was duidelijk dat hij de club aan het leegzuigen was. Aan het eind van de maand stond Mansfield v Chesterfield op het programma. The Spireites wonnen met 0-1, maar ditmaal hadden de Mansfield-fans het hoogste woord. Chesterfield waren een stel “cheats” in hun ogen.

Tegen het eind van het seizoen barstte de bom. Chesterfield was tweede geworden en gepromoveerd, maar het bleek achter de schermen een grote puinzooi. Voor bekerwedstrijden (waarin de recette werd gedeeld) had Brown expres lagere toeschouwersaantallen opgegeven, zodat ze minder hoefden te betalen aan de tegenstander. Daarnaast had Darren Brown een vals contract van Luke Beckett naar de FA gestuurd (buiten medeweten van de speler), zodat ze een lagere transfersom hoefden te betalen van het tribunaal van de FA aan zijn vorige club Chester City. Chesterfield kreeg hiervoor een boete en een straf van 9 minpunten. Daardoor zakten ze naar plek drie, maar ook dat was genoeg voor promotie. Geen echte straf dus. De naam van de club was wel door het slijk gehaald en ze stonden vanaf nu bekend bij de tegenstanders als Cheaterfield. Darren Brown zelf bleek meer dan acht ton uit de club te hebben gehaald en werd in 2005 veroordeeld tot vier jaar gevangenisstraf.

Chesterfield overleefde de puinhopen van Darren Brown. De club stond in de zomer van 2001 op het punt van omvallen, maar een Supporters Trust nam de club over en slaagde erin om ze te laten overleven. Ondanks dat ze jaarlijks de grote degradatiekandidaat waren in League One, lukte het de club om maar liefst zeven seizoenen op dat niveau te blijven met minimale middelen. Bij Mansfield Town hadden ze ondertussen hun eigen Brown: Keith Haslam. Het was al vreemd dat deze zakenman de club overnam, want Haslam woonde tegen Chesterfield aan en had niets met de Stags. Voor de fans van The Spireites was Haslam daarom een grote NSB’er, maar dat zou veranderden. Hij slaagde erin om Mansfield Town helemaal kapot te maken en kreeg daardoor de eretitel Sir Keith Haslam van de fans van Chesterfield. Noem de naam Haslam in Mansfield en je kunt een pak slaag krijgen en dat terwijl de man in het begin werd gezien als de redder van de club.

Dat was zeker nog zo in 2002. Het was al snel duidelijk dat Plymouth en Luton zouden strijden om de titel in League Two, maar voor de derde promotieplek waren er drie kandidaten: Cheltenham, Rochdale en Mansfield. Op de laatste speeldag was de situatie duidelijk: Cheltenham stond derde en als ze zouden winnen van Plymouth was de titel binnen. Ze verloren echter met 0-2. Het was nu aan Mansfield. De Stags hadden zichzelf een heel goede dienst bewezen door twee wedstrijden eerder met 2-1 te winnen van Cheltenham, waardoor ze nog kansen hadden op die laatste promotieplek. Nu was het zaak om de drie punten te pakken tegen Carlisle en te hopen dat Cheltenham zou verliezen. Allebei de resultaten kwamen uit, waardoor het resultaat van Rochdale niet meer belangrijk was. Mansfield naar League One. Voor het eerst sinds de jaren 80 werd er weer een Miners’ Strike derby op zo’n hoog niveau gespeeld.

De eerste stond al in augustus op programma in Mansfield. De Chesterfield-fans hadden er zin in en namen zoveel man mee, dat ze niet alleen het uitvak toegewezen kregen, maar ook nog twee andere tribunes. Het was de ultieme vernedering dat Field Mill voor 3/4 volzat met Spireites. Het leek wel een thuiswedstrijd voor Chesterfield, die met zo’n 6000 man waren gekomen. Dat bleek ook uit het resultaat, want Chesterfield won vrij simpel met 0-2. De return op Saltergate werd echter gewonnen door Mansfield. In de blessuretijd trapte Liam Lawrence (tegenwoordig spelend bij Portsmouth) de 1-2 binnen. Het zou de enige overwinning zijn van Mansfield in dit decennium en werd gevierd alsof het WK was gewonnen. Voor het eerst sinds 1994 was de gehate rivaal verslagen.

Het krantenartikel over de enige overwinning van Mansfield op Chesterfield in de laatste 16 jaar

Ook de de degradatiestrijd was het een belangrijke overwinning, want beide clubs streden dat jaar om erin te blijven. Chesterfield zou uiteindelijk 20ste worden en daardoor nét het zwaard van Damocles ontlopen. Voor Mansfield was het wel over. De club werd 23ste met zes punten achterstand op de buurman en moest naar een jaartje weer terug naar de kelderdivisie. Daar ging het van kwaad naar erger. Haslam beloofde veel, maar maakte weinig waar. Hij leende de club geld tegen een fiks rentebedrag en werd zodoende slapend rijk, terwijl hij niets hoefde te investeren. De club werd een heel grijze middenmotor en de fans waren bang dat de club wel eens naar de Conference kon degraderen. Tijd voor actie dus. Er werden protestmarsen georganiseerd en men besloot in grote getale niet meer naar te komen, om zodoende Haslam te dwingen de club te verkopen.

