The Miners’ Strike derby #6: The Mother of all Derby’s

Iedere derby heeft zo zijn eigen wedstrijd die door iedereen (vooral de winnaars) als legendarisch wordt gezien. Op papier was de 0-5 van Chesterfield in de replay van League Cup tegen Mansfield natuurlijk de meest indrukwekkend pot. Die pot was echter al in 1971, toen er van echte rivaliteit nog geen sprake was. Hoe anders as het in 1995. Beide clubs moesten het in een tweeluik tegen elkaar opnemen in de halve finale van de play-offs. Er stond van alles op het spel: de rivaliteit tussen beide, wraakgevoelens voor eerdere nederlagen en een plek op Wembley. Nooit was er een belangrijkere wedstrijd tussen beide gespeeld en tot vandaag de dag wordt dit nog steeds gezien als de moeder van alle derby’s die beide speelden.

In het seizoen 1994/1995 speelden beide clubs – na even te hebben gejojo’d tussen de derde en vierde divisie – weer op het vierde niveau. Het jaar ervoor haalde Chesterfield net niet de play-offs, terwijl Mansfield in de grijze middenmoot verbleef. In 94/95 zijn de rollen omgedraaid en lijkt Mansfield de sterkste. Ze doen de dubbel over Chesterfield (0-1 en 4-2), maar na die 4-2 (op 18 december) zetten The Spireites ineens een reeks neer van 21 wedstrijden zonder nederlaag. Met nog twee potjes te gaan staan ze op plek twee, een plaats die recht geeft op rechtstreekse promotie. Bij Chesterfield lijken ze de druk niet aan te kunnen. Uit de laatste twee wedstrijden wordt slechts één puntje gepakt en Chesterfield wordt derde en moet play-offs spelen. Tegenstander daarin is nummer zes en dat is uitgerekend Mansfield Town. De lokale autoriteiten staan met hun handen in het haar….

Derby’s zijn natuurlijk altijd belangrijk om te winnen, maar als het een play-off wedstrijd is voor een plek in de finale op Wembley, doet het alle voorgaande potjes verbleken. Nooit zijn er belangrijkere wedstrijden geweest tussen beide clubs. Alleen al de gedachte om van de gehate rivaal te verliezen, maakte sommige fans helemaal gek. Scott – een fan van Chesterfield – herinnert het tweeluik zich nog goed: “Ik was pas twee ten tijde van de mijnstakingen, maar het is me altijd wel ingeprent dat Mansfield dé vijand was. De dag voor de eerste wedstrijd kon ik amper slapen, maar voor de return was het nog erger en voelde ik me de dagen voorafgaand aan de wedstrijd gewoon letterlijk misselijk worden. Voor mijn gezondheid waren die wedstrijden niet best.”

Ook in het andere kamp gierden de zenuwen voor dit tweeluik door de keel. Voor Harry, de Mansfield-fan die tien jaar eerder nog vreesde voor zijn leven, was het ook geen pretje: “Ik denk niet dat ik ooit zo zenuwachtig ben geweest voor de wedstrijd tegen Chesterfield. Voor neutrale voetbalfans was deze derby een mooi affiche, maar voor ons fans was het de hel. Als de dag voor de wedstrijd de duivel bij me was langs geweest en me de keuze had gegeven tussen of Mansfield verslaat Chesterfield in de halve finale, maar we verliezen de finale met 10-0 of de keuze dat hij zich er niet mee zou bemoeien, dan had ik blind voor de eerste optie gekozen. Verliezen van je aartsrivaal voor een plekje op Wembley doet meer pijn dan een gecompliceerde beenbreuk. Daar ben ik wel achter gekomen.”

De 14de mei van 1995 was de eerste afspraak tussen beide teams. Omdat het team dat het laagste eindigt altijd met een thuiswedstrijd moet beginnen, was het die zaterdag in Mansfield te doen. Kaartjes voor het uitvak waren zo schaars, dat er grof geld voor werd geboden. Maar veel van de gelukkigen die er eentje hadden, weigerden dat kaartje te verkopen. Dit was dé wedstrijd van de laatste decennia en daar wilde iedere fan bij zijn. Tegen welke prijs dan ook. Het werd ondanks (of misschien wel dankzij) de spanning geen klassieker. In de eerste helft stonden beide teams stijf van de zenuwen en werd er amper een fatsoenlijke kans gecreëerd. In de tweede helft was het Chesterfield dat op 0-1 kwam na 64 minuten dankzij Phil Robinson. Acht minuten later was het alweer 1-1, doordat Stewart Hadley. Daarbij bleef het.

Drie dagen later was de return in Chesterfield. De politie vreesde voor flinke rellen en er werd besloten dat er maximaal 8165 man binnen mochten in Saltergate en die zaten/stonden er dan ook. De beslissing zou hoe dan ook deze avond vallen, al was het na verlengingen dan wel penalty’s. Saltergate zou die avond op haar grondvesten schudden en bij iedere Spireite van twinitg jaar en ouder staat deze wedstrijd in hun persoonlijke top drie. Het werd een echte klassieker, waarin Mansfield op voorsprong kwam door Paul Holland die ironisch genoeg via Sheffield United bij Chesterfield terecht zou komen. Tony Lormor maakte de 1-1 (en zou via Preston drie jaar later voor Mansfield tekenen), waarna Steven Wilkinson (die óók via een tussenstap bij Preston bij de aartsrivaal terecht zou komen) de 1-2 maakt na een blunder van uitgerekend de ervaren Nicky Law.

Nicky Law oftewel Herman the German, is voor altijd verbonden aan deze ene wedstrijd tegen Mansfield Town

1-2 was de ruststand. Ook op de tribunes was Mansfield de baas en daar waren ze al een voorschot aan het nemen op hun trip naar Wembley. Uitdoelpunten tellen niet dubbel in de Engelse play-offs, dus voor Chesterfield was het zaak om in ieder geval een keer te scoren om zo verlengingen af te dwingen. Jonathan Howard, die pas net bij Chesterfield had getekend en er in de tien seizoenen erop zou uitgroeien tot een legende, was het die de 2-2 maakte. Daarna keerde de kansen voor The Spireites, vooral nadat Stag Kevin Lampkin met zijn tweede geel van het veld werd gestuurd. Chesterfield kon het echter niet beslissen in de reguliere speeltijd: het bleef 2-2 en de wedstrijd werd in iedere geval met dertig minuten verlengd. Voor Mansfield was het vooral zaak om die tijd ongeschonden door te komen en te gokken op de penalty’s.

In de verlening kreeg Chesterfield al snel een pingel, na een handsbal van Mansfield. Nicky Law kon zijn fout goedmaken vanaf de penaltystip. De aanvoerder faalde niet en kegelde de bal in het net. De frustratie nam toe bij Mansfield en ook Mark Peters kreeg een rode kaart. Game over voor Mansfield en feest op de tribunes bij de thuisfans. Dat feest werd alleen maar groter op het moment dat Nicky Law, die in zijn hele Chesterfield-carrière maar driemaal zou scoren, de 4-2 maakte. Gekkenhuis op de tribunes. De vernedering werd helemaal compleet, toen Phil Robinson de 5-2 maakte. Chesterfield naar Wembley, maar nog belangrijker was dat het juist tegen Mansfield gebeurde. Het “Oh Mansfield Town is full of scabs, oh Mansfield Town is full of scabs, It’s full of scabs and scabs and more scabs, oh Mansfield Town is full of scabs.” klonk de hele avond nog in de donkere straten rondom Saltergate.

Chesterfield zou uiteindelijk de finale op Wembley met 2-0 winnen van Bury en zodoende promoveren naar wat nu League One heet. Het was het begin van vier mooie jaren voor The Spireites. In 1996 eindigde de club net een plaatsje buiten de play-offs voor promotie naar de huidige The Championship. Slechts één puntje kwamen ze tekort. Ook de drie jaar erop eindigde Chesterfield in de top tien. Hoogtepunt was echter de halve finale in de FA Cup, die ze eigenlijk hadden moeten winnen van Middlesbrough. In de reeks naar de halve toe werden onder andere Bristol City, Bolton Wanderers (in Bolton!) en Nottingham Forest verslagen. Voor Mansfield was het afzien na de verloren halve finale. Het jaar erop werd de club 19de en de play-offs kwamen de jaren erop nooit in beeld. In 2000 werd Chesterfield ineens laatste in League One en de Stags stonden ze grijzend op te wachten, want dat betekende dat de derby weer op het programma stond.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s