De acties leken weinig effect te hebben, want Haslam bleef. In 2007 degradeerde ondertussen Chesterfield ook naar League Two en voor het eerst in vijf seizoenen stond de derby weer op het programma. Het was ook een moment voor mij om meteen een reisje naar Engeland te boeken om erheen te gaan. Helaas kon ik niet naar de uitvoering op Saltergate in december, maar die in september op Field Mill liet ik niet aan me voorbij gaan. Helaas waren de acties tegen Haslam nog altijd bezig, zodat de opkomst erg mager was aan Mansfield-kant. Indrukwekkend was het legioen van Chesterfield-aanhangers. Uit vrees dat ze weer de meerderheid zouden gaan vormen in het stadion, werd besloten om ze alleen het uitvak toe te wijzen. Aan de ene kant logisch, maar aan de andere kant had ik van Haslam wel verwacht dat hij zoveel mogelijk geld uit deze pot zou willen peuteren.

Het was mooi om mee te maken om al buiten het stadion de gezangen te horen. Uiteraard viel het woord “Scabs” ook regelmatig. De hele wedstrijd bleef de Chesterfield-aanhang zingen, terwijl er van Mansfield slechts zo nu en dan een anti-Haslam spreekkoor te horen was. Chesterfield was ook op het veld de baas. Het werd uiteindelijk 1-3 in een vrij harde pot voetbal. Van geweld heb ik niet veel gezien, maar dat beide clubs elkaar niet liggen was wel duidelijk. De return in december werd overigens 2-0 voor Chesterfield. The Spireites zouden net buiten de play-offs eindigen, terwijl Mansfield Town roemloos ten onder ging. Na 78 jaar was het League-avontuur over en moesten de Stags naar de Conference. Dat ging niet zonder slag of stoot, want gefrustreerde fans gaven Haslam klappen voor wat hij de club had aangedaan.

Sinds de degradatie is Mansfield er niet in geslaagd om terug te keren. Zelfs de play-offs werden niet gehaald in die drie seizoenen, hoewel de zaken er nu beter voorstaan nu een rijke fan de club heeft overgenomen. Toch zorgde het lot ervoor dat beide clubs elkaar nog een keer troffen. In de eerste ronde van de FA Cup van 2008 werd Mansfield getrakteerd op een uitwedstrijd naar Saltergate. Het was een ongelijke derby, want Chesterfield was veel en veel beter. Pas bij de 3-0 waren ze tevreden en lukte het de Stags nog een keertje om een tegendoelpunt te maken. Voorlopig is deze 3-1 de laatste Miners’ Strike derby geweest. Of hij snel weer wordt gespeeld is de vraag, maar de geschiedenis leert ons dat, buiten dat gat tussen 1962 en 1971, de clubs elkaar altijd weer snel ontmoeten.

De fans zelf kijken er ook erg naar uit. Ook die van Chesterfield. Stuart Basson (de clubhistoricus) vindt het jammer dat Mansfield Town zo ver is weggevallen: “Veel van ons zouden graag weer de derby terugzien. Het was natuurlijk wel leuk dat ze naar de Conference degradeerden, maar het was echt een wedstrijd waar je een seizoen lang naar uitkeek. Ik hoop dat we dit jaar zelf promoveren, maar als dat niet lukt denk ik dat veel fans graag Mansfield Town zien terugkeren in onze divisie. Het zijn de derby’s die het voetbal zo leuk maken. De mijnstakingen leven zeker nog, maar de jonge generatie fans heeft die niet meegemaakt. Wat dat betreft waren de laatste ontmoeten een stuk vriendelijker dan die in de 80’s. De jongeren schreeuwen ‘scabs’ naar de Mansfield-fans, zoals hun vaders dat ook deden, maar in sommige gevallen weten ze niet eens waarom.”

Ook voor Stag Harry kan de derby niet snel genoeg weer gespeeld worden: “Als we weer tegen hen spelen betekent het dat we tenminste weer gepromoveerd zijn, hahaha. Maar even serieus, het zijn echt de wedstrijden die ik mis. Als vroeger het speelschema bekend werd gemaakt, was het de eerste wedstrijd die ik opzocht. En gelukkig zijn de jaren 80 over en is het niet meer gevaarlijk om naar daar te gaan. Sowieso zullen ze mij niets doen, want ik ben nu natuurlijk een oude man, hahaha. Ik ben ook erg benieuwd naar het nieuwe stadion van ze. Ik mag het natuurlijk eigenlijk niet zeggen, maar ze hebben het goed voor elkaar daar. Hopelijk gaan wij dezelfde richting op met Radford (de nieuwe eigenaar). Het is alleen maar goed voor het voetbal in de North-East Midlands om een sterk Mansfield en Chesterfield te hebben. En laten we eerlijk zijn, het zal in beide steden een feest zijn als Maggie haar laatste adem uitblaast. Zo geliefd is ze hier ook weer niet.”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